RECENSIE: Nine Night, Trafalgar Studios ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Natasha Gordons Nine Night, nu te zien in de Trafalgar Studios.

Cecilia Noble, Rebekah Murrell en Karl Collins in Nine Night. Foto: Helen Murray Nine Night

Trafalgar Studios 1

12/12/18

5 Sterren

Boek Tickets

Met de overplaatsing van Nine Night door het National Theatre, wordt Natasha Gordon de eerste levende zwarte Britse toneelschrijfster met een stuk in het West End. Dat alleen al is een reden voor een feestje, maar het feit dat haar toneelstuk een prachtige ode is aan de familie, de onderlinge banden en de helpende hand, vraagt om een nog uitgebreidere viering. Wanneer familiematriarch Gloria overlijdt, worden er negen nachten van rouw georganiseerd om haar leven te vieren en haar te helpen overgaan naar de volgende wereld. Zoals in elke familie zorgt gedwongen tijd samen voor spanningen, worden oude wonden opengereten, komen herinneringen boven en wordt er liefde en steun geboden aan de nabestaanden. Gordons stuk mag dan een sterfgeval en een wake als middelpunt hebben, het bruist van het leven en het hart klopt op het ritme van de fantastische muziek en het sounddesign.

Natasha Gordon, Karl Collins, Michelle Greenidge, Cecilia Noble en Rebekah Murrell in Nine Night. Foto: Helen Murray

Dit is een ensemble waar elke castingregisseur alleen maar van kan dromen. Gordon zelf vormt het stille, sterke middelpunt van het stuk als Lorraine, die haar moeder tot het einde toe verzorgde en nu de negen nachten van rouw moet gastvrouwen terwijl ze verdrinkt in haar eigen verdriet. Wanhopig om haar moeder nog u00e9u00e9n keer te zien (Gloria is al aan andere familieleden in dromen verschenen), is haar vertolking prachtig waardig; ze leidt ons vakkundig naar het slotstuk waarin Lorraine haar emoties niet langer kan onderdrukken. Cecilia Noble levert momenteel du00e9 prestatie van het West End als Tante Maggie. We hebben allemaal wel een Tante Maggie, ongeacht je afkomst. Zij is degene die niet vaak op bezoek komt, maar met u00e9u00e9n blik duidelijk maakt dat je moeder heeft gefaald als huisvrouw, je niet goed heeft opgevoed, en haar ongezouten mening geeft. (Bij mij was dat Tante Rosie.) Vanaf het moment dat Noble het toneel opkomt, herkende het publiek haar direct en werd ze met een lach begroet; ze steelt de show met een perfecte timing en uiteindelijk een zorgzaam hart. Als ze in de slotscu00e8ne de geest van Gloria kanaliseert, is dat aangrijpend en ontroerend, mijlenver verwijderd van een karikatuur. Michelle Greenidge is als de terugkerende dochter Trudy u2013 die door Gloria in Jamaica werd achtergelaten u2013 luidruchtig, direct en hilarisch, maar evenzeer ontroerend wanneer jaren aan wrok naar buiten komen. Karl Collins is een geweldige Oom Vince, de vredestichter; Oliver Alvin-Wilson speelt de gladde Robert, wiens bedrijf in de problemen zit en die wanhopig geld probeert te regelen; Hattie Ladbury vermijdt vakkundig stereotypen als Roberts blanke vriendin en biedt dapper weerstand tegen de vooroordelen van Trudy; en Rebekah Murrell is uitstekend als de politiek geu00ebngageerde Anita, die ontdekt dat de geborgenheid van haar familie haar meer troost biedt dan ze dacht.

Natasha Gordon en Hattie Ladbury in Nine Night. Foto: Helen Murray

Het script (verbazingwekkend genoeg het debuutstuk van Noble) is trefzeker, bevat herkenbare personages en is geput uit eigen ervaringen, prachtig tot leven gebracht door regisseur Roy Alexander Weise. Het is waar dat de verhaallijn over Roberts wanhopige pogingen om zijn zaak met louche handeltjes te redden wat onderontwikkeld is, en Anitau2019s activisme wat naar de achtergrond verdwijnt. Maar dat deed er voor mij weinig toe terwijl ik lachte en huilde met deze ongelooflijke, echte familie. Het is ook noemenswaardig dat het stuk met veel respect omgaat met geloof, iets wat vaak te makkelijk bespot wordt. Hoe en met wie u de feestdagen ook doorbrengt, maak tijd vrij voor Lorraine, Tante Maggie en hun familie. Ze zullen de harten van zelfs de meest cynische toeschouwer verwarmen.

NINE NIGHT TICKETS