RECENSIE: Heather, Bush Theatre ✭✭✭✭

Heather

The Bush Theatre

Vier Sterren

Boek Tickets Het is behoorlijk lastig om Thomas Eccleshare's Heather samen te vatten zonder het beste onderdeel te verklappen: het plot. In het moderne toneelschrijven is het steeds zeldzamer dat een stuk zo zwaar leunt op het verhaal, maar de kracht van Heather ligt juist daar. Daarom is beknoptheid essentieel om de geheimen van Heather te bewaken, wat achteraf gezien passend is, aangezien het stuk draait om geheimhouding. Het eerste deel van deze 50 minuten durende voorstelling bestaat uit de correspondentie tussen Heather (Charlotte Melia), een teruggetrokken kinderboekenauteur, en haar uitgever Harry (Ashley Gerlach). Harry is dol op Heathers werk en wil dolgraag de maker ontmoeten van de nieuwe 'Greta'-reeks, die Harry Potter naar de kroon zou kunnen steken. Terwijl de tijd verstrijkt en Heathers boeken razend populair worden, stapelen de smoesjes zich op waarom de schrijfster niet kan verschijnen bij de publieke optredens waar haar fans om smeken – totdat de waarheid eindelijk, onvermijdelijk, aan het licht komt. In de intieme, beperkte ruimte van de Bush Theatre studio heeft regisseur Valentina Ceschi gekozen voor eenvoud en rust voor het grootste deel van het stuk, dat is opgedeeld in drie duidelijke aktes; een keuze die de voorstelling ten goede komt. Deze eenvoud strekt zich uit tot het sobere decorontwerp van Lily Arnold, dat aanpasbaar is en het publiek de ruimte biedt om hun eigen verbeelding op de gebeurtenissen te projecteren.

Het resultaat is bijna hypnotiserend, waardoor het publiek muisstil is en aan elk woord gekluisterd zit. Een opsomming van bekende young adult-auteurs maakt de toeschouwers bijna medeplichtig, en verwijzingen naar Buzzfeed brengen de setting van het stuk op alarmerende wijze naar het nu. Eccleshare's spoor van onheilspellende aanwijzingen houdt ons vanaf het begin in de ban – precies zoals Heathers jonge 'Greta'-lezers.

De twee acteurs zijn absoluut fantastisch en beschikken over een heldere, scherpe dictie. Melia en Gerlach zijn beiden magnetisch om naar te kijken; ze schakelen moeiteloos over van gemoedelijk geklets naar een veel duisterder terrein en brengen elke onvoorspelbare zin met een ijzingwekkend effect in de eerste twee delen.

Het laatste deel echter – een overdreven sentimentele nabootsing van de filmadaptatie van Heathers boeken – verliest de meeslepende stilte van het voorgaande en is het zwakste punt. Het script doet een vage poging tot een statement over verlossing en vergeving, maar weet dat doel nooit echt te bereiken. De ideeën over identiteit, en in hoeverre we kiezen wat we van onszelf aan de buitenwereld onthullen, hebben veel meer diepgang, maar worden helaas te vroeg losgelaten. De laatste akte lijdt verder onder melodramatische dialogen en het feit dat de acteurs in de weer moeten met meubilair, wat weinig toevoegt aan de uiteindelijke impact.

Heather slaagt er wel in om interessante punten te maken over onze onverzadigbare behoefte aan verhalen (en hoe ze eindigen), evenals de zorgwekkende toename in de drang om de grenzen tussen maker en creatie te laten vervagen. De trend om contentmakers tot beroemdheden te bombarderen wordt hier bijna aan de kaak gesteld, een onmiskenbaar boeiend concept dat nergens verveelt. Hoewel het slot tegenvalt, maken de sterke acteerprestaties en het fascinerende verhaal het stuk meer dan de moeite waard. Als een scherp schot vol creativiteit laat Heather zien wat er bereikt kan worden binnen beperkte kaders.

Tot en met 18 november 2017

BOEK TICKETS VOOR HEATHER IN HET BUSH THEATRE