ELEŞTİRİ: Heather, Bush Theatre ✭✭✭✭

Heather

Bush Theatre

Dört Yıldız

Bilet Al Thomas Eccleshare’in Heather oyununu, en büyük kozu olan olay örgüsünü açık etmeden özetlemek oldukça güç. Yeni oyunlarda bir eserin hikâyesine bu kadar sıkı sıkıya bağlı kalması nadirleşen bir durum, ancak Heather’ın en güçlü yanı tam olarak hikâyesi. Bu nedenle, oyunun sırlarını saklı tutmak için kısa kesmek en iyisi; zaten bu durum, gizlilik temasını bu kadar yoğun işleyen bir oyun için de oldukça yerinde. 50 dakikalık gösterinin ilk bölümü, münzevi bir çocuk kitabı yazarı olan Heather (Charlotte Melia) ile yayımcısı Harry (Ashley Gerlach) arasındaki yazışmalardan oluşuyor. Harry, Heather’ın kalemine bayılıyor ve Harry Potter’a rakip olabilecek yeni ‘Greta’ serisinin yaratıcısıyla tanışmak için can atıyor. Zaman geçip Heather’ın kitapları popülerleştikçe, yazarın hayranlarının beklediği halka açık etkinliklere neden katılamayacağına dair bahane bahaneyi kovalıyor; ta ki o kaçınılmaz gerçek nihayet gün yüzüne çıkana dek. Bush Theatre’ın stüdyo sahnesinin o daha ufak ve kısıtlayıcı alanında, yönetmen Valentina Ceschi üç perdeden oluşan oyunun genelinde yalınlık ve sükuneti tercih etmiş ve oyun bu tercihten büyük güç almış. Bu yalınlık, Lily Arnold’ın seyirciye kendi hayal gücünü yansıtma imkanı tanıyan sade ve işlevsel dekor tasarımına da yansımış.

Genel sonuç neredeyse hipnotize edici; seyirciyi çıt çıkarmadan, her bir kelimeye kilitlenmiş halde tutuyor. Genç yetişkin edebiyatı yazarlarının isimlerinin bir resmi geçit gibi sayılması seyirciyi de bir nevi suç ortağı yaparken, Buzzfeed gibi güncel referanslar oyunun geçtiği zamanı sarsıcı bir şekilde bugüne taşıyor. Eccleshare’in ilmek ilmek işlediği o tekinsiz kasvet, bizi tıpkı Heather’ın genç ‘Greta’ okurları gibi ilk andan itibaren avucunun içine alıyor.

Net ve duru diksiyonlarıyla her iki oyuncu da kesinlikle harika. Hem Melia hem de Gerlach, oyunun ilk iki bölüntüsünde gündelik hoşbeşten çok daha karanlık sulara zahmetsizce geçiş yaparak, tahmin edilemez her bir repliği tüyler ürpertici bir etkiyle sunuyor ve izleyiciyi kendilerine hayran bırakıyorlar.

Ne var ki, Heather’ın kitaplarının film uyarlamasını biraz fazla duygusal bir dille canlandıran son bölüm, önceki bölümlerin o sürükleyici sükunetini bozuyor ve oyunun en zayıf halkası olarak kalıyor. Metin, kurtuluş ve affedilme üzerine bir noktaya varmaya çalışıyor gibi görünse de oraya tam olarak ulaşamıyor. Kimlik ve geniş dünyaya kimliğimizin ne kadarını göstermeyi seçtiğimiz üzerine fikirler çok daha derinlikliyken, ne yazık ki fazla erken terk ediliyor. Final bölümü, melodramatik diyaloglar ve oyuncuların final etkisine pek bir şey katmayan mobilya taşıma koşturmacası nedeniyle biraz ivme kaybediyor.

Heather, hikâyelere olan bitmek bilmeyen ihtiyacımız ve bu hikâyelerin nasıl bittiği kadar, eser ile yaratıcısı arasındaki sınırların bulanıklaşmasına yönelik endişe verici eğilim hakkında da ilginç noktalara parmak basıyor. İçerik üreticilerini ünlü figürlere dönüştürme trendi adeta bir sorgulamaya tabi tutuluyor; bu şüphesiz çok ilgi çekici ve tadında bırakılmış bir konsept. Final sekansı biraz hayal kırıklığı yaratsa da, güçlü performanslar ve büyüleyici anlatısı oyunu yüksek övgüye değer kılıyor. Yaratıcı hikâye anlatıcılığının keskin bir örneği olan Heather, her türlü kısıtlama ile neler başarılabileceğine tanıklık etmek için mutlaka görülmeli.

18 Kasım 2017'ye kadar

BUSH THEATRE'DA HEATHER OYUNU İÇİN BİLET ALIN