RECENSIE: Giles Terera and Friends, The Pheasantry ✭✭✭✭✭

Giles Terera and Friends

The Pheasantry

27 november 2016

5 sterren

Het was fantastisch om Judi Dench – en vrienden – tegen het lijf te lopen bij de chique cabaretbar beneden in The Pheasantry, een paar zondagen geleden. Geweldig ook om te zien dat Giles Terera zo'n sterrenpubliek trekt: hij verdient het dubbel en dwars. Hij is een rasartiest, en tijdens deze korte residentie van drie avonden zat zijn show boordevol verrassingen en hoogtepunten.

Hij begon met een krachtige a capella-versie van ‘Feeling Good’, ingezet vanuit het duister in de coulissen en eindigend in een zee van kleur en licht achter de piano. Daarna vloeiden we moeiteloos over in – hoe kan het ook anders? – ‘The Tale of the King’s Road Piano’. Het klinkt als een typisch Leonard Cohen-nummer, maar is toch echt van de hand van Giles zelf. Vervolgens werd de gospelsfeer flink opgeschroefd toen Clint Dyer met zijn mondharmonica het podium betrad voor onder andere de oude Harry Belafonte-hit ‘Matilda’ en een prachtig fragment van ‘What A Friend We Have In Jesus’.

Giles schrijft ook zelf, en hoe: vanavond hoorden we zijn ‘Nicky’, een geweldig op zichzelf staand nummer, dat overging in Bill Withers’ ‘Grandma’s Hands’, waarbij hij zichzelf begeleidde op gitaar. Het mooie aan zijn cabaretvoorstelling is dat je nooit weet wat de volgende stap is. Elke wending werd begroet met kreten van verrassing, die alleen maar luider werden toen bleek hoe veelzijdig zijn talent is. Ook zijn interactie met het publiek was precies goed: van familieherinneringen en de actualiteit tot showbizz-nieuwtjes, vaak gekoppeld aan zijn eigen indrukwekkende CV.

Zo doken we dieper de blues in met Robert Johnsons prachtige ‘Come On In My Kitchen’, gevolgd door – rechtstreeks uit ‘Ma Rainey’s Black Bottom’ (geloof ik) – ‘Hear Me Talkin’ To You’. Dit leidde ons naar ‘Ramblin’ Man’ en het totaal andere ‘Raspberry Berret’ van Prince. Met een briljante gevoelswisseling schakelden we over naar de emotionele kern van de eerste helft: ‘Georgia’, een nummer dat Terera zó kan brengen dat de muren ervan gaan huilen.

Net toen je dacht dat het niet beter kon, gebeurde dat toch. Tyrone Huntley kwam het podium op en samen zongen ze een fabelachtig duet van ‘A Bridge Over Troubled Water’. In een perfect getimede ommekeer verscheen vervolgens Jon Robyns – heerlijk cynisch en uitdagend – als Princeton uit Avenue Q voor een (meer dan geslaagde) vertolking van ‘The Wind Beneath My Wings’. En toen? De goddelijke Alexia Khadime kwam aanstormen vanuit haar panto-optreden in Hackney en gaf een verpletterende uitvoering van ‘Had I A Golden Thread’. Giles deed daar nog een schepje bovenop met Harry Warrens prachtige ‘At Last’, waartegen die tijd iedereen dringend toe was aan een goed glas drinken. De pauze kwam exact op het juiste moment.

De tweede helft was minstens zo mooi, met een trefzeker ‘Singin’ in the Rain’ (inclusief een charmante 'soft shoe shuffle' op het verhoogje), gevolgd door een uitbundig trio: Myra Sands, Finty Williams en Chris Logan met hun interpretatie van ‘You Gotta Have A Gimmick’ uit Gypsy. De sfeer werd daarna weer feilloos hersteld door Terera’s inmiddels kenmerkende versie van ‘Pure Imagination’. Met zijn voortreffelijke timbre en frasering, vol warme baritontonen, maakte hij er een verleidelijke ode aan de verbeelding van. Daarna volgde een overgang naar het modernere ‘Sweet Dreams Are Made Of This’, waarin hij opnieuw zijn veelzijdigheid toonde. We kregen zelfs een vleugje ‘Jailhouse Rock’ voordat hij Dylans vlijmscherpe ‘When God’s On Your Side’ inzette (uiterst toepasselijk voor het huidige politieke klimaat), gevolgd door de gemoedelijke humor van het oude Slim Whitman-nummer ‘Lonesome Cattle Call’.

En tot slot…! Rachel Tucker kwam als een wervelwind binnen en, ondanks het gebrek aan enige repetitietijd, bliezen zij en Terera achter de piano het dak eraf met ‘A Change Is Gonna Come’. Wat een avond! Maar was het daarmee afgelopen? Welnee. Giles had nog één troef achter de hand: ‘Mr Bojangles’, gebracht met zijn kenmerkende ingetogenheid en loepzuivere dictie. Tegen de tijd dat iedereen het podium weer opkwam voor het slotapplaus, wist het publiek dat ze getuige waren geweest van iets heel bijzonders. En voor iedereen die hem dit keer gemist heeft: hou de agenda’s in de gaten, hij komt zeker terug!

ONTDEK MEER OVER EVENEMENTEN IN THE PHEASANTRY