RECENSIE: Hand To God, Vaudeville Theatre ✭✭✭✭

Harry Melling, Tyrone en Jemima Rooper in Hand to God

Vaudeville Theatre

15 februari 2016

4 sterren

Boek Tickets

Sinds het overlijden van zijn vader gaat Jason nergens heen zonder Tyrone. Behalve in bad draagt de Texaanse tiener altijd zijn zelfgemaakte handpop en doet hij braaf mee aan de 'poppenspelsessies' van zijn moeder, Margery.

Omdat ze niet kan preken, zingen of brownies bakken, geeft de zoekende weduwe les in het lokale kerkgebouw om in de gunst te komen bij de kerkgemeenschap. De gehoorzame Jason doet er alles aan om het haar naar de zin te maken; hij zingt zijn liedjes en ondergaat lijdzaam elke vernedering.

Maar onder extreme druk knappen zelfs 'goede' mensen... Maak plaats voor Tyrone: de brutaalste handpop van de hele christenheid. De zachtaardige en meegaande Jason – denk aan Seymour Krelborn uit Little Shop of Horrors – heeft geen idee hoe hij het meisje moet veroveren of hoe hij de klassepester Timothy van repliek moet dienen. Maar Tyrone, zijn persoonlijke Audrey II, laat hem precies zien hoe hij krijgt wat hij wil.

Harry Melling als Jason en Tyrone

De opzet van deze komedie is ambitieus, waardoor de beladen openingsscènes wat traag op gang komen. Maar zodra de duizelingwekkende expositie staat, ontaardt Hand to God in een heerlijke hysterie. En god, wat is het goed.

Het onheilige spektakel speelt zich af in de vertrouwde sfeer van een zondagsschool en is met veel plezier ketters te noemen. De sterrencast van vijf stort zich vol overgave in dit sektarische drama. Janie Dee is duivels goed als de gekwelde Margery, wiens keurige uiterlijk barstjes begint te vertonen. Dat geldt ook voor Jemima Rooper als Jessica – het kordate buurmeisje op wie Jason stiekem verliefd is.

Maar de absolute kroon gaat naar de fenomenale prestatie van Harry Melling. Melling – Jason, Tyrone, genie – trekt zichzelf (en zijn pop) letterlijk in tweeën wanneer hij door de pop bezeten raakt. De demonische sok is de fysieke vertolking van de stemmen in Jasons hoofd; zijn uitbarstingen zijn de uiting van gierende hormonen, onderdrukte groeipijnen, woede en rouw.

Met deze enorme klus letterlijk in de hand vindt de virtuoze Melling het buikspreken nagenoeg opnieuw uit, waarbij hij het publiek volledig mee weet te slepen. Jason is zelf verbijsterd door de dingen die uit zijn mond (of die van Tyrone) komen, totdat het onderscheid tussen mens en monster, goed en kwaad, volledig vervaagt.

Neil Pearson als Pastor Greg en Janie Dee als Margery

Interessant is het contrast met het personage Timothy (Kevin Mains), wiens buitensporige gedrag vergelijkbaar is met dat van Tyrone. Timothy aarzelt geen moment om scheldwoorden (of stoelen) door het lokaal te smijten. Daardoor heeft zijn levensmoeite geen uitdrijving nodig; het is er al uit.

Ik besef dat ik het stuk van Robert Askins nu erg serieus heb laten klinken, maar het spreekt natuurlijk voor zich dat Hand to God vooral ontzettend grappig is. Misschien is dit een goed moment om de poppenseks te noemen... Inderdaad, de musical Avenue Q (van Robert Lopez en Jeff Marx) deed het al eerder, maar het geflikflooi van Rooper en het obscene gekreun van Melling tillen de copulerende handpop naar een compleet nieuw niveau.

Het is pure vunzigheid, maar eigenlijk gaat Hand to God over veel meer dan grove sokpoppen; net als bij Sesame Street, Book of Mormon, Avenue Q en Little Shop of Horrors zit er diepgang in – een les die geleerd moet worden. Terwijl Margery wraakzuchtig bladzijden uit de bijbel van Pastor Greg (Neil Pearson) scheurt, wordt pijnlijk duidelijk dat niets helpt als het om rouw gaat. Hoe lang hadden zij en Jason de schijn nog op kunnen houden? Vroeg of laat moesten ze hun demonen wel in de ogen kijken.

Hand To God is momenteel te zien in het Vaudeville Theatre tot en met 11 juni 2015