RECENSIE: Hedwig And The Angry Inch, Belasco Theatre ✭✭✭✭✭

Neil Patrick Harris als Hedwig. Foto: Joan Marcus Hedwig and the Angry Inch

Belasco Theatre

19 april 2014

5 Sterren

Vanavond zat ik achter een vader die zijn tienerzoon mee naar het theater had genomen. Gedurende bijna de hele voorstelling zat de vader met zijn hoofd in zijn handen, af en toe ongelovig schuddend. De jongen zat met open mond te kijken, happend naar adem door de verbazing over wat er zich voor zijn ogen afspeelde. Toch... geen van beiden verroerde zich of probeerde voortijdig te vertrekken. Beiden bleven tot het allerlaatste moment zitten.

De gelegenheid was een uitvoering van Hedwig and the Angry Inch, met Neil Patrick Harris in de hoofdrol, momenteel in de voorbeschouwingen in het Belasco Theatre op Broadway. Vermoedelijk had pa geboekt in de veronderstelling dat het een gezellige show zou zijn met die grappige vent uit How I Met Your Mother. Misschien dat hij in de toekomst eerst wat onderzoek doet naar producties; zo komt er toch nog iets goeds voort uit zijn ontzetting.

Want Hedwig and the Angry Inch staat ongeveer zo ver af van de gelikte, gepolijste sitcom How I Met Your Mother als men zich maar kan voorstellen.

Begeleid door krachtige rockmuziek vertelt de productie het verhaal van Hedwig, die een mislukte geslachtsverandering ondergaat om Oost-Berlijn te kunnen ontvluchten, maar vervolgens in de steek wordt gelaten door de man voor wie ze de operatie onderging. Door de mislukte ingreep blijft Hedwig achter met een 'angry inch' omdat haar nieuwe vagina onverwacht dichtgroeide. Ze raakt bevriend met de eenzame tiener Tommy Speck; Hedwig helpt hem om een rockster te worden en schrijft nummers met hem. Ook Speck verlaat Hedwig, waardoor ze gedwongen wordt een moeizaam bestaan te leiden in zijn schaduw.

Met dit optreden snoert Harris definitief de critici de mond die hem nog steeds zien als dat bijdehante broekie uit Doogie Howser MD, de televisieserie uit 1989 waarmee zijn carrière begon.

Hij is niets minder dan sensationeel als Hedwig.

Net zoals Angela Lansbury ongetwijfeld de verwachtingen en angsten logenstrafte van hen die dachten dat Mama Rose een rol was die alleen voor een type als Ethel Merman was weggelegd, zo logenstraft Harris hier de critici die hem te licht, te gepolijst, te meisjesachtig of te oppervlakkig vonden voor het stekelige, vurige, seksueel expliciete en tragische personage van Hedwig.

Het blijkt dat hij de perfecte Hedwig is.

Hij heeft duidelijk veel tijd besteed aan het trainen van zijn lichaam, dat tot in de perfectie is gevormd. Er is geen spoortje vet te bekennen op zijn strakke, gespierde torso. Hij ziet eruit als een olympisch atleet en een verwilderde kannibaal tegelijk, vooral tijdens de finale wanneer hij als Tommy niets anders draagt dan een leren slip. Hij werkt als een seksuele vuurtoren – hij verspreidt zijn charismatische, zinnelijke energie tot in de donkerste uithoeken van de zaal.

Het nieuws moet zich verspreid hebben, want op de eerste rij zaten diverse knappe jonge mannen paraat – en een van hen mocht Hedwig uitgebreid zoenen (mogelijk iets enthousiaster dan gehoopt en met een tonggebruik waar Harris wellicht niet op had gerekend) onder luid gejuich van het publiek. Een ander mocht aan het ondergoed van Harris snuffelen terwijl Hedwig over de toeschouwers heen klom tijdens haar tocht door de zaal.

Harris is hierin volkomen onbevreesd en onbeschaamd. Hij improviseert gevat en met een venijnige scherpte; het beeld van een brutale dragqueen is verankerd in elke beweging, elk gebaar, elke oogopslag en elke heupwieg. Hij bruist van het leven en geniet zichtbaar van elke uitdaging die de rol hem biedt.

En hij zingt fantastisch, als een doorgewinterde rockster. Zijn stem is meeslepend; hij haalt de hoge uithalen met opvallend gemak, loepzuiver, vol resonantie en altijd krachtig. Tegelijkertijd geeft hij de zachtere, pijnlijkere passages een delicate en prachtige frasering, waarbij hij de kwaliteit van het geluid behoudt door een uitstekende ademsteun en een prachtig gebruik van timbre, stilte en tempo.

Hij is bijzonder sterk in The Origin Of Love, Sugar Daddy, Hedwig's Lament en Midnight Radio. Maar eigenlijk kent hij geen enkel zwak muzikaal moment.

Het is niet zozeer dat hij het beter zingt dan John Cameron Mitchell; het is dat hij de rol volledig naar zijn hand zet. Met overtuiging, brio en een grenzeloze energie en enthousiasme.

Na deze fenomenale vertolking te hebben gezien, is het ondenkbaar dat Harris niet met een Tony Award naar huis gaat. Hij verdient het absoluut.

Lena Hall is uitmuntend als Yitzhak, gezegend met een magnifieke, krachtige en zuivere stem. Ze beschikt over een uitstekend komisch talent en het publiek werd compleet gek toen ze eindelijk mocht terugkeren naar haar vrouwelijke gedaante en triomfantelijk door de zaal binnenkwam in glorieuze, vrouwelijke Las Vegas-stijl. Haar gortdroge tegenwicht voor de onstuimige energie van Harris is perfect.

De band, onder leiding van Justin Craig, is werkelijk fantastisch; de muziek wordt krachtig, suggestief en met de allure van echte rocksterren gespeeld. Het is een genot om deze groep muzikanten theatrale magie te zien bedrijven.

Michael Meyer regisseert het geheel met veel stijl en een geweldig oog voor het visuele aspect. Het decorontwerp van Julian Crouch is heerlijk krankzinnig en Adrienne Phillips tekent voor de opzichtige, excentrieke en werkelijk verrukkelijke kostuums. Harris’ 'Lion King Tina Turner'-look is bijzonder geslaagd.

De vader en zijn zoon waren aan het eind volledig verbouwereerd. Maar ze bleven wel zitten. En dat is eigenlijk de kern van hun verhaal.

Dit is betoverend, wonderbaarlijk werk.

Broadway is dit seizoen echt in topvorm – en Neil Patrick Harris speelt in een geheel eigen buitencategorie.

Absoluut niet te missen.

Reserveer tickets voor Hedwig op Broadway