RECENSIE: I Have A Bad Feeling About This, Vault Festival ✭✭✭✭✭

I Have A Bad Feeling About This

Vaults Festival,

22 februari 2018

5 Sterren

Wat een genot om zo'n charmant en actueel duo als Harry Blake en Alice Keedwell te ontdekken, zeker wanneer ze gepresenteerd worden in zo'n prachtige 'komische musical'. De show ging vorige week in première tijdens het Vaults Festival in een schitterende enscenering van Valentina Ceschi (mede-bedenker), met vormgevingsadvies van Emma Bailey, fantastisch licht van Richard Williamson en gevatte choreografie van Jennifer Fletcher.

Het is een bomvolle en zeer belonende ervaring. Het openingsnummer, 'In Berkhamsted', is een slimme, bijna mondaine reactie op de banaliteit van het leven in de buitenwijken, waarbij feilloos wordt ingezoomd op het hoofddoelwit van de voorstelling. Maar het is een haat-liefdeverhouding; Alice is uitgedost als een moderne versie van een 'Stepford Wife', met een eeuwige glimlach, een door haarlak verstijfde zwarte coupe en een lakrode feestjurk. Ze staat vrijwel opgesloten in een kader van pulserende lichtslangen op de vloer van de black-box setting, terwijl ver achter haar de sterren onbewogen neerkijken op het zinloze gedans van de zelfingenomen mensheid. Ja, hier wordt een punt gemaakt. De teksten van Alice zijn gevat, als een kruisbestuiving tussen Betjeman, Fascinating Aïda en Mapp & Lucia. Haar stem straalt positiviteit uit, terwijl hìj daar staat met de onverstoorbaarheid van Chris Lowe en de deadpan-voordracht van Neil Tennant, terwijl hij zijn bijtende commentaar de ring in slingert. Hij is degene die constant een 'bad feeling about this' heeft. Alice is verhuisd naar de provincie. Net. En ze probeert een nieuw leven op te bouwen: ze wil om 7 uur opstaan, haat zichzelf als het 10 uur wordt, en baalt dat ze niet zoals haar buren 'dingen bereikt'.

Alice zet echter door; optimisme in eigen persoon. Haar tweede nummer, een soort czardas in d-mineur genaamd 'Our Local Pub', zit vol de bravoure van een Leslie Bricusse en klinkt als Barbara Pym door de filter van Kathy Lette. Het beschrijft haar volgende stap: vrienden maken. Haar aanpak is op zijn zachtst gezegd direct. De charme van de show is dat haar bijna krankzinnige obsessie niet wordt afgestraft met sociaal isolement: integendeel, ze wordt rijkelijk beloond door de goede burgers van Hertfordshire die haar blijven aanmoedigen. Interessant genoeg krijgen wij, het publiek, de rol van alle bijpersonages. Eén dappere toeschouwer mag zelfs de spreekrol van 'Sarah' op zich nemen (met de tekst keurig op grote borden). En zo gaat ze door. 'I Can Do This' is een ronkende hymne aan haar vastberadenheid. Ze geeft een feestje: de eerste bijeenkomst van haar initiatief – een 'supper club'. Blake overgiet al haar pogingen met hoon vanaf zijn drukke keyboard. Onverschrokken marcheert Alice verder.

'Thanks So Much For Coming' is een fantastisch huzarenstukje, begeleid door een flitsende lichtshow. Het voelt als het hoogtepunt van de show, waarin Alice vertelt over de rampzalige gevolgen van haar mislukte entree in de high society van Berkhamsted. Alles wat mis kan gaan, gaat mis. Ze is ontroostbaar. 'Alice, You Twat' is haar indringende torch song, een werkelijk prachtig nummer dat het publiek even naar adem laat happen om stil te staan bij het tederhartige mens dat gevangen zit in dit monster van sociale ambitie. Het is misschien de enige smet op de voorstelling dat dit direct overgaat in nóg een ballad, 'Maybe I Need Someone To Talk To', waardoor het effect van het vorige nummer een beetje wegvalt. Ik weet zeker dat de makers dit snel zullen aanpassen; gelukkig duurt het niet lang.

Na het debacle volgt een verrassende opsteker, waarbij een bijna Dickensiaanse vergevingsgezindheid glimlacht om Alice's tekortkomingen en haar weer opneemt in de rangen van de gegoede burgerij. Een opzwepende finale sluit de show af, met enthousiaste deelname van het publiek: 'There's Not A Magic Happy Ending'. De tekst hiervan lag al bij binnenkomst op vellen papier in de zaal: nu mogen we ze eindelijk gebruiken. Waar we echter niet op voorbereid zijn, is de uitdagende melodie; we moeten echt goed naar de muziek en naar elkaar luisteren om erdoorheen te komen. Wat een geweldige verbindende ervaring! En hoe bevredigend is het om met een groots, meerstemmig akkoord het laatste koor te eindigen: kunst heeft de wonden van het leven geheeld. We gaan naar huis met een beter gevoel dan toen we kwamen.

En zeg nou zelf, wat wil je nog meer?

ONTDEK MEER OVER HET VAULT FESTIVAL

BEZOEK THE HOUSE OF BLAKEWELL