RECENSIE: Rock Of Ages, New Wimbledon Theatre (Tournee) ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Nick Winstons productie van de musical Rock of Ages in het New Wimbledon Theatre, aan de vooravond van de Britse tournee.

Het ensemble van de Rock Of Ages Tour. Foto: Richard Davenport Rock of Ages

New Wimbledon Theatre (UK Tour)

Dinsdag 14 september

5 Sterren

Rock Of Ages Tourschema

Met de opening in het prachtige New Wimbledon Theatre aan het begin van alweer een nationale tournee, markeert dit de welkome terugkeer in onze theaters van Chris D'Arienzo's gevatte, gelikte en heerlijk over-the-top jaren '80 jukebox-musical. De show zal het komende jaar fans van over het hele land (oud en nieuw) aan het lachen maken. Het is een garantie voor een geweldig avondje uit om nooit te vergeten.

Kevin Clifton (Stacee Jaxx) en het ensemble. Foto: Richard Davenport

Het creatieve team van Rock Of Ages, onder leiding van regisseur-choreograaf Nick Winston, is een schot in de roos. Omlijst door het rock-decor van Morgan Large, flitst een duizelingwekkende parade van bekende genre-personages voorbij als motten in de schijnwerpers. En wat een schijnwerpers! Het is onmogelijk om Ben Cracknells virtuoze lichtontwerp niet als een van de sterren van de show te zien: schitterend, fonkelend en gloeiend in een caleidoscopisch vertoon van onuitputtelijke visuele vindingrijkheid. Large verzorgt ook de kostuums en pakt uit met een paar slimme vondsten en perfect uitgevoerde kledingwissels. Ondertussen wordt de muziek op het podium verzorgd door de authentiek klinkende rockband bestaande uit MD Liam Holmes (toetsen), Liam Stevenson (leadgitaar), Alex Ward (gitaar 2), Elliot Mason (bas) en Vito Guirrieri (drums). Maar wat mij betreft zal deze versie vooral herinnerd worden door Winstons subtiele en doordachte regie; ondanks alle prikkels om er een parodie van te maken, houdt Winston zich in bij veel van de opzettelijk theatrale plotwendingen. Hierdoor nemen we deze personages — ondanks al hun dwaasheden — serieus en gaan we om hen en hun wereld geven. Uiteindelijk loont deze scherpzinnige aanpak en brengt het oprechte emotie en passie naar de voorstelling.

Joe Gash (Lonny), Ross Dawes (Dennis) en Luke Walsh (Drew). Foto: Richard Davenport

De drukbezette cast van 18 spelers komt onder zijn leiding eveneens uitstekend uit de verf. Verteller en aspirant-ster van de show is de lekker foute Lonny, gespeeld door Joe Gash, die de zaal met uiterste precisie bespeelt terwijl hij ons het bekende verhaal voorschotelt van Rhiannon Chestermans subliem gezongen Sherrie. Zij is hopeloos verliefd op Drew (gespeeld door haar echte partner Luke Walsh), terwijl ze tegelijkertijd wordt verleid door de lompe Stacee Jaxx van Kevin Clifton. Maar het zijn de bijrollen waar deze show echt tot leven komt, en de casting haalt hier het maximale uit: een absoluut hoogtepunt is Gabriella Williams' komische genialiteit in de rol van Regina, die de stugge Duitser Franz (Andrew Carthy) het hof maakt, terwijl Jenny Fitzpatrick met haar krachtige stem als Justice het dak eraf zingt en een geweldige tegenhanger vormt voor de warm resonerende Dennis van Ross Dawes.

Jenny Fitzpatrick als Justice. Foto: Richard Davenport.

Het theater was bijna tot de laatste stoel bezet voor de openingsavond van deze nieuwe tournee, en de ovaties aan het eind werden bekroond met een speech van Clifton. Hij bedankte ons hartelijk voor het helpen heropenen van het theater na zo'n lange en onzekere periode van sluiting en riep ons op om het voort te zeggen bij vrienden en op sociale media. 'We zijn terug!', concludeerde hij. 'En wij ook!', zou het publiek kunnen antwoorden. Toch is het, na alle schade die de onschatbare Britse theatersector heeft opgelopen, lastig te zeggen wat de toekomst brengt. Wie weet, als je dit keer de kans mist om deze geweldige show te zien, duurt het misschien wel heel lang voordat je weer zoiets meemaakt.