RECENSIE: Pinter Two, Harold Pinter Theatre ✭✭✭

Paul T Davies brengt verslag uit van Pinter Two, bestaande uit The Lover en The Collection, momenteel te zien in het Harold Pinter Theatre als onderdeel van het Pinter at the Pinter-seizoen.

Hayley Squires en John Macmillan in Pinter Two Pinter Two

Harold Pinter Theatre, Londen.

27 september 2018

3 Sterren

Boek Nu

In schril contrast met de expliciet politieke collectie van Pinter One, koppelt deze tweede productie twee eenakters die thema's als ontrouw, rollenspel, identiteit en persoonlijke relaties verkennen. In The Lover en The Collection worden huwelijken en relaties aan een minutieus onderzoek onderworpen; we zien de structuren en rollen die we creëren om het leven vol te houden, en hoe een verhaal — gedicht of waar — rimpelingen kan veroorzaken die dreigen uit te groeien tot een vloedgolf die de laatste restjes liefde wegspoelt. Het is een veel lichtere avond dan Pinter One, maar de regie van Jamie Lloyd is uitgesprokener en bij vlagen net iets te veel gericht op de lach.

Hayley Squires in Pinter Two.

In The Lover maken Richard en Sarah de indruk van een keurig, alledaags middenklasse-echtpaar; we ontmoeten hen aan het ontbijt terwijl hij op het punt staat naar zijn werk te gaan. Toch vraagt hij haar of haar minnaar die dag langskomt, en zij bevestigt dit en vraagt hem vriendelijk om niet te vroeg naar huis te komen. Natuurlijk is Richard zelf die minnaar, die verschillende rollen aanneemt om hun relatie spannend te houden. Het is echt een stuk van zijn tijd, barstensvol dubbelzinnigheden. Het spel van John Macmillan en Hayley Squires is zwaar aangezet en campy, en op een knalroze decor worden we bovendien aangemoedigd om het allemaal niet al te serieus te nemen. Russell Tovey verschijnt ten tonele als een melkboer die zo uit een ondeugende ansichtkaart lijkt te zijn weggelopen, en Sarah "slagroom" aanbiedt, net zoals haar buurvrouw heeft gehad. Het is vermakelijk en grappig, maar omdat er zo weinig onderscheid wordt gemaakt tussen het getrouwde stel en het "geheime" paar, voelt het wat vluchtig aan. Pas op het moment dat Richard met het rollenspel wil stoppen, sijpelen de liefde en tederheid in hun relatie door.

Russell Tovey in Pinter Two

Het sterkere deel is The Collection, niet in de laatste plaats omdat Tovey — tegenwoordig een van de beste redenen om naar het theater te gaan — een grotere rol heeft als Bill. Hij wordt geflankeerd door een fenomenale David Suchet als zijn partner Harry, die de show steelt. Hoewel het niet expliciet in de tekst staat, is hier gekozen voor een zeer campy speelstijl, en de acteurs komen ermee weg omdat het spelplezier er vanaf spat! Alleen Suchet krijgt de zaal al plat door enkel aan te kondigen dat hij zich gaat scheren (ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat hij een brutale hommage aan Olivier bracht!). Het andere stel bestaat uit James (Macmillan) en Stella (Squires). De twee paren raken met elkaar verbonden door een beschuldiging van James dat Bill seks zou hebben gehad met Stella tijdens een werkevenement in Leeds. Gezien de campy aard van Bill lijkt dit onwaarschijnlijk, maar de seksuele spanning wordt verder opgevoerd wanneer Bill en James met elkaar beginnen te flirten. Suchet is uitmuntend in het tonen dat Harry alle touwtjes in handen heeft, en Squires is prachtig als de vrouw die als enige van de vier de uiteindelijke waarheid kent.

David Suchet in Pinter Two

Oorspronkelijk geschreven als televisiespel, vangt deze productie perfect de sfeer van het jaren 60-genre "Play For Today" in zowel muziek als enscenering. Onze huidige blik op camp en genderfluïditeit biedt bovendien een interessant perspectief op deze tekst. Het lokt veel gelach uit en ik vermoed dat dit de publieksfavoriet van de Pinter-reeks zal worden, ook al voelen beide stukken nu misschien wat minder diepgaand aan dan toen.

Tot 20 oktober 2018

BOEK NU VOOR PINTER TWO

Lees onze recensie van Pinter One