RECENSIE: Kin, National Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Kin in het National Theatre, gecreëerd door Amit Lahav, artistiek directeur van Gecko.

Amit Lahav en gezelschap. Foto: Malachy Luckie Kin

National Theatre

16 januari 2023

4 Sterren

BOEK TICKETS

Het begint met feest, muziek en traditie, en eindigt met de acteurs die hun eigen migrantenverhalen delen. Centraal in dit stuk van Amit Lahav, artistiek directeur van Gecko, staat de reis die zijn grootmoeder in 1932 van Jemen naar Palestina maakte om aan vervolging te ontsnappen. In de voorstelling zijn andere migratieverhalen verweven via een visueel narratief, waarin we flarden dialoog horen in vele talen — een staaltje subliem fysiek theater. Het vertelt over de verwoestende gevolgen van politieke besluiten en weggevaagde levens, onderdrukte culturen, vluchten, overleven en de kleingeestige wreedheid van grenswachters. De productie zit vol symboliek en betekenisvolle beelden: de onderdrukten hebben gele strepen op hun rug, poppenspel brengt de voorouders tot leven en sigaretten dienen als symbool voor macht. Toch is het tempo soms zo hectisch dat het stuk even onnavolgbaar wordt.

Foto: Malachy Luckie

Ik realiseer me dat dit een bewuste keuze is, bedoeld om de chaos van migratie en de bureaucratische mallemolen van documenten en eisen te weerspiegelen. Maar soms is het onduidelijk of we het verhaal van twee of drie families volgen, wat ten koste gaat van de emotionele betrokkenheid; het is lastig om echt grip te krijgen op één personage. Af en toe zou een moment van rust meer zeggen dan duizend woorden, maar we worden alweer meegezogen in een volgende scène, waarvan sommige wat te repetitief zijn. Waar de voorstelling echt indruk maakt, is de samenwerking met de partituur van Dave Price — waarin traditionele muziek en filmfragmenten samenkomen — en de uitmuntende, sobere maar effectieve lichtregie. Vooral het langsdrijvende zoeklicht, dat schepen symboliseert die de migranten niet zien of horen, en het licht dat op het publiek wordt gericht om ons direct aan te spreken, zijn indrukwekkend.

Foto: Malachy Luckie

Het ensemble is uitmuntend en werkt toe naar een krachtige ontknoping die pijnlijk herkenbaar is van onze televisieschermen en de huidige politieke debatten; het raakt je recht in je hart. De boodschap van het stuk wordt uiteindelijk vlijmscherp duidelijk: welke cultuur of geloofsovertuiging je ook hebt, we horen allemaal bij dezelfde familie.

Te zien tot en met 27 januari 2024.