RECENSIE: Not A Game For Boys, King's Head Theatre ✭✭✭✭

Bobby Davro als Eric en Oliver Joel als Tony in Not A Game For Boys. Foto: Lia Waber Not A Game For Boys

King's Head Theatre

12 juni 2015

4 Sterren

Sportfilms en -toneelstukken zijn tegenwoordig erg populair, maar weinigen hebben zich gewaagd aan de schijnbaar kabbelende wereld van het tafeltennis. De King’s Head in Islington, een van Londens oudste pub-theaters, brengt daar verandering in met de hulp van komiek en voormalig Eastenders-acteur Bobby Davro.

Hij speelt de hoofdrol in een heropvoering van Simon Blocks Not a Game for Boys, het stuk waarmee Blocks carrière midden jaren '90 een vlucht nam. Het vertelt het verhaal van drie taxichauffeurs die hun moeizame privéleven proberen te ontvluchten in een lokale tafeltenniscompetitie. Ze staan voor de belangrijkste wedstrijd van hun leven, met degradatie op de loer. Al snel zorgen rivaliteit en onenigheid echter voor verdeeldheid binnen de groep. Het echte spel verplaatst zich van de tafel naar hun persoonlijke leven, terwijl het team worstelt met hun eigen demonen.

Teamcaptain Eric (Davro) heeft een moeizaam huwelijk en gezinsleven, Oscar (Alan Drake) is eenzaamheid zelve en de getrouwde Tony (Oliver Joel) is tot groot ongenoegen van zijn vrouw vreemdgegaan. Deze ellende wordt op scherp gesteld door de dood van 'Fat Derek', een algemeen gehate schreeuwlelijk die onlangs aan de tafel overleed. Oscar begint zich af te vragen of het leven meer te bieden heeft dan een wekelijks potje pingpong en twijfelt aan zijn toewijding aan het team.

Deze subplots komen tot leven door een gevat en bruisend (hoewel behoorlijk grofgebekt) script, dat perfect de scherpe en brute verbale strijd weergeeft die je vaak ziet in sportclubs voor mannen. De dialoog en de intieme enscenering doen denken aan Pinter; een groot deel van het stuk speelt zich af terwijl een speler zijn 'wedstrijd' speelt, wat zorgt voor een reeks duologen waarin de spanningen kristalhelder worden. Het gras was bij de buren steeds groener voor het tafeltennis-trio; zo stond de vrijheid (of eenzaamheid) van de vrijgezelle Oscar in schril contrast met het ongelukkige huwelijk (of de huiselijke geborgenheid) van Eric. De onderliggende thema's van loyaliteit, toewijding en vriendschap worden op een afgewogen en evenwichtige manier verkend.

Davro is briljant als de seksistische, bittere captain uit de hel, Eric. Hij behandelt elke wedstrijd alsof het de WK-finale is en barst van trots als het gaat om de kwaliteit van de koekjes die hij voor zijn teamgenoten meeneemt. Davro weet de tragiek van het personage en zijn zucht naar escapisme prachtig te vatten, vooral in de scène waarin Eric bekent dat die 45 minuten per week aan de tafel het enige moment is waarop hij zich echt gelukkig voelt. De grappenmaker is zijn komische timing duidelijk niet verloren, maar de diepgang en emotie van zijn optreden zullen zowel fans als critici aangenaam verrassen.

De andere twee castleden waren eveneens ijzersterk. Alan Drake was uitstekend als de rationele en consciëntieuze Oscar, wiens vrijgezellenbestaan een diepere malaise verbergt. Een lange, emotionele monoloog over de aard van eenzaamheid werd prachtig gebracht en overviel menig toeschouwer. Tony, de jongste van de groep, wordt met jongensachtig enthousiasme gespeeld door de uitstekende Oliver Joel. De personages zijn stuk voor stuk boeiend en goed uitgediept; de omschrijving van hun speelstijlen als 'blocker', 'pusher' en 'hitter' vormde een mooie metafoor voor de contrasterende persoonlijkheden die Block voor ons heeft gecreëerd.

Dit is het eerste stuk dat ik heb bezocht waarbij je naast het gebruikelijke programmaboekje ook een exemplaar van het script krijgt. Een zeer welkome vernieuwing, al onthulden de regieaanwijzingen wel dat het personage Oscar begin vijftig had moeten zijn. Tenzij Alan Drake een uitzonderlijk goede schoonheidsroutine heeft en ouder is dan hij oogt, kwam dat gevoel van ouderdom niet echt over in zijn uiterlijk of vertolking. Het script was ook handig om te checken of de enige uitglijder van Davro die avond (een zeer letterlijke) onderdeel was van de tekst – dat was niet het geval!

De regie van Jason Lawson was uitstekend en de cast gaf alles, met zeer energieke bewegingen en mise-en-scène. Dit was extra indrukwekkend gezien de temperatuur in de zaal die weghad van een kleine sauna. Hoewel de cast en crew daar part noch deel aan hadden, was het erg oncomfortabel en het publiek had het tegen het einde zichtbaar zwaar. Het decor van Fiona Martin was minimalistisch maar doeltreffend; het versterkte de sfeer van vergane glorie die vaak hand in hand gaat met amateursportlocaties.

Toen ik vrienden vertelde dat ik mijn vrijdagavond zou doorbrengen met kijken naar Bobby Davro die tafeltennist, hadden ze kunnen denken dat ik weer te diep in het glaasje had gekeken. Maar Not A Game for Boys bleek een fantastische avond uit, met een geweldige cast en een briljant script – absoluut een reden om van de daken te schreeuwen!

Not A Game For Boys is nog tot en met 5 juli 2015 te zien in het King's Head Theatre