RECENSIE: Random 7.37, Leeds Playhouse ✭✭✭✭

Jonathan Hall recenseert Debbie Tucker Greens toneelstuk Random 7.37 met Kiza Deen, nu te zien in het Leeds Playhouse.

Kiza Dean in Random 7.37. Foto: Anthony Robling Random 7.37

Leeds Playhouse

4 sterren

BOEK TICKETS

7:37 uur; een huishouden zoals duizenden andere in de stad - Moeder, Vader, Dochter, Zoon, die elk hun eigen dag tegemoet gaan (behalve de vader, die werkt in ploegendienst). Aan de hand van een mozaïek van alledaagse details ontvouwt hun dag zich: vogelgezang, aangebrande pap, Walkers chips, nukkige leraren en kantoorpolitiek. Maar dit is niet zomaar een dag; de vier stemmen die deze dag kleur geven, worden plotseling teruggebracht naar drie.

In de elf jaar sinds het stuk van Debbie Tucker Green over de impact van messengeweld onder jongeren voor het eerst werd opgevoerd, is de problematiek volledig geëscaleerd; vorig jaar steeg het aantal incidenten met 16%, het hoogste aantal sinds 2011. Het is een onderwerp dat nooit ver uit het nieuws is, zoals de moord op Nedim Bilgin onlangs nog pijnlijk duidelijk maakte. Het is ook een probleem waar velen van ons inmiddels enigszins ongevoelig voor zijn geworden, wat betekent dat een stuk als dit niet alleen relevant, maar ronduit noodzakelijk is.

Het verhaal is simpel; een gewoon gezin wordt uit elkaar gerukt door de moord op een gezinslid. De banaliteit van de dagelijkse details krijgt een zowel verwoestende als hartverscheurende lading: de politiehelmen op het tapijt, de te zoete thee, de geur van de slaapkamer van de vermoorde jongen. En dan zijn er de details die allesbehalve alledaags zijn: de gruwelijke verwondingen die de jongen zijn toegebracht, de grijns die in zijn gezicht is gesneden. Tucker Green is zo verstandig om meer vragen op te roepen dan te beantwoorden - we komen er nooit achter hoe en waarom het misdrijf precies plaatsvond, er worden geen oplossingen aangedragen. We worden simpelweg geconfronteerd met het rauwe, schokkende feit van de gebeurtenis, de verbijsterende nasleep en de zinloosheid van een probleem waar we maar al te graag dankbaar voor zijn dat het niet het onze is.

Kiza Dean in Random 7.37 in het Leeds Playhouse. Foto: Anthony Robling

De familie komt op nukkige, humoristische, boze en hartverscheurende wijze tot leven door Kiza Deen, die moeiteloos wisselt tussen de rollen van dochter, moeder, zoon en vader. Ze wordt hierbij met uiterste precisie door de emotionele caleidoscoop van het verhaal geleid door regisseur Gbolahan Obisesan.

Het stuk duurt niet lang, minder dan een uur - precies genoeg om een emotionele dreun uit te delen, vele vragen op te roepen en indruk te maken zonder de aandacht te verliezen, waardoor wij achterblijven met onze eigen gedachten en reacties. De voorstelling wordt direct achter elkaar met een andere productie vertoond, het uitstekende ‘Kes’, waardoor theaterbezoekers de keuze hebben uit twee shows op één avond in dezelfde zaal. Dit is een vernieuwend en welkom gebruik van de 'Pop-up Space' van het Leeds Playhouse; een verfrissende opzet die we hopelijk vaker terugzien wanneer het gerenoveerde theater heropent.

Van de vele bijvoeglijk naamwoorden die Random 7.37 zouden kunnen omschrijven, is 'noodzakelijk' degene die het meest blijft hangen. Een tournee van deze voorstelling langs scholen in de grote steden zou hopelijk de dialoog op gang brengen onder degenen die het dichtst bij deze problematiek staan.

Tot 16 februari 2019

BOEK TICKETS VOOR RANDOM 7.37 IN HET LEEDS PLAYHOUSE