RECENSIE: Kiss Me Kate, London Coliseum ✭✭✭✭

Douglas Mayo recenseert de productie van Cole Porters Kiss Me Kate door Opera North, nu voor een beperkte speelperiode te zien in het London Coliseum.

Stephanie Corley als Lilli Vanessi en Quirijn de Lang als Fred Graham in Kiss Me, Kate. Foto: Tristram Kenton Kiss Me, Kate

London Coliseum

20 juni 2018

4 Sterren

Boek Tickets Het Londense Theatreland ademt momenteel klassieke Broadway-sferen met niet één, maar twee grote producties: Kiss Me Kate en The King and I. Geschreven door drie grootheden – Porter, Rodgers en Hammerstein – zijn deze de komende twee weken te zien in twee van de grootste zalen van Londen: The Coliseum en het London Palladium. De uitvoering van Kiss Me, Kate door Opera North ging gisteravond in première voor een strikt beperkte reeks voorstellingen, en het resultaat is wisselend. Deze 'show binnen een show' gebruikt Shakespeare's 'Het temmen van de feks' als fundament. Het is een rasechte 'book musical', doorspekt met een aantal van de beste songs die Porter ooit schreef, waaronder Wunderbar!, So In Love, I Hate Men, Too Darn Hot, Always True To You In My Fashion en Brush Up Your Shakespeare, die het prachtige scenario van Bella en Sam Spewack kleur geven.

Wat was het een genot om het magnifieke, meer dan 50 koppen tellende orkest van Opera North te horen onder leiding van James Holmes. Zij brachten de sprankelende orkestraties van David Charles Abell en Sean Alderking ten gehore, gereconstrueerd vanuit de originelen van Robert Russell Bennett. Prachtig uitgevoerd, rijk, weelderig en dromerig; de klank die een ensemble van deze omvang produceert is simpelweg onovertroffen.

De cast van Kiss Me, Kate. Foto: Tristram Kenton

Jo Davies en Ed Goggin hebben gekozen voor een zeer traditionele, klassieke enscenering van deze grootse musical. Dankzij het minimalistische decorontwerp van Colin Richmond vloeit alles relatief soepel in elkaar over; grote draaiende panelen en beschilderde doeken verplaatsen ons van het frontale zicht op de 'voorstelling' naar een zijdelings kijkje achter de schermen. Dit concept had waarschijnlijk beter gewerkt in een intiemere zaal; op het enorme, brede podium van het Coliseum valt het soms een beetje weg, vooral omdat veel van de grotere scènes zich achteraan het speelvlak afspelen. De kostuums van Richmond zijn wisselvallig, evenals de pruiken en kapsels, die in sommige gevallen tot in de puntjes verzorgd lijken en in andere gevallen volledig zijn vergeten.

Alan Burkitt als Bill Calhoun en Zoë Rainey als Lois Lane in Kiss Me, Kate. Foto: Tristram Kenton

Kiss Me Kate maakt bovendien gebruik van een curieuze mix van opera- en musicalacteurs. Als Fred en Lilli zijn Quirijn de Lang en Stephanie Corley muzikaal gezien spot-on. Corley is de perfecte feks; haar weerbaarheid, scherpte en venijn brokkelen gedurende het drama op en naast het toneel langzaam af. De Lang klinkt geweldig met zijn volle bariton, maar zijn Fred was wat aan de tamme kant; het voelde alsof de branie die nodig is om tegenwicht te bieden aan deze twee vurige personages niet volledig aanwezig was. Het hielp ook niet dat Freds kostuum in de eerste akte deed denken aan hobbelige plastic waadlaarzen, gecombineerd met een eveneens twijfelachtige pruik.

Dat gold niet voor het koppel Lois Lane en Bill Calhoun (Zoë Rainey en Alan Burkitt). Beiden zongen en dansten alsof hun leven ervan afhing. Met hun prachtige zang spatten deze personages van het podium af in hun twee nummers in de tweede akte, Always True To You In My Fashion en Bianca. Ze maakten het enorme toneel volledig hun eigen en kregen de zaal plat.

Stephane Anelli als Paul en de cast van Kiss Me Kate. Foto: Tristram Kenton

De twee onfortuinlijke gangsters in de show, hier gespeeld door Joseph Shovelton en John Savournin, brengen hun teksten met komische perfectie; hun Brush Up Your Shakespeare is een komisch hoogtepunt vlak voor de finale.

Twee andere opvallende prestaties in deze productie komen van Aiesha Pease, die als de pittige Hatty alles uit haar momenten op het podium haalt, en de opmerkelijke Stephan Anelli. Zijn vertolking van Paul lijkt de geest van Donald O'Connor te hebben opgeroepen; zijn dans en podiumpresentatie in Too Darn Hot zijn ronduit elektrisch! Het grootste probleem dat deze productie moet overwinnen is de locatie, met name de enorme 'gracht' van de orkestbak die een afstand creëert tussen de acteur en het publiek. Bij een grote opera valt dit minder op, maar in een musical met gesproken tekst wordt het imposante karakter van de zaal al snel overweldigend. Met Kiss Me, Kate en The King and I krijgt het publiek twee zeer verschillende benaderingen van musicalregie te zien: een hybride vorm tussen musical en opera versus puur musicaltheater. Waar deze 'Kate' het beste werkt, is wanneer de actie zich vooraan in het midden afspeelt. Daar, en alleen daar, botst de energie van de cast met die van het publiek en komt deze musical werkelijk tot leven. Wanneer de vonken eraf vliegen, is het werkelijk Wunderbar!

Te zien tot 30 juni 2018

TICKETS VOOR KISS ME KATE