RECENSIE: The Height Of The Storm, Wyndham's Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Florian Zellers The Height Of The Storm met Jonathan Pryce en Dame Eileen Atkins in het Wyndham's Theatre.

Foto: Hugo Glendinning The Height of the Storm Wyndham’s Theatre

9 oktober 2018

4 Sterren

Boek nu

Wie bekend is met het werk van Florian Zeller, en dan met name zijn Britse doorbraak The Father, zal echoed van zijn eerdere stukken herkennen in The Height of the Storm. Een oudere man in de war, met een onbetrouwbaar geheugen, zijn familie die de situatie probeert op te lossen — “dit huis is te groot voor je pap” —, een mysterieuze bezoeker, een vrouw uit zijn verleden die mogelijk een lang begraven geheim aan het licht brengt. Zijn werk is fragmentarisch en cryptisch; elke beweging lijkt nieuwe informatie te onthullen terwijl de feiten tegelijkertijd vertroebelen, totdat aan het eind alles in scherpe helderheid samenkomt. Dit is 80 minuten aan meeslepend theater, prachtig geacteerd, met een slotscène die nog lang in het geheugen zal blijven hangen.

Foto: Hugo Glendinning

Jonathan Pryce is voortreffelijk als Andre, een succesvolle schrijver aan het einde van zijn leven; verward en bedroefd, maar, zoals alle dementiepatiënten, met momenten van poëtisch inzicht, prachtig naar voren gebracht door de voorbeeldige vertaling van Christopher Hampton. Zijn woede-uitbarstingen zijn plotseling en luid, en hij is voortdurend op zoek naar zijn vrouw Madeleine, alleen schijnbaar tevreden als zij in de buurt is. Eileen Atkins is, zoals altijd, uitmuntend als Madeleine, vooral in haar wereldmoeheid en haar wanhoop over haar kinderen — ze wenst ze weg zodra ze op bezoek komen. Beiden hebben een blik die de hele zaal kan scannen, en zij is perfect in het timen van hilarische regels die de nodige verlichting bieden bij de intensiteit van de situatie. Ze vangen feilloos een relatie die al meer dan vijftig jaar duurt; ze zijn één, wat direct de kern van het stuk raakt. Hoe houdt de ene helft zich staande als de andere helft als eerste sterft?

Foto: Hugo Glendinning

De twee hoofdrolspelers en de tekst creëren een archief van onthullingen, dat laag voor laag wordt afgepeld wanneer dochter Anne (Amanda Drew), die de frustratie met haar ouders perfect vertolkt, de taak krijgt om Andre's niet-gepubliceerde en onvoltooide werk te ordenen. Zijn persoonlijke dagboek roept een mysterieuze vrouw op, die vertelt over haar affaire met een andere schrijver en hun zoon die ze alleen heeft opgevoed, maar heeft ze het over Andre? De Vrouw (Lucy Cohu) wisselt van identiteit, waardoor we ons constant in het gezelschap van onbetrouwbare getuigen bevinden. Anna Madeley als hun andere dochter Elise, en James Hillier als De Man, vertegenwoordigen de moderne tijd: altijd op hun telefoon, wisselende relaties, wat bijdraagt aan het mysterie. Het is een stuk dat om concentratie vraagt, iets wat zij het oudere echtpaar maar moeilijk kunnen geven.

De slotscène brengt alles prachtig in focus, waarbij zelfs gesprekken over paddenstoelen een onrustbarende betekenis krijgen. Bovenal is het een liefdesverklaring die je recht in het hart raakt. Het stuk begint de ochtend na een storm, en we ervaren de storm zelf nooit letterlijk qua weer. Misschien is de storm de verwarring die in Andre's hoofd woedt, maar de slotscène legt het uit met een uiterste, gedestilleerde schoonheid. Ga dit zien voor acteerwerk van het allerhoogste niveau, een lichtontwerp dat pulseert met het script en de integere regie van Jonathan Kent.

BOEK TICKETS VOOR THE HEIGHT OF THE STORM