ELEŞTİRİ: Hello Norma Jean, Park Theatre ✭✭

Hello Norma Jeane

The Park Theatre

24 Şubat 2016

2 yıldız

Marilyn Monroe, Hollywood’un en merak uyandırıcı ve gizemli figürlerinden biri olmaya devam ediyor – binlerce hayranı olsa da çok az kişi tarafından gerçekten anlaşılabildi. Monroe, birçok yönden özel ve kamusal kimlikler arasındaki keskin ayrımı simgeliyor; bu tema Hello Norma Jeane oyununun da tam merkezinde yer alıyor.

Oyunun başkahramanı Lynnie (Vicki Michelle), hafıza sorunları yaşayan ve devasa bir sır saklayan yaşlı bir kadındır. Essex'teki huzurevinden kaçan Lynnie, torunu Joe (Jamie Hutchins) tarafından Los Angeles'taki bir motelde bulunur. Burada Lynnie, onlarca yıl önce ölüm kurguladığını ve aslında Marilyn Monroe olduğunu açıklar. Joe, özellikle tacizci partneri Scott ile olan ilişkisini düzeltebileceği umuduyla bu hikayenin gerçek çıkmasını canıgönülden ister. Sahneye aniden 'CIA Ajanı' Bobby (Peter McPherson) girip Marilyn'i aradığını iddia edince Joe ikna olur. Ancak kısa süre sonra Bobby'nin aslında Lynnie tarafından tutulmuş bir oyuncu olduğunu öğreniriz, bu da hikayenin doğruluğu üzerine şüphe düşürür.

Oyun; aile içi şiddet, demans ve şöhretin yüzeyselliği gibi bir dizi zorlu temayı ele alıyor. Ayrıca, bazıları Carry On serisini anımsatan, oldukça komik tek satırlık esprilerle bezeli. Ancak Hello Norma Jeane, eğlenceli bir komedi-drama olma potansiyeline sahip olsa da, vaat ettiği etkileyici çıkış noktasının hakkını tam veremiyor. Birkaç mükemmel an barındırmasına rağmen odak noktasını sıkça kaybediyor; karakter gelişimi, şakaların ve olay örgüsündeki ters köşelerin ağırlığı altında eziliyor ve sonuç olarak dramatik yapı biraz zorlama hissettiriyor.

Hikayenin büyük bir kısmı, Joe ve Lynnie'nin kimliklerini ispatlayacak "kanıtlar" peşinde koşmasına ayrılmış. Oyunun en başarılı olduğu kısımlar, birbirine sahip çıkan bir anneanne ve torunun eksantrik ama içten hikayesini bir kurgu kancasıyla sunması. Lynnie'nin bu büyük sırrı açıklamasını bir "itiraf" (coming out) olarak tanımlaması ve bunun Joe'nun kendi cinsel yönelimini açıklamasıyla kıyaslanması dokunaklı bir şekilde işleniyor. Buna karşılık, Joe'nun Lynnie'yi huzurevine yatırdığı için duyduğu suçluluk duygusu, iddialarından şüphe duysa bile torununun ona neden destek olduğuna dair örtülü bir motivasyon sağlıyor.

Bununla birlikte, bu başarılı anlar zarif olmayan kurgusal tercihlerle gölgeleniyor. Joe'nun Scott'tan gördüğü iddia edilen şiddet konusuna nadiren değinilirken, Scott'ın eski sevgilisiyle yaşadığı varsayılan ilişki uzun uzadıya inceleniyor. Joe ile Bobby arasında filizlenen ilişki görünüşte bu kötü muamelelerden besleniyor; ancak aralarındaki duygusal bağ yeterince işlenmediği için aşk ilanları biraz yüzeysel kalıyor.

Joe'nun iç dünyası, Scott'ın ona kötü davranmaya başlamasıyla ortaya çıktığı belirtilen genç Marilyn (Farrel Hegarty) halüsinasyonlarıyla daha da karmaşıklaşıyor. Bu fikrin potansiyeli, genç Marilyn ile Lynnie arasındaki garip kopukluk nedeniyle zayıflıyor. Joe'nun büyükannesiyle ilişkisi geliştikçe Genç Marilyn ile olan etkileşimleri yerinde sayıyor; bu da her iki figürün kimliklerini karşılaştırmak için kaçırılmış bir fırsat. Öte yandan, Vicki Michelle açık sözlü ve ağzı bozuk Lynnie rolünde harikalar yaratsa da, 'Marilyn' tarafını sadece önceden belli olan kısımlarda görüyoruz. Sonuç olarak, karakterin bu iki yönü birbirinden kopuk kalıyor; oyunun odağının kimlik arayışı olduğu düşünülürse, bu durum dramatik açıdan tatmin etmiyor.

Buna rağmen oyun, dört ana oyuncunun sağlam performanslarıyla güçleniyor. Vicki Michelle çok yetenekli bir komedi oyuncusu ve Jamie Hutchins ile aralarındaki kimya mükemmel. Birkaç replikte takılsa da, oyunun gösterimleri devam ettikçe güçlenecek sürükleyici bir performans sergiliyor. Peter McPherson, etkileyici fiziğine rağmen inandırıcı şekilde özgüvensiz olan sempatik Bobby rolünde başarılı; Farrel Hegarty ise başarılı Marilyn Monroe taklidini nefretlik bir televizyon sunucusu tiplemesiyle birleştiriyor. En büyük övgüyü ise Joe'nun hem dramatik hem de komik yönlerini ölçülü ve etkileyici bir performansla süsleyen Hutchins hak ediyor. Ayrıca Zoe Hammond'ın dekoru da takdiri hak ediyor; küçük ve köhne motel odası tasarımı, Hollywood'un ışıltısı ve görkemiyle keskin bir zıtlık oluşturuyor.

Hello Norma Jeane ilgi çekici başlangıç noktasının altını dolduramıyor ve üslup inceliğinden yoksun bir anlatım sergiliyor. Yine de, başarılı oyuncu performansları ve yer yer karşımıza çıkan mükemmel anlar, eğer sıkı bir Marilyn hayranıysanız bu oyunu izlemeye değer kılabilir. Hello Norma Jeane, 19 Mart 2016 tarihine kadar Park Theatre'da sahnelenmeye devam ediyor.

Fotoğraf: Mia Hawk