ELEŞTİRİ: Nine Night, Trafalgar Studios ✭✭✭✭✭

Paul T Davies, Trafalgar Studios'da sahnelenen Natasha Gordon imzalı Nine Night oyununu değerlendiriyor.

Nine Night'ta Cecilia Noble, Rebekah Murrell ve Karl Collins. Fotoğraf: Helen Murray Nine Night

Trafalgar Studios 1

12.12.2018

5 Yıldız

Bilet Al

National Theatre transferi olan Nine Night ile Natasha Gordon, West End sahnesinde oyunu sergilenen yaşayan ilk siyahi İngiliz kadın oyun yazarı olarak tarihe geçiyor. Bu başlı başına bir kutlama vesilesi olsa da oyununun; aileyi, bizi birbirimize bağlayan bağları, destek olan elleri muazzam bir şekilde onurlandırması asıl coşku kaynağı. Ailenin reisi Gloria vefat ettiğinde, hayatını kutlamak ve onu öteki dünyaya uğurlamak için dokuz gece süren taziye törenleri (nine nights) düzenlenir. Tüm ailelerde olduğu gibi, bir arada olmaya mecbur kalmak gerginlikleri tetikler, eski yaraları açar, anıların sel olup akmasına izin verir; ama aynı zamanda yas tutanlara sevgi ve destek sunar. Gordon’ın oyununun merkezinde bir ölüm ve taziye süreci olsa da, oyun müthiş müzikleri ve ses tasarımıyla senkronize bir şekilde atan kalbiyle adeta yaşam enerjisi fışkırtıyor.

Nine Night'ta Natasha Gordon, Kark Collins, Michelle Greenidge, Cecilia Noble ve Rebekah Murrell. Fotoğraf: Helen Murray

Karşımızda bir cast direktörünün hayallerini süsleyecek türden bir topluluk var. Gordon'ın kendisi, annesine son anına kadar bakan ve şimdi kendi yasını tutarken dokuz gecelik taziye sürecine ev sahipliği yapmak zorunda kalan Lorraine rolünde oyunun sessiz, vakur ve güçlü merkezini oluşturuyor. Annesini vefatından önce son bir kez görmeyi (zira Gloria ailenin diğer üyelerinin rüyalarına girmiştir) canı gönülden isteyen Lorraine karakterinde Gordon, bizleri ustalıkla duygularını daha fazla dizginleyemediği o final sahnesine taşıyan onurlu bir performans sergiliyor. Cecilia Noble, Teyze Maggie rolüyle şu an West End'in en iyi performanslarından birine imza atıyor. Ailenizin etnik kökeni ne olursa olsun, hepimizin bir Teyze Maggie'si vardır. Sık uğramayan ama tek bir bakışıyla annenizin bir ev kadını olarak sınıfta kaldığını, sizi düzgün yetiştiremediğini hissettiren ve fikrini hiç çekinmeden söyleyen o kişiden bahsediyorum. Noble sahneye çıktığı andan itibaren seyirci onu hemen tanıdı ve sıcak kahkahalarla karşıladı; kusursuz zamanlaması ve nihayetinde şefkatli kalbiyle sahnede devleşiyor. Final sahnesinde Gloria'nın ruhuna aracılık ettiği anlar ise karikatürize olmaktan fersah fersah uzak, sürükleyici ve dokunaklı. Gloria'nın Jamaika'da geride bıraktığı kızı Trudy rolünde Michelle Greenidge, küstah, gürültülü ve komik derecede açık sözlü; yılların biriktirdiği kırgınlıklar dışarı vurduğunda ise bir o kadar sarsıcı. Karl Collins arabulucu rolünde harika bir Amca Vince; Oliver Alvin-Wilson, işleri bozulmuş ve umutsuzca kaynak arayan kaypak Robert karakterinde çok başarılı; Hattie Ladbury, Robert’ın beyaz kız arkadaşı rolünde klişelerden ustalıkla kaçınıyor ve Trudy’nin önyargıları karşısında altta kalmıyor; Rebekah Murrell ise politik fikirlerine rağmen aile bağlarının sandığından daha teselli edici olduğunu keşfeden Anita rolünde mükemmel.

Nine Night'ta Natasha Gordon ve Hattie Ladbury. Fotoğraf: Helen Murray

Gordon’ın (şaşırtıcı şekilde ilk oyunu olan) metni; tanıdık karakterleri ve bizzat yaşanmış deneyimlerden beslenen yapısıyla oldukça özgüvenli. Yönetmen Roy Alexander Weise de bu metni harika bir prodüksiyonla taçlandırmış. Robert’ın işini kurtarmak için giriştiği şaibeli anlaşmaları içeren yan hikayenin biraz zayıf kaldığı ve Anita’nın politik aktivizminin etkisinin azaldığı doğru. Ancak bu gerçekçi ve inanılmaz aileyle birlikte gülerken ve ağlarken bu detaylar pek de umurumda olmadı. Ayrıca oyunun, genelde kolay bir hedef olarak görülen inanç meselesine derin bir saygı göstermesi de takdire şayan. Noel dönemini nerede ve kiminle geçirirseniz geçirin, vaktinizin bir kısmını Lorraine, Maggie Teyze ve akrabalarına ayırın. Emin olun, yorgun kalbinizi ısıtacaklar.

NINE NIGHT BİLETLERİ