RECENSIE: How To Catch A Krampus, Pleasance Theatre ✭✭✭✭

Jennifer Christie bezocht Sink The Pink’s kerstproductie How To Catch A Krampus, nu te zien in het Pleasance Theatre.

De cast van How To Catch A Krampus. Foto: Ali Wright How to Catch a Krampus Pleasance Theatre

21 november 2018

4 Sterren

Boek Nu Wat is een Krampus eigenlijk? Blijkbaar is het een wezen uit de folklore, half mens en half geit. De Krampus is de tegenhanger van de Kerstman en bezoekt kinderen in december om hen te straffen voor hun kattenkwaad. How to Catch a Krampus is een productie van het LHBT+-collectief Sink the Pink. De voorstelling is geschreven, geregisseerd en ontworpen door Ginger Johnson en is te zien in het Pleasance Theatre.

Om te beginnen ziet de show er prachtig uit. Het decor, de grime en de kostuums zijn weelderig en gelaagd, en het lichtontwerp van Clancy Flynn zorgt voor een schat aan schitterende beelden. Het gulle gebruik van rood tegenlicht met wit licht dat de takken van de boom op het podium accentueert, wordt met groot effect ingezet.

Foto: Ali Wright

De muzikale begeleiding wordt verzorgd door piano en strijkers, met muzikaal leider Sarah Bodalbhai achter de toetsen. Het keyboard wordt af en toe effectief ingewisseld voor de karakteristieke music-hall sound van de honky-tonk piano. De arrangementen zijn vaak verrassend en eigenzinnig.

Johnson schittert in de centrale rol van Madame, medium en nog veel meer gedurende de avond. Johnsons optreden is voortdurend gepolijst, charismatisch en vermakelijk. Van zijn eerste solo, een parodie op I Will Survive, tot zijn Medea-moment en de daaropvolgende inzinking; Johnson schittert terwijl hij de vele elementen van de show vakkundig samenbrengt.

Foto: Ali Wright How to Catch a Krampus is een melodrama dat zich afspeelt tussen de uiteenlopende acts van een music-hall. Dit concept werkt goed, al duurt het even voordat het staat. Je zou denken dat de rode gordijnen die over het toneel zwiepen duidelijk het verschil markeren, maar het kost tijd om te begrijpen waar je bent. Dit zorgt voor een zekere disbalans, maar het is zeker niet verkeerd om even gedesoriënteerd te zijn. De acts op het podium zijn verrukkelijk. Elk ensemblestuk heeft zijn eigen eigenaardigheid, met een vleugje Monty Python. De kerstliederen zijn traditioneel, maar met bizarre parodieën, zoals Bob de Bouwer op de melodie van God Rest Ye Merry Gentlemen. Erg gewaagd en slim, al had het soms een coupletje minder gekund. Een ander hoogtepunt was de dans van de ‘Morris Men’. Dit segment is een hilarisch genot.

Foto: Ali Wright David Cummings zorgt voor een briljante opening en zet direct de toon: een mix van Rocky Horror en de traditionele Britse panto-stijl van Ginger Johnson. Later in de show geeft Cummings een geweldige vertolking van The Masochism Tango. Een ander uitblinkend solostuk komt van Lavinia Coop in een nieuwe uitvoering van Rihanna’s hit S&M (I may be bad but I’m perfectly good at it). Coop raakt de komische sensualiteit... perfect.

Dit is slechts het topje van de ijsberg van wat deze eclectische en bruisende show te bieden heeft. Gezien de volwassen thema’s, de beelden en de horror- en gore-elementen is het wellicht geen voorstelling voor jonge kinderen, maar waarom zou je die ook meenemen?

T/m 23 december 2018

TICKETS VOOR HOW TO CATCH A KRAMPUS