ELEŞTİRİ: Groan Ups, Vaudeville Theatre Londra ✭✭

Julian Eaves, Mischief Theatre'ın Londra'daki Vaudeville Theatre'da düzenledikleri sezonun ilk oyunu olan Groan Ups'ı inceliyor.

Jonathan Sayer (Simon), Henry Shields (Archie), Charlie Russell (Katie), Henry Lewis (Spencer) ve Nancy Zamit (Moon). Fotoğraf: Robert Day Groan Ups Vaudeville Theatre

10 Ekim 2019

2 Yıldız

Bilet Alın 'The Play That Goes Wrong' (Yoldan Çıkan Oyun) gibi başarılı yapımlara imza atan Mischief Theatre'dan yeni bir oyun duyurulduğunda, beklentiler haliyle çok yüksek oluyor. Ancak unutmamalıyız ki, o devrim niteliğindeki komedi bile başlangıç aşamasında henüz işlenmemiş, kaba bir taslak halindeydi ve başlangıçta beklenen kahkahaları alamamıştı. Ancak çok sayıda deneme-yanılma aşamasından ve ücra yerlerdeki küçük izleyici kitlelerinin karşısına çıktıktan sonradır ki o bildiğimiz muazzam başarıya dönüştü.

Henry Lewis (Spencer), Henry Shields (Archie) ve Charlie Russell (Katie). Fotoğraf: Robert Day

Aynı gelişim sürecinin, ne yazık ki bu son esere pek tanınmadığını söyleyebilirim. Bunun yerine bu yapım, büyük bir ticari tiyatro sahnesinde 'kendini evinde hissedecek' kıvama gelmeden çok önce, alelacele West End sahnesine taşınmış gibi görünüyor. Yazarlar Henry Lewis, Jonathan Sayer ve Henry Shields aslında ilginç bir senaryo yakalamışlar; aynı beş kişinin hayatından kesitler sunan, onları 6, 13 ve 20'li yaşlarında gördüğümüz üç perde. Fly Davis'in (set) ve Roberto Surace'in (kostüm) tatlı tasarım efektleri, yönetmen Kirsty Patrick Ward tarafından oldukça akıcı bir şekilde harmanlanmış. İçerisinde gerçekten ilham verici komedi anları, parlak kıvılcımlar var. Fakat genel itibarıyla eser, çok kişinin elinin değdiği ancak henüz nihai bir yöne varılamamış, parçalı bir yapıdan muzdarip. Kulağımıza gelen duyumlara göre metin üzerinde sürekli güncellemeler yapılıyor; bu West End gösterimleri boyunca da devam edecek gibi görünüyor ki bu aslında oyun için çok hayırlı olabilir.

Henry Lewis (Spencer), Henry Shields (Archie). Fotoğraf: Robert Day

Oyuncu kadrosunda oldukça canlı performanslar var. Üç yazarın yanı sıra Bryony Corrigan, Dave Hearn, Charlie Russell ve Nancy Zamit de karakterlere can vermek için oradalar ve henüz tamamlanmamış olan yazım sürecine katkıda bulunmuşlar. Belki de salondaki izleyicilerin varlığıyla heyecanlanıp oyunu daha anlamlı bir forma sokmak için gereken ilhamı bulabilirler. Mevcut durumda elimizde olan, aşırı derecede uzatılmış bir skeç hissi veren, birbiriyle pek bağlantısı olmayan bölümler bütünü. Kulakları sağır eden geçiş müzikleri (ses tasarımı Alexandra Faye-Braithwaite), aslında prodüksiyonun başının dertte olduğunu hissetmesinden ve dikkati bu sorunlardan uzaklaştırmaya çalışmasından kaynaklanan bir başka belirti.

Jonathan Sayer (Simon), Nancy Zamit (Moon) ve Henry Shields (Archie). Fotoğraf: Robert Day

Asıl sorun, seçilen karakterlerin özgünlükten veya belirgin bir kimlikten yoksun olması. Bu nedenle ağızlarından çıkan her söz veya her hareket, nadiren yenilik hissi veriyor. İnsan biraz gülüyor, biraz eğleniyor ama aynı zamanda tüm bunları daha önce bir yerlerde, hem de muhtemelen biraz daha iyi yapılmış bir şekilde gördüğünü fark ediyor. Özellikle ilk perde tamamen yüzeysel ve gereksiz olmanın ötesine pek geçemiyor; ikinci perde ise yazımdan ziyade oyunculuktaki kıvraklık sayesinde biraz düzeliyor. Oyunun asıl amacı sanki ara sonrasındaki üçüncü perdede, çocuklar artık 'yetişkin' (başlıktaki kelime oyununun nedenini hala çözemedim, üzgünüm; acaba kasten mi bayat ve klişe bir hikaye yazmaya çalışıyorlar?) olduğunda kendini hissettirmeye başlıyor. Burada bir zamanlar genç olanların ortak geçmişlerini deştikleri sahne, kesinlikle Ayckbournvari bir havaya sahip. Ancak seyirciye başka bir yazarı (ve bu işi ne kadar iyi yaptığını) hatırlatmak, sanırım yeni bir oyunun asıl amacı olmamalı, değil mi?

Özetle ekip, ellerindekini, yani 'şimdilik' ne aşamada olduklarını cesurca sergiliyor. Halkın, aslında gelişmekte olan bir taslak çalışma niteliğindeki bu eser için tam West End fiyatı ödemekten memnun kalıp kalmayacağını zaman gösterecek.