RECENSIE: If We Had Some More Cocaine..., Vault Festival ✭✭

If We Had Some More Cocaine, I Could Tell You How Much I Love You

Vaults Festival,

22 februari 2018

2 sterren

Vault Festival Site Er zijn van die producties die bij een verhuizing naar een nieuwe locatie plotseling een totaal andere uitstraling krijgen, en dit is daar een schoolvoorbeeld van. Na indruk te hebben gemaakt in de intieme ruimte boven de Old Red Lion in Islington, werd dit stuk opgepikt door het Vaults Festival van dit jaar. Passend bij de verdovende thematiek kreeg het een flinke ruimte toebedeeld, die aanzienlijk groter publiek trok. En het resultaat?

Om te beginnen is de eerste aanblik van Georgia de Grey's 'Mary Poppins-achtige' dakdecor en de komische Halloween-kostuums, gehuld in het lichtontwerp van Derek Anderson en Sheila Murphy en begeleid door het sounddesign van John McLeod, best boeiend. We vermaken ons wel. En wanneer Alan Mahon and Josh Williams hun gevatte dialogen beginnen uit te wisselen – waarbij de een een heerlijk Iers type neerzet als de 'ervaren' boef die de jongere knul op het rechte pad probeert te houden, geheel in de stijl van de beste groteske personages van George Bernard Shaw – voelt het zelfs behaaglijk vertrouwd. De situatie en de personages drijven de spot met alles wat ons lief is, tot aan de essentie van de Britse levenswijze aan toe.

Maar dat comfortabele gevoel houdt niet stand. Wat in Islington ongetwijfeld werkte als een briljant gefocust decorstuk – het schuine dak dat in de kleine ruimte van de Old Red Lion waarschijnlijk voor een spannende concentratie zorgde – heeft in een proscenium-setting met honderden stoelen in een amfiteater-opstelling plotseling een heel ander effect. In plaats van geboeid te worden door het realisme van de mise-en-scène, deed het decor mij gedurende de hele zeventig minuten eerder denken aan Jonathan Millers iconische 'Tosca' voor de ENO. Daarin plaatste hij de handeling op een schuin platform, waardoor zangers als Josephine Barstow in ongemakkelijke houdingen en chique jaren '40 couture over het toneel moesten manoeuvreren. Zij kwamen ermee weg omdat het opera was, en in die kunstvorm is immers niets echt 'echt'.

Hier werkt dat niet. Niet wanneer Paddy en zijn makker in niet mis te verstane bewoordingen verkondigen hoe onrechtvaardig de wereld hen heeft behandeld. We horen in hun realiteit te geloven; we horen met hen mee te voelen. In dat licht is het constante glibberen en glijden over de dakpannen, en het eindeloze gezoek naar evenwicht, niets meer dan een afleiding en een blok aan het been. Dat is jammer, want er zitten elementen van een boeiend verhaal in – vooral de passage over de diefstal van de familie – maar die gaan hopeloos verloren door de constante vrees of de cast het einde wel haalt zonder over de rand te tuimelen en bovenop... ons te belanden.

Tja. Het was een aardig idee. In eerste instantie zag het er goed uit, waardoor de sobere maar heldere regie van Thomas Martin het dwalende script van Jon O'Donovan iets meer cachet gaf dan het feitelijk heeft. Helaas maakt een goed idee alleen nog geen goede theatervoorstelling. Hadden we maar wat meer cocaïne gehad, dan was het stuk misschien een stuk beter overgekomen. Maar dat hadden we niet. Start de muziek van Carole King maar in... 'Up on the roof'.