RECENSIE: People, Places and Things, Wyndham's Theatre ✭✭✭✭✭

Jacqui Dubois, Denise Gough en Sally George in People, Places and Things. Foto: Johan Persson People, Places and Things

Wyndham's Theatre

5 Sterren

Meer Info | Boek Nu Als ik een recensie schrijf, probeer ik dat altijd onopvallend te doen en maak ik slechts af en toe een aantekening om na de voorstelling op terug te komen. Ik wil mijn buurman nooit afleiden van het verhaal op het toneel. Bij People, Places and Things in het Wyndham’s Theatre was daar echter geen enkele sprake van – de actie is zinderend en het spel is volkomen meeslepend. Deze productie was zó goed dat ik stopte met schrijven; ik kon mijn ogen er geen seconde vanaf houden.

Denise Gough en het ensemble van People, Places and Things. Foto: Johan Persson

Het stuk van Duncan Macmillan, een coproductie van The National Theatre en Headlong, kende afgelopen najaar een succesvolle reeks in The Dorfman. Nu de levendigheid van deze productie de zaal in spat, is het overduidelijk waarom het destijds volledig uitverkocht was – de transfer naar West End is meer dan verdiend. In een poging de intimiteit van het kleinste theater van het National Theatre na te bootsen, is gekozen voor zitplaatsen op het podium. Dit versterkt het licht claustrofobische gevoel van het stuk en de sfeer van constante observatie – beide thema’s die perfect aansluiten bij de inhoud. Macmillan werpt een eerlijke en onverbloemde blik op afkickklinieken, voornamelijk door de ogen van hoofdpersoon Emma, een actrice met een alcohol- en drugverslaving. De tekst van Macmillan, onder de vakkundige regie van Headlong-artistiek leider Jeremy Herrin, knettert van de scherpe, intelligente humor. Die broodnodige humor voorkomt dat de zware thema’s – familie, menselijkheid, identiteit en geloof – de toeschouwer te veel worden. Dit is een prachtig voorbeeld van hoe briljante tekst en vakkundig theatermaken samenkomen.

Denise Gough en Nathaniel Matrello White in People, Places and Things. Foto: Johan Persson

De productie voelt efficiënt en als een echt ensemble-stuk, zonder concessies te doen aan stijl en visuele vindingrijkheid; de scènes waarin Emma last heeft van ontwenningsverschijnselen zijn magistraal. Het ensemble en het decor gaan moeiteloos over van de ene naar de andere locatie, waarbij alleen Emma de hele voorstelling op het toneel blijft. Het voelt alsof de gebeurtenissen haar leven leiden en haar van situatie naar situatie sleuren, in plaats van dat zij zelf aan het roer staat.

Denise Gough in People, Places and Things. Foto: Johan Persson

Macmillan heeft met Emma ongetwijfeld een ongelooflijk sterk centraal personage geschreven, en de rol wordt met verve, vitaliteit, kwetsbaarheid en humor neergezet door de immer boeiende Denise Gough. Alle lof die u over Gough heeft gehoord is absoluut terecht – en meer dan dat. Haar vertolking is tot in de puntjes uitgewerkt, gedetailleerd en volkomen geloofwaardig. Hoewel deze productie door alle betrokkenen uitmuntend wordt uitgevoerd, is het het spel van Gough dat alles bijeenhoudt. Vanaf het allereerste moment dat we haar een zenuwinzinking op het toneel zien hebben terwijl ze de rol van Nina in De Meeuw speelt, weten we dat we getuige zijn van iets bijzonders. Een speciale vermelding gaat ook naar de briljante Barbara Marten, die zowel de artsen in de kliniek speelt – die stuk voor stuk op Emma’s moeder lijken – als de moeder van Emma zelf.

Als toeschouwer is het geruststellend om getuige te zijn van zulk zelfverzekerd en bekwaam acteerwerk. Ongeacht het onderwerp kun je opgelucht ademhalen omdat je weet dat je in goede handen bent, waardoor je niets anders kunt doen dan achteroverleunen en je laten meeslepen. Dit is een van die producties die je simpelweg niet aan je voorbij mag laten gaan.

PEOPLE, PLACES AND THINGS IS NOG TOT EN MET 18 JUNI 2016 TE ZIEN IN HET WYNDHAM'S THEATRE.