RECENSIE: Grand Guignol, Southwark Playhouse ✭✭✭

Grand Guignol

Southwark Playhouse

3 Sterren

Carl Grose staat bekend om zijn duistere, krankzinnige stukken zoals Horse Piss for Blood en zijn wonderlijke producties voor het bekende gezelschap Kneehigh in Cornwall. Voor Grand Guignol liet hij zich inspireren door het beruchte horror-theater dat Parijs ruim zestig jaar lang, vanaf het eind van de 19e eeuw, in zijn greep hield. Verschillende echte personages van het Théâtre du Grand-Guignol uit het begin van de 20e eeuw komen tot leven in deze koortsachtige, bloederige komedie, die na een run in het Theatre Royal Plymouth nu te zien is in het Southwark Playhouse. Centraal staat André de Lorde, die tussen 1901 en 1926 meer dan honderd griezelstukken schreef, en zijn samenwerking met de experimentele psycholoog Alfred Binet. De bizarre plot onderzoekt wat iemand als De Lorde drijft tot zulke lugubere verhalen, terwijl ondertussen een mysterieuze seriemoordenaar de straten van Montmartre onveilig maakt.

Naast campy scènes in de stijl van het Grand Guignol duiken we ook achter de schermen bij een kleurrijke cast, losjes gebaseerd op historische figuren. Emily Raymond en Robert Portal zorgen voor de nodige lachsalvo's als de overdreven toneelspelers Maxa en Henri, die hun niche hebben gevonden in het spelen van moordenaars en verminkte slachtoffers. Paul Chequer is aanstekelijk als de technisch directeur Ratineau, die voortdurend nieuwe martelwerktuigen en sterfscènes uitvindt. Max Maurey, die bijna twintig jaar lang de scepter zwaaide over het theater, wordt met kurkdroge humor neergezet door Andy Williams terwijl hij koortsachtig zoekt naar nieuwe manieren om geld te verdienen aan deze gruwelijke melodrama’s.

Als De Lorde is Jonathan Broadbent charmant en pijnlijk beleefd, zelfs wanneer hij enthousiast vertelt over zijn nieuwste waanzinnige griezelverhaal. Matthew Pearson speelt de intense maar verbouwereerde Dr. Binet, die als een ware ‘fanboy’ gefascineerd is door De Lorde en diens zieke creaties. Het geheel komt het best tot zijn recht als ensemble-stuk, waarbij veel acteurs in de huid van verschillende personages kruipen onder de vlotte regie van Simon Stokes (artistiek directeur van Theatre Royal Plymouth). Hoewel er genoeg bloed, ingewanden en afgehakte ledematen voorbijkomen, hoeft men niet bang te zijn om flauw te vallen — iets wat in het originele Grand-Guignol regelmatig gebeurde. Het is bovenal een duister vermakelijke voorstelling, waarbij de campy ondertoon en de komische vakkundigheid ons eraan herinneren dat al het bloedvergieten slechts voor het plezier is.

Te zien in Southwark Playhouse tot en met 22 november.