RECENSIE: Mother Goose, Duke of York’s Theatre en tournee ✭✭✭✭✭

Onze eigen 'theatreCat' Libby Purves nam een kijkje bij Sir Ian McKellen en John Bishop in de pantomime Mother Goose in het Duke of York's Theatre in Londen.

Ian McKellen (Mother Goose) en John Bishop (Vic Goose). Foto: Manuel Harlan Mother Goose

Duke Of York's Theatre

5 Sterren

Boekingen en Tourinformatie DEZE DAME HEEFT HEEL WAT IN HAAR MARS

De laatste keer dat ik Sir Ian McKellen op het toneel zag was als Lear; ik miste hem als de oudste Hamlet ooit, maar veel langer geleden zag ik hem in een jurk in het Old Vic, in de tijd van Kevin Spacey. Destijds scheen het dat hij en anderen nogal wat moeite hadden om aan de Amerikaanse artistiek directeur uit te leggen wat een 'panto' nou precies was. Ik herinner me die voorstelling als een tikje matig; het probeerde te hard volwassen te zijn en was wat te zwaar aangezet met dubbelzinnigheden. Deze productie daarentegen, waarmee de grote toneelridder nota bene in zijn tachtigste levensjaar op tournee gaat, is werkelijk perfect.

Het ensemble van Mother Goose. Foto: Manuel Harlan

Het plezier zit hem in het gevoel dat het, ondanks de topcast en de regie van Cal McCrystal (de onbetwiste grootmeester van de fysieke comedy), aanvoelt als een lokale panto, bijna als een buurtvoorstelling. Geen enorme technische hoogstandjes, maar volop ouderwetse grappen: poppen die uit pannen tevoorschijn springen, een 'zelfrijzende bloem' die met een fluittoon uit een tafel omhoog schiet, een slagroomtaart-scène en razendsnelle kostuumwissels. Voor de Dame zelf gebeurt er een briljante wissel achter waaiers van struisvogelveren; een andere vindt plaats wanneer zijn tegenspeler John Bishop als Vic Goose transformeert van een Grenadier Guard naar een 'leather-babe' (“dat viel beter in de smaak in Brighton..”).

Anna-Jane Casey, John Bishop en Ian McKellen. Foto: Manuel Harlan

De grappen zijn ook heerlijk klassiek, met slechts een paar knipogen naar 2022, zoals de korte, onverklaarde verschijning van een blond, kwijlend Boris Johnson-varken in de keukenscène. Al zit er voor de reeks in Londen wel een fenomenale grap over Prins Andrew in de sing-along.

Gabriel Fleary, Oscar Conlon Morrey en Simbi Akande in Mother Goose. Foto: Manuel Harlan

McKellens Mother Goose en Bishops sympathieke Vic worden vergezeld door een bende dieren — een aap, pinguïn, schildpad, beer en ga zo maar door — en een nerdy vleermuis die me constant aan Michael Gove deed denken. De liedjes zijn vrolijk en herkenbaar en duren nooit te lang, en McKellen zelf is een droom. Omdat hij er zichtbaar van geniet; omdat hij dit vol hoop doet voor de theaters in het hele land; maar bovenal omdat zijn enorme scala aan gezichtsuitdrukkingen en reacties precies zo raak zijn als je mag verwachten. Hij brengt ook de 'Quality of Mercy'-monoloog bloedserieus ten gehore tegenover de wrede, zij het nogal campy Ganzenkoning, wat zorgt voor een ware rilling over de rug. Maar nog mooier is hoe hij zichtbaar onder de indruk toekijkt hoe John Bishop, normaliter een stand-up comedian, besluit om Sonnet 18 ('Shall I compare thee..') prachtig voor te dragen.

Oscar Conlon Morrey en Ian McKellen. Foto: Manuel Harlan

En hij ondergaat de “Serena”-grap gelaten. Natuurlijk. Hij is een groots en fabelachtig nationaal monument, en de traditionele panto is dat ook. Dat zij samen op tournee gaan in dit zware seizoen voor de theaterwereld is een absolute triomf.

Te zien tot 31 januari in het Duke of York’s, daarna op tournee tot 1 april 2023 MOTHER GOOSE TOUR-INFORMATIE MELD JE AAN VOOR ONZE MAILINGLIJST OM OP DE HOOGTE TE BLIJVEN

Adam Brown en Anna-Jane Casey. Foto: Manuel Harlan

John Bishop and Ian McKellen. Foto: Manuel Harlan

Sharon Ballard en Karen Mavundukure. Foto: Manuel Harlan