RECENSIE: In The Night Time Before The Sun Rises, Gate Theatre ✭✭✭

Alex Waldmann en Adelle Leonce - In The Night Time Before The Sun Rises. Foto: Bill Knight In The Night time before the Sun rises.

Gate Theatre

Maandag 8 februari 2016

3 Sterren

Boek Tickets

Nina Segal heeft een existentieel toneelstuk geschreven dat een jong stel en hun huilende baby gebruikt om parallellen te trekken met verwoestingen over de hele wereld. De personages 'Man' en 'Vrouw' vertellen hun levensverhaal in de derde persoon aan de zaal, waarbij ze hun eigen situatie verweven met overpeinzingen over 'alle manieren waarop de wereld hard en gebroken is'. Segals boodschap is dat alles wat er gebeurt op de een of andere manier met elkaar verbonden is, wat ons gevoel van onthechting van de wereld om ons heen uitdaagt. Het is een interessant kader, maar de directe aanspreekvorm naar het publiek verhindert elke vorm van echte intimiteit tussen het stel in dit nogal deprimerende verhaal.

Alex Waldmann en Adelle Leonce - In The Night Time Before The Sun Rises. Foto: Bill Knight

Het decorontwerp van Georgia Lowe wordt steeds claustrofobischer naarmate muzikaal babyspeelgoed de ruimte overneemt. Een pop met een knipperend hoofd activeert een sirene die een gevoel van urgentie creëert terwijl het kind krijst, maar te vaak moeten de acteurs schreeuwen om boven het lawaai uit te komen. Terwijl de ouders vermoeid en ijlend raken, wordt de belofte van nieuwe inzichten vertroebeld door hun frustratie en gekibbel. Maar misschien is dat precies het punt dat Segal wil maken. In een wereld waarin mindfulness de trend is, besteden we meer energie aan het verkennen van onze relatie met de planeet dan aan het herstellen van onze relaties thuis. Enkele home-videofragmenten bieden een aangrijpend voorbeeld van hoe we een lens bouwen tussen onszelf en zelfs onze meest intieme omgeving.

Alex Waldmann en Adele Leonce laten sterk spel zien, dat af en toe te lijden heeft onder ingewikkelde observaties en inkakmomenten in de energie. Een strijd van verhalen vertellen over het huilende kind verliest zich in een vage metafoor die kortstondig zinspeelt op seksisme en dan het eigen punt laat varen. Er schuilt schoonheid in de poging van het stel om grip te krijgen op het leven en de waarde ervan, maar de personages ontwikkelen zich niet verder dan instrumenten voor Segals eigen reflecties. Het binaire karakter van de buitengewone tegenover de alledaagse observaties wordt een voorspelbare formule, en de herhaling van het ironisch uitgesproken 'deze twee zaken hebben niets met elkaar te maken' begint te vervelen.

Alex Waldmann en Adelle Leonce - In The Night Time Before The Sun Rises. Foto: Bill Knight

Dit stuk is zeker veelbelovend. De hallucinante aard van uitputting stelt het vermoeide paar in staat om door de tijd en ruimte te manoeuvreren, wat een uitstekende basis biedt voor een metafysisch gesprek. Hoewel het sterk doet denken aan Duncan MacMillan's LUNGS (maar minder pakkend is), stelt Segal de vraag: 'Hadden ze dit kind wel op zo'n gewonde wereld moeten zetten?' Haar prachtige antwoord komt in de beschrijving van een ei, onbreekbaar tussen de twee sterkste delen. Zullen deze Man en Vrouw sterk genoeg zijn om hun pasgeborene te beschermen tegen een apocalyptische wereld? Wat meer veerkracht en wat minder scheurtjes in de uitvoering hadden voor meer overtuiging gezorgd.

In The Night Time Before The Sun Rises is tot en met 27 februari 2016 te zien in het Gate Theatre