ELEŞTİRİ: Random 7.37, Leeds Playhouse ✭✭✭✭

Jonathan Hall, Debbie Tucker Green’in yazdığı ve Kiza Deen’in başrolünde olduğu, şu an Leeds Playhouse’da sahnelenen Random 7.37 oyununu inceliyor.

Random 7.37'de Kiza Dean. Fotoğraf: Anthony Robling Random 7.37

Leeds Playhouse

4 yıldız

BİLET REZERVASYONU

Sabah 07.37; binlerce şehirli hane gibi sıradan bir ev. Anne, Baba, Kız ve Erkek evlat... Hepsi yeni güne hazırlanıyor (vardiyalı çalışan Baba hariç). Kuş cıvıltıları, yanmış yulaf lapası, Walkers cips kırıntıları, aksi öğretmenler ve ofis siyaseti gibi sıradan ayrıntılardan oluşan bir mozaik içinde gün ilerliyor. Ancak bugün sadece "herhangi bir gün" değil; zira bu güne hayat veren dört ses, aniden üçe düşüyor.

Debbie Tucker Green’in gençler arasındaki bıçaklı suçların etkisini irdeleyen oyunu ilk kez sahnelendiğinden bu yana geçen on bir yılda, sorun giderek büyüyerek kontrolden çıktı; geçen yıl vakalarda %16'lık bir artışla 2011'den bu yana en yüksek rakama ulaşıldı. Bu, Nedim Bilgin'in sadece birkaç gün önceki cinayetinin de acı bir şekilde gösterdiği gibi, manşetlerden hiç düşmeyen bir mesele. Aynı zamanda çoğumuzun bir nebze duyarsızlaştığı bir sorun; bu da böyle bir oyunu sadece güncel değil, aynı zamanda zorunlu kılıyor.

Hikaye oldukça yalın: Sıradan bir aile, bir aile üyesinin öldürülmesiyle paramparça oluyor. Günlük hayatın o sıradan detayları—halının üzerindeki polis botları, çayın fazla şekerli oluşu, öldürülen çocuğun odasındaki koku—hem yıkıcı hem de yürek burkan bir nitelik kazanıyor. Sonra bir de o kadar da sıradan olmayan detaylar var; çocuğun vücudundaki ağır yaralar, yüzüne atılan bıçak darbesi... Tucker Green’in hikayesi akıllıca bir yaklaşımla cevap verdiğinden daha fazla soru soruyor; suçun tam olarak nasıl ve neden işlendiğini asla öğrenmiyoruz, hiçbir çözüm sunulmuyor. Sadece olayın tüm çıplaklığı ve şok edici gerçekliğiyle, yarattığı akıl almaz yıkımla ve "şükür ki bizim başımıza gelmedi" diye düşünmeye meyilli olduğumuz o anlamsız dehşetle baş başa bırakılıyoruz.

Leeds Playhouse'da Random 7.37 oyununda Kiza Dean. Fotoğraf: Anthony Robling

Aile; huysuz, mizahi, öfkeli ve yürek burkan halleriyle, kız evlattan anneye, oğuldan babaya ustalıkla geçiş yapan Kiza Deen tarafından canlandırılıyor. Bu süreçte Gbolahan Obisesan, onu hikayenin duygusal kaleydoskopu içerisinde büyük bir hassasiyetle yönetiyor.

Oyun uzun değil, bir saatin altında sürüyor; duygusal darbesini indirmek, sorularını sormak ve izleyiciyi kendi düşünceleriyle baş başa bırakmak için yeterli bir süre. Oyun, mükemmel bir yapım olan ‘Kes’ ile arka arkaya sahneleniyor. Bu sayede tiyatroseverlere aynı mekanda bir akşamda iki oyun izleme imkanı sunuluyor. Bu durum, Leeds Playhouse'un geçici "Pop-up" sahnesinin yenilikçi ve memnuniyet verici bir kullanımı; yenilenen mekan tekrar açıldığında da benzer düzenlemeleri görmek harika olurdu.

Random 7.37'yi tanımlamak için kullanılabilecek pek çok sıfat arasından zihne en güçlü kazınanı: "elzem". Bu oyunun şehir okullarında turneye çıkması, umulur ki bu sorunlara en yakın olanlar arasındaki tartışmaları alevlendirecektir.

16 Şubat 2019 tarihine kadar

LEEDS PLAYHOUSE'DA RANDOM 7.37 İÇİN BİLET ALIN