RECENSIE: Gigi, Neil Simon Theatre ✭✭✭✭

Gigi op Broadway. Foto: Joan Marcus Gigi

Neil Simon Theatre

4 april 2015

4 sterren

Men weet niet precies wat er gebeurde op de avond dat de champagne werd uitgevonden, maar we kunnen er redelijk zeker van zijn dat de uitvinders niet dachten aan de mogelijkheid dat hun prestatie ooit de raison d'être zou zijn voor een bruisende finale van de eerste akte van een Broadway-musical. Toch is dat precies wat er gebeurt. Het aanstekelijke en heerlijk dwaze nummer voor alle seizoenen, 'The Night They Invented Champagne', is de opgewekte afsluiter van de eerste akte van Gigi, die momenteel in try-outs is voor haar eerste Broadway-revival sinds de beroemde film in 1973 voor het toneel werd bewerkt.

Ja, dat leest u goed. Het sluit de eerste akte af. Dit is niet zozeer een herneming als wel een grondige herziening van het stuk. In de versie van 1973 eindigde de eerste akte met de scène waarin Gaston Gigi (en haar grootmoeder, Mamita) meenam naar het strand, en het vooruitzicht dat hun relatie zou veranderen van een soort broer-zusband naar iets als een respectabele miljonair en zijn courtisane eindelijk bespreekbaar werd.

Maar door de eerste akte te laten eindigen met het vrolijke 'The Night They Invented Champagne', deelt het nieuwe herziene script de twee akten anders in. Nu draait de eerste akte om de gelukkige relatie tussen Gaston, Mamita en Gigi, de plannen van tante Alicia om Gigi op te leiden tot een volwaardige courtisane, en het charmante opbloeien van een lang verloren liefde tussen Mamita en Honoré, de oom van Gaston.

De tweede akte is volledig gewijd aan de verandering in de relatie tussen Gaston and Gigi en de gevolgen daarvan voor niet alleen hen, maar ook voor Mamita, Honoré en tante Alicia. Dit werkt uitstekend en de herschikking is zeer logisch.

Het moment aan het begin van de tweede akte, waar Gaston en Gigi op het strand zijn – zij geobsedeerd door de vlucht van een meeuw en hij die haar begint te zien op een manier die hij niet eerder kende – is zowel ontroerend als spannend. Haar eenvoudige gebaar, waarbij ze haar hoofd op zijn schouder laat rusten voor steun omdat ze zich volledig bij hem thuis voelt, stuurt een zinderende romantische siddering door de zaal.

Er zijn ook andere wijzigingen die het stuk transformeren. 'Thank Heavens For Little Girls' is altijd een ongemakkelijk nummer wanneer het gezongen wordt door een man in de kracht van zijn leven of ver daarna; de tijden zijn veranderd sinds het lied werd geschreven. Met het oog op het huidige tijdsgewricht hebben de makers het nummer wijselijk toegewezen aan Mamita en tante Alicia, en in hun uitvoering krijgt het de sprankeling en vreugde die het verdient.

'Say A Prayer', een werkelijk prachtige ballad van Frederick Loewe, krijgt een zinderende glans als het slotnummer voor Mamita, hier gespeeld door de vocaal sublieme Victoria Clark die elke noot volledig tot bloei laat komen. Voorheen zat dit nummer niet in de toneelbewerking, maar wel in de beroemde film (daar gezongen voor Leslie Caron's Gigi). Het aan Mamita geven is een geïnspireerde keuze, al doet het iets af aan het belang van de rol van Gigi zelf, die toch de titelrol is.

Het meest interessante aan deze bewerking is dat, hoewel het Gigi heet en er constant over en met haar gesproken wordt, Gigi eigenlijk een bijfiguur is. Eigenlijk zou de musical 'Gaston' moeten heten, want deze productie draait in alle opzichten om hem.

Het verhaal is gebaseerd op een novelle van Colette. Het oorspronkelijke script en de liedteksten zijn van Alan Jay Lerner en zijn hier bewerkt door Heidi Thomas, het genie achter de tv-serie Cranford. Er zit een oprechtheid en een inherente charme in de dialogen, de zinsbouw en de omgangsvormen van de tijd waarin de musical speelt: rond 1900, ten tijde van de Wereldtentoonstelling. De taal en stijl hebben iets weg van Oscar Wilde, een milde bespotting van de toenmalige Franse high society.

Gaston is een jonge maar zeer rijke vrijgezel (zijn fortuin komt uit de suikerhandel) die bekendstaat om zijn smaak in mooie maîtresses en op de voet gevolgd wordt door roddelbladen. Hij zoekt zijn toevlucht in de rustige normaliteit van het appartement van Mamita, waar zij woont met haar kleindochter Gigi. Het trio is zeer goed bevriend en Gaston vertrouwt op de wijsheid van Mamita, terwijl hij Gigi koestert als het zusje dat hij nooit heeft gehad.

Mamita’s zus, Alicia, was een zeer succesvolle courtisane en is van plan Gigi in haar voetsporen te laten treden om haar de beste kansen in het leven te bieden. Mamita stemt hiermee in, zolang Gigi maar gelukkig is. Gigi begrijpt op haar beurt weinig van de lessen; ze wil gewoon plezier maken en op haar intuïtie vertrouwen.

Wanneer Gaston zijn relatie met de sopraan Liane beëindigt, plant hij een vakantie aan de kust om de roddels van Parijs te ontvluchten. Gigi speelt vals bij het kaarten en dwingt zo af dat hij Mamita en haar meeneemt. Hij weet dat ze vals heeft gespeeld, maar stemt toch in. Aan het strand beseft Gaston dat Gigi volwassen wordt. Tante Alicia voert de training van Gigi op om haar te positioneren als een mogelijke maîtresse. Wanneer Gaston terugkeert van een zakenreis, is hij geschokt als hij Gigi ziet in een volwassen outfit, ontworpen om hem te verleiden.

Gaston raakt overstuur, beledigt Gigi en haar jurk en stormt de nacht in. Op een parkbankje beseft hij dat zijn felle reactie voortkwam uit liefde. Hij keert terug naar Mamita en kondigt aan dat hij zijn advocaten opdracht zal geven om de zaken met tante Alicia te regelen zodat hij formeel een affaire met Gigi kan beginnen. Gigi wil geen maîtresse zijn, maar geeft toe dat ze liever ongelukkig is met hem dan zonder hem. Het contract wordt getekend, maar hun eerste afspraak bij Maxim's bevalt geen van beiden. Uiteindelijk begrijpt Gaston dat hij Gigi voor het leven wil en ze trouwen.

Ondertussen hernieuwt Mamita het contact met Gastons oom Honoré, een rasechte charmeur. Ze waren decennia geleden geliefden, maar trouwden niet vanwege zijn ontrouw. Ondanks zijn selectieve geheugen (het heerlijke 'I Remember It Well') wil Honoré weer samen zijn. Mamita twijfelt en pas in de slotscène krijgt Honoré zijn antwoord.

Het ongemakkelijke idee van een jong meisje dat wordt klaargestoomd voor een leven als gezelschapsdame voor rijke mannen die haar naar believen kunnen gebruiken, wordt in deze weelderige en subtiele revival van Eric Schaeffer grotendeels verzacht. Misschien is dat de reden waarom de focus meer op Gaston ligt? Zo gaat het verhaal meer over hoe hij de verstikkende sociale conventies achter zich laat om Gigi te redden uit de handen van tante Alicia, in plaats van puur de avonturen van Gigi.

Ontwerper Derek McLane roept Parijs prachtig op door iconische herkenningspunten subtiel te gebruiken, zonder zware decors. Maxim's is een droom van rood fluweel en goud, en Mamita's appartement past net zo perfect bij haar als het chique verblijf van tante Alicia. Alles wordt geraffineerd gesuggereerd. Het effect is als een glimp van een zijden kous onder een kostbare japon: niet alles is zichtbaar, maar het is meer dan genoeg om de sfeer creatief en verleidelijk neer te zetten. Elegantie is het sleutelwoord in McLane's ontwerp.

Passend bij die visie zijn de schitterende kostuums van Catherine Zuber. Iedereen ziet er op elk moment verrukkelijk chic uit. Zelfs het lastige probleem van strandkleding rond de eeuwwisseling is opgelost met flatterende keuzes. De formele kleding is van het hoogste niveau. Gaston draagt in één scène een beige leren chauffeursjas die een triomf van mannelijke stijl is; Alicia, Honoré en Mamita zien er altijd onberispelijk uit. Gigi ziet er prachtig uit in haar avondjurken, al deed haar zwart-witte jurk iets te veel denken aan de 'Ascot Gavotte' uit de film My Fair Lady.

De levendige en inventieve choreografie van Joshua Bergasse is indrukwekkend, vooral in de grote dansnummers. De discipline van de dansers is uitzonderlijk en de passen stralen een verfijnde speelsheid uit. Samen met het decor en de kostuums ademt de choreografie ouderwetse charme op een volstrekt eigentijdse manier.

Muzikaal is de show in goede handen bij James Moore, Greg Jarrett en Matt Aument. Hoewel de muziek van Loewe eigenlijk meer strijkers verdient, komt de kopersectie goed uit de verf en vult het keyboard de rest aan. De zang van het ensemble is van topniveau, met een vlekkeloze dictie en zuiverheid.

Victoria Clark en Dee Hoty zijn foutloos als respectievelijk Mamita en Alicia; beiden brengen autoriteit en vakmanschap naar hun rollen. Clark is de beste zangeres op het podium en de musical stijgt naar grote hoogte zodra zij begint te zingen. Haar rijke sopraan klinkt als een perfecte edelsteen. Ze is licht en beminnelijk in 'Thank Heavens For Little Girls', hartelijk in 'The Night They Invented Champagne' en hartstochtelijk in 'Say A Prayer'. Een constant glorieus geluid.

Hoty is heerlijk droogkomisch als de sluwe, rijke en arrogante ex-courtisane. Ze doet denken aan een kruising tussen Madame Armfeldt en Endora, en kan elk verzet smoren met één enkele wenkbrauwtrek. Standbewustzijn en dédain zijn haar kenmerken, en hoewel ze grappig is, komt de humor voort uit de echtheid van haar personage.

Howard McGillan speelt Honoré met een ondeugende twinkeling in zijn ogen. Hij is onberispelijk charmant. Zijn zang is ontspannen en genotvol. Zijn scènes met Clark barsten van de stijl en ze vormen een prachtig paar. Steffanie Leigh maakt als Liane het beste van haar rol en is precies zo glamoureus en hebzuchtig als nodig.

Toen Vanessa Hudgens haar slotbuiging maakte, ging het publiek uit zijn dak met een enthousiaste staande ovatie. Haar casten als Gigi lijkt echter een misstap, vergelijkbaar met het casten van Patti LuPone als Eliza Doolittle. Haar felle stem en moderne stijl passen niet goed in het delicate raamwerk van dit personage. Ze zou minder als Eponine en meer als Cosette moeten klinken. Dat is Hudgens zelf niet aan te rekenen; het is eerder een kwestie van verkeerde casting.

Dat gezegd hebbende, en zeker in de tweede akte, voldoet Hudgens in de rol. Ze is op haar best in de scènes met Clark, en het moment waarop ze de brief aan Gaston schrijft is haar sterkste werk. Ze doet erg haar best om tegen haar natuurlijke type in te spelen, maar de broze naïviteit die Gigi in de eerste akte moet hebben, ontbreekt. Vocaal is Hudgens wat te rauw; ze haalt alle noten, maar niet in de stijl van de rest van de cast. Haar podiumpresentatie is echter onbetwistbaar, waardoor ze er grotendeels mee wegkomt.

De echte ster van deze Gigi is echter Corey Cott, die simpelweg magnifiek is als Gaston. Cott is het totaalpakket: een mannelijke hoofdrolspeler met de uitstraling van een filmster die met grote expertise kan dansen, acteren en zingen. Zijn bariton is krachtig en aantrekkelijk – zijn vertolking van het titelnummer 'Gigi' is het muzikale hoogtepunt van de avond; een prachtige realisatie van zijn gevoelens met een perfecte frasering en een romig legato.

Qua karakter is zijn Gaston perfect: zelfverzekerd, vlot, beschaafd en een tikkeltje brutaal. Cott werkt uitstekend samen met zijn medespelers, vooral met Clark, McGillan en Hudgens. Het is volkomen duidelijk waarom elke vrouw in Parijs hem wil hebben en elke man hem wil zijn – Cott is de hele avond magnetisch en innemend.

De herzieningen van de muziek en het script, samen met de krachtige prestatie van Cott, halen de ouderwetse kantjes van Gigi af en bieden een overtuigende basis voor succes.

Er valt veel te genieten in deze productie; het creatieve team heeft vakwerk geleverd en Clark, Hoty en McGillan schitteren als de doorgewinterde Broadway-sterren die ze zijn. Maar Cott is een ware ster in wording en de hele avond is alleen al de moeite waard om hem die weg te zien inslaan.

RESERVEER TICKETS VOOR GIGI OP BROADWAY