RECENSIE: Hello Norma Jean, Park Theatre ✭✭

Hello Norma Jeane

The Park Theatre

24 februari 2016

2 sterren

Marilyn Monroe blijft een van Hollywoods meest intrigerende en raadselachtige figuren – door zovelen aanbeden, maar door zo weinigen echt begrepen. In veel opzichten belichaamt zij het onderscheid tussen iemands privé- en publieke identiteit, een thema dat centraal staat in Hello Norma Jeane.

De hoofdpersoon is Lynnie (Vicki Michelle), een oudere vrouw met een falend geheugen en een enorm geheim. Nadat ze is ontsnapt uit haar verzorgingstehuis in Essex, wordt ze door haar kleinzoon Joe (Jamie Hutchins) opgespoord in een motel in Los Angeles. Hier onthult ze dat ze Marilyn Monroe is en haar dood decennia geleden in scène heeft gezet. Joe wil dolgraag dat dit waar is, niet in de laatste plaats omdat het de relatie met zijn gewelddadige partner Scott zou kunnen herstellen. Wanneer 'CIA-agent' Bobby (Peter McPherson) plotseling ten tonele verschijnt en beweert naar Marilyn op zoek te zijn, raakt Joe overtuigd. Toch ontdekken we al snel dat Bobby een door Lynnie ingehuurde acteur is, wat de nodige twijfels oproept over de geloofwaardigheid van haar verhaal.

Het stuk snijdt een aantal zware thema's aan, waaronder huiselijk geweld, dementie en de oppervlakkigheid van roem. Het zit ook vol met oneliners, waarvan sommige erg grappig zijn, al neigen ze soms iets te veel naar het niveau van een flauwe Carry On-film. Maar hoewel Hello Norma Jeane ongetwijfeld de potentie heeft voor een spetterende tragikomedie, maakt het de veelbelovende premisse niet helemaal waar. Hoewel er een handvol uitstekende scènes in zitten, is het geheel nogal onsamenhangend; karakterontwikkeling wordt platgewalst door de constante stroom aan grappen en plotwendingen, waardoor het drama vaak wat geforceerd aanvoelt.

Een groot deel van het verhaal is gewijd aan Joe en Lynnie die op zoek gaan naar "bewijs" voor haar identiteit. Op zijn best vormt dit de kapstok voor een excentriek maar hartverwarmend verhaal over een grootmoeder en kleinzoon die voor elkaar zorgen. We horen Lynnie haar onthulling omschrijven als een "coming-out", en de vergelijking met Joe die zijn geaardheid aan haar onthulde wordt op ontroerende wijze verkend. Op zijn beurt is Joe’s schuldgevoel over het feit dat hij Lynnie in een tehuis heeft geplaatst een impliciete motivatie om haar zoektocht te steunen, zelfs wanneer hij reden heeft om aan haar beweringen te twijfelen.

Dergelijke momenten worden echter tenietgedaan door een aantal onbeholpen keuzes. Het huiselijk geweld waar Joe onder zou lijden door toedoen van Scott wordt nauwelijks uitgediept, terwijl de vermeende affaire van Scott met een ex juist uitvoerig aan bod komt. De opbloeiende relatie tussen Joe en Bobby komt voort uit deze misstappen, maar hun emotionele band is te zwak neergezet, waardoor hun liefdesverklaringen nogal plichtmatig overkomen.

Joe’s belevingswereld wordt verder vertroebeld door regelmatige hallucinaties van een jonge Marilyn (Farrel Hegarty), die volgens hem zijn begonnen toen Scott hem slecht begon te behandelen. De potentie van dit idee wordt ondermijnd door het vreemde gebrek aan verbinding tussen haar en Lynnie. Joe’s interacties met de jonge Marilyn ontwikkelen zich niet, terwijl zijn relatie met zijn grootmoeder dat wel doet – een gemiste kans om de identiteit van beide figuren te contrasteren. Daarnaast zien we Vicki Michelle, hoewel ze vaak briljant is als de grofgebekte en nuchtere Lynnie, haar 'Marilyn'-kant alleen op incidentele, voorspelbare momenten tonen. Hierdoor blijven de twee kanten van haar persoonlijkheid strikt gescheiden, wat dramatisch gezien onbevredigend is voor een stuk dat juist draait om de herwinning van haar identiteit.

Het stuk wordt echter naar een hoger plan getild door vier sterke hoofdrollen. Vicki Michelle is een zeer bekwaam komisch actrice en heeft een uitstekende chemie met Jamie Hutchins. Hoewel ze over een paar regels struikelde, is het een innemende vertolking die ongetwijfeld nog zal groeien gedurende de speelperiode. Peter McPherson is een sympathieke Bobby, overtuigend onzeker ondanks zijn indrukwekkende fysiek, terwijl Farrel Hegarty een verdienstelijke imitatie van Marilyn Monroe combineert met een hilarische cameo als een verfoeilijke televisiepresentator. Hutchins verdient de grootste lof; hij verrijkt zowel de dramatische als komische kanten van Joe met een beheerste en innemende prestatie. Complimenten gaan ook naar het decor van Zoe Hammond: een klein en groezelig motelinterieur dat een scherp contrast vormt met de pracht en praal van Hollywood.

Hello Norma Jeane maakt zijn intrigerende uitgangspunt niet helemaal waar en lijdt aan een gebrek aan subtiliteit. Desondanks maken het sterke spel en de incidentele sterke momenten dit een bezoekje waard voor de echte Marilyn-liefhebber. Hello Norma Jeane is nog tot en met 19 maart 2016 te zien in het Park Theatre

Foto: Mia Hawk