RECENSIE: Groan Ups, Vaudeville Theatre Londen ✭✭

Julian Eaves recenseert de eerste voorstelling van Mischief Theatre, Groan Ups, bij de start van hun residentie in het Vaudeville Theatre in Londen.

Jonathan Sayer (Simon), Henry Shields (Archie), Charlie Russell (Katie), Henry Lewis (Spencer) en Nancy Zamit (Moon). Foto: Robert Day Groan Ups Vaudeville Theatre

10 oktober 2019

2 Sterren

Boek Tickets Wanneer er een nieuwe show wordt aangekondigd van Mischief Theatre, dezelfde mensen die ons 'The Play That Goes Wrong' brachten, zijn de verwachtingen hooggespannen.  Toch moeten we bedenken dat die doorbraakkomedie in het begin een nogal ruwe versie was die aanvankelijk de lach niet aan zijn kont had hangen.  Pas na veel vallen en opstaan, voor talloze kleine publiekjes in uithoeken, werd het geperfectioneerd tot het monumentale succes dat het later werd.

Henry Lewis (Spencer), Henry Shields (Archie) en Charlie Russell (Katie). Foto: Robert Day

Datzelfde ontwikkelingsproces is, naar mijn mening, waarschijnlijk niet besteed aan dit nieuwste stuk.  In plaats daarvan lijkt dit amusement naar West End te zijn gehaast lang voordat het ook maar in de buurt komt van 'klaar' om zich thuis te voelen in een groot commercieel theater.  En dat is jammer.  Schrijvers Henry Lewis, Jonathan Sayer en Henry Shields hebben een interessant uitgangspunt - drie scènes uit de levens van dezelfde vijf mensen, gezien op de leeftijden van 6, 13 en eind twintig - met een leuk decorontwerp van Fly Davis en kostuums van Roberto Surace, alles vrij soepel aaneengesmeed door regisseur Kirsty Patrick Ward.  En er zijn momenten - heldere flitsen - van geïnspireerde komedie.  Maar over het algemeen lijdt het werk onder het onsamenhangende gevoel van een stuk waar veel handen aan hebben gewerkt en waar nog geen definitieve richting voor is gevonden: onze spionnen vertellen ons dat er voortdurend wordt herschreven, en dit zal waarschijnlijk doorgaan tijdens de West End-reeks, wat heel goed zou kunnen zijn en de show enorm kan helpen.

Henry Lewis (Spencer), Henry Shields (Archie). Foto: Robert Day

Er wordt levendig gespeeld door de cast.  Naast de drie schrijvers zijn Bryony Corrigan, Dave Hearn, Charlie Russell en Nancy Zamit aanwezig om de personages tot leven te wekken, en ook zij hebben bijgedragen aan het nog onvoltooide schrijfproces.  Wellicht dat zij, aangewakkerd door de aanwezigheid van betalende klanten in de zaal, geïnspireerd raken om de show in een betekenisvolle vorm te gieten.  Zoals het er nu voorstaat, is het een verzameling tamelijk losstaande riffs op wat overkomt als een enorm uitgesponnen sketch.  De oorverdovende pauzemuziek (geluid van Alexandra Faye-Braithwaite) is slechts een symptoom van een productie die aanvoelt dat hij in de problemen zit en de aandacht van de gebreken probeert af te leiden.

Jonathan Sayer (Simon), Nancy Zamit (Moon) en Henry Shields (Archie). Foto: Robert Day

Het grootste probleem is dat de gekozen personages specificiteit of enige vorm van originaliteit missen.  Elke uiting en handeling heeft daardoor zelden of nooit een gevoel van frisheid.  Je lacht een beetje, je bent wat geamuseerd, maar tegelijkertijd besef je dat je het allemaal al eens eerder hebt gehoord en gezien, waarschijnlijk ook nog net iets beter uitgevoerd.  Vooral de eerste akte komt zelden verder dan het volstrekt oppervlakkige en overbodige; de tweede akte verbetert iets met meer vlot en eigenzinnig spel, ook al blijft het schrijfwerk achter.  Maar een echt doel van de oefening lijkt pas aarzelend te ontstaan in de derde akte, na de pauze, wanneer de kinderen 'volwassen' zijn (de woordgrap in de titel 'Groan Ups' ontgaat me nog steeds een beetje, tenzij ze bewust proberen een afgezaagd verhaal te schrijven?).  Hier hangt een duidelijke Ayckbourn-achtige sfeer bij de bijeenkomst van de voorheen jongeren die door hun gezamenlijke verleden spitten.  Echter, het publiek herinneren aan een andere schrijver - en hoe goed hij die dingen doet - is niet per se het ultieme doel van een nieuw toneelstuk, wel?

Het team laat ons dus dapper zien wat ze hebben bedacht... tot nu toe.  Het valt nog te bezien of het publiek bereid is de volle West End-prijzen te betalen voor wat in wezen een uitgebreid 'work-in-progress' is.