RECENSIE: Ramin Karimloo en Seth Rudetsky, Leicester Square Theatre ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Ramin Karimloo in Concert en Conversation met Seth Rudetsky in het Leicester Square Theatre. Ramin Karimloo Ramin Karimloo in concert en gesprek met Seth Rudetsky Leicester Square Theatre 5 oktober 2018 4 Sterren Dit was er weer één in de prachtige reeks optredens die Rudetsky presenteert als 'later' night cabaret in de ruime maar intieme kelderzaal, vlak bij de drukte van het schitterende centrale plein van het West End. En dit keer kregen we, voor een zeer kort verblijf, de weelderige stem en de innemende persoonlijkheid van Ramin Karimloo. Daarnaast was er volop ruimte voor gesprek: de chemie tussen het tweetal was prettig, maar haalde niet helemaal het briljante niveau dat Seth onlangs bereikte met een eerdere gast in zijn 'show'. Geeft niets. Het was allemaal uiterst charmant en aangenaam. Ik moet hier een persoonlijke bekentenis doen. Karimloo is een van de weinige zangers die me tot tranen toe kan roeren: ik ontdekte dit toen ik hem voor het eerst live hoorde zingen tijdens het lanceringsfeest van LMTO, waar hij zijn onbetwiste visitekaartje afgaf, 'Till I Hear You Sing' uit 'Love Never Dies'. Dit nummer werd ook gekozen als opener van de avond, en hoewel het niet zo zinderend was als voorheen (hij merkte later zelf op dat hij vond dat hij niet zijn beste optreden had gegeven), diende het desondanks als een fraaie etalage voor zijn bereik en in het bijzonder die schitterende hoge noten en fenomenale fysieke beheersing. Hij werd op het podium vergezeld door Emma Kingston, die met haar krachtige en heldere stem een paar nummers met hem zong uit 'Evita', waarin hij met veel lof de rol van Che heeft gespeeld. Vervolgens gingen ze over op veel lichter, zachter werk met 'Hush-a-bye Mountain' uit 'Chitty-Chitty-Bang-Bang'. Karimloo is bovendien zelf een jonge vader, en hij brengt een sterk gevoel van persoonlijke betrokkenheid bij de rol van Potts jr. Echter, zijn krachtige, mannelijke looks – compleet met een volle, glanzende donkere haardos en baard, en een indrukwekkend in de sportschool ontwikkeld gespierd postuur – maken hem de natuurlijke favoriet voor rollen als de verleidelijke Phantom of the Opera, van wie we 'Music of the Night' kregen te horen op zijn kenmerkende vertrouwelijke en dramatische wijze. (Als deze sportieve jongeman je ooit Milk Tray-chocolade zou komen brengen, krijg je het gevoel dat hij het niet bij één doosje zou laten: hij zou een hele krat vol naar je moeilijk bereikbare boudoir tillen.) Serieuzer is echter dat Karimloo, net als hartenbreker Sinatra voor hem, ook 'Ol' Man River' in zijn repertoire heeft, en dat brengt hij er prima vanaf. Nog mooier was echter zijn vertolking van een iets minder bekend nummer uit 'The Bridges of Madison County'. Eigenlijk lijkt hij op zijn sterkst in meer hedendaags materiaal: ik bleef wachten op iets van zijn recente West End-succes in 'Murder Ballad', maar tevergeefs. Misschien komt dat in zijn volgende recital? Hoe dan ook, 'It All Fades Away' werd gebracht met een perfecte balans tussen theatraliteit en passie. Heerlijk. Emotionele directheid en eerlijkheid zijn absoluut zijn meest opvallende kwaliteiten. Zijn uitvoering van 'Bring Him Home' uit 'Les Misérables' illustreerde dit precies. En als kers op de taart van een prachtige avond kregen we de mooie toegift van 'Ragtime', 'Make Them Hear You'. De producent van de recente, verbluffende West End-revival van die show, Danielle Tarento, zat in de zaal aandachtig te luisteren: zou dat nummer op haar gericht zijn geweest? We zullen moeten afwachten om daarachter te komen!