RECENSIE: La Bohème, Opera Holland Park ✭✭✭

Tim Hochstrasser recenseert Puccini's La Bohème, gepresenteerd als onderdeel van het seizoen 2023 van Opera Holland Park.

La Bohème

Opera Holland Park

3 sterren

Website van Opera Holland Park

Gezien de (over-)bekendheid van deze opera staat elke regisseur voor een flinke uitdaging. De verleiding is groot om de setting zo ver mogelijk weg te halen van het Parijs uit de late negentiende eeuw. Aan de andere kant is dit een kernwerk binnen het 'verisme', waarbij rauw realisme centraal staat in de esthetiek. Waar ligt precies het juiste omslagpunt?

Natascha Mitchell kiest ervoor om deze productie te situeren in een Italiaanse filmstudio uit de jaren vijftig, waar een kostuumdrama in de Belle Époque wordt opgenomen. De avond begint met een krakerige opname van Edith Piaf, en alle personages van Puccini zijn betrokken bij de opnames – zo is Rodolfo scenarioschrijver, Mimi garderobe-assistent, Musetta zangeres en Marcello decorontwerper, enzovoorts. In theorie is dit een slimme vondst, maar in drie van de vier akten blijkt het eerder afleidend dan verhelderend te werken.

Cast en koor van La Bohème. Foto: Craig Fuller.

Het decor staat vol met attributen uit de filmwereld, waaronder een grote camera die voor het orkest langs beweegt. Er lopen massa's figuranten en studiomedewerkers rond, die op bepaalde momenten samensmelten tot het koor. Je kunt de vaardigheid bewonderen waarmee alle in elkaar grijpende elementen naadloos om en door elkaar heen vloeien, maar je kunt je tegelijkertijd afvragen of dit de beste ambiance is voor een drama dat, afgezien van de scène in Café Momus, vooral bestaat uit een reeks intieme ontmoetingen tussen vrienden of geliefden. Hier is eenvoud te verkiezen boven hectische drukte, zelfs als dat een meer conventionele interpretatie riskeert. Toen de soberheid in de derde akte terugkeerde, kwam alles plotseling weer in een scherpe en meeslepende dramatische focus.

Adam Gilbert als Rodolfo en Katie Bird als Mimi. Foto: Craig Fuller

Dat gezegd hebbende, staat de muzikale kant van de avond op een zeer hoog niveau. De City of London Sinfonia, onder leiding van George Jackson, geniet zichtbaar van de rijke orkesttexturen en brengt de vele instrumentale kleurschakeringen naar voren die Puccini inzet voor het dramatische moment. Er is niets routineus aan deze uitvoering. Omdat Jackson echte pianissimo's durfde te creëren onder de enorme tent van Holland Park, kregen we orkestpartijen te horen die normaal gesproken wegvallen in het algemene geluidsbeeld.

Ook de hoofdrollen werden op het hoogste niveau gezongen. Katie Bird zet de beste interpretatie van Mimi neer die ik in jaren heb gehoord. Te vaak denken zangeressen in deze rol dat ze vanaf hun eerste opkomst voor onze ogen moeten wegkwijnen; Bird behoudt echter haar levendige persoonlijkheid gedurende het hele stuk. Ze brengt prachtig opgebouwde versies van de belangrijkste aria's en een sublieme sterfscène waarin ze, net als het orkest, het volume terugbrengt tot er nog maar een hartverscheurend draadje geluid overblijft. Een finale die we allemaal al zo vaak hebben gehoord, eiste opeens opnieuw alle aandacht op.

Adam Gilbert, Barnaby Rea en Ross Ramgobin. Foto: Craig Fuller

Ze was uitstekend op dreef samen met de Rodolfo van Adam Gilbert, die de eisen van deze rol volledig meester was en zonder enige inspanning zong. Om hen heen stond een zeer overtuigende vriendengroep. Marcello, Colline en Schaunard waren stuk voor stuk geloofwaardige vertolkingen, vol warmte, energie en humor. Met name Barnaby Rea, als Colline, bracht zijn afscheid van zijn jas alsof zijn leven ervan afhing; en Ross Ramgobin bracht Marcello's wispelturige stemmingswisselingen en houding met echte geloofwaardigheid over. De Musetta van Elizabeth Karani deed in niets voor hem onder en domineerde de tweede akte, zoals het hoort, met zowel spot als een oprecht hart.

Elizabeth Karani als Musetta. Foto: Craig Fuller

Ondanks alle focus op de hoofdrolspelers, valt of staat het succes van deze opera met de collectieve prestatie om een bepaald milieu neer te zetten. Het koor speelt hierin een grote rol, en zoals gebruikelijk levert Opera Holland Park op dit gebied vakwerk, of het nu gaat om de mede-eters in Café Momus, de straatverkopers of de groepen kinderen. Zangers van verschillende organisaties kwamen samen om een samenhangend en boeiend verslag van de groepsactie te geven. Hier komt de eer echt de regisseur toe, ondanks mijn kritiek op het algemene concept, voor het neerzetten van zulke overtuigende scènes wanneer het hele podium gevuld was.

Elizabeth Karani als Musetta. Foto: Craig Fuller

Ik blijf van mening dat de regisseur te hard probeerde haar grootse concept op te dringen aan een opera die vaak het beste werkt op een intieme, bijna kamermuziek-achtige schaal. Er bestaat echter geen twijfel over dat het publiek in de uitverkochte zaal op de persavond genoot van een uitvoering die muzikaal gezien veel meer bood dan gebruikelijk, waardoor we ons opnieuw bewust werden van hoe meesterlijk deze opera op elk niveau in elkaar zit.