ELEŞTİRİ: Rock Of Ages, New Wimbledon Theatre (Turne Kapsamında) ✭✭✭✭✭

Julian Eaves, Nick Winston'ın yönettiği ve Birleşik Krallık turnesi öncesinde New Wimbledon Theatre'da sahnelenen Rock of Ages müzikalini değerlendiriyor.

Rock Of Ages Turne ekibi. Fotoğraf: Richard Davenport Rock of Ages

New Wimbledon Theatre (BK Turnesi)

14 Eylül Salı

5 Yıldız

Rock Of Ages Turne Programı

Yeni bir ulusal turnenin başlangıcında muazzam New Wimbledon Theatre'da perde açan Chris D'Arienzo'nun zekice kurgulanmış, akıcı ve neşeli 80'ler jukebox müzikali, tiyatrolarımıza muhteşem bir dönüş yapıyor. Önümüzdeki bir yıl boyunca ülkenin dört bir yanındaki eski ve yeni hayranlarına neşe ve kahkaha taşıyacak olan bu yapım, asla unutulmayacak harika bir gece geçirme garantisi veriyor.

Kevin Clifton (Stacey Jaxx) ve ekip. Fotoğraf: Richard Davenport

Yönetmen ve koreograf Nick Winston önderliğindeki Rock Of Ages yaratıcı ekibi tam bir efsane yaratmış. Morgan Large'ın rock konserlerini andıran çok katlı sahne tasarımında, türün klasik karakterleri sahne ışıkları altında adeta pervaneler gibi uçuşuyor. Hem de ne ışıklar! Ben Cracknell'in ustalık eseri ışık tasarımlarını gösterinin asıl yıldızlarından biri olarak görmemek imkansız; sönmek bilmeyen görsel bir zekayla kaleydoskopik bir şölen sunuyor, parlıyor ve göz alıyor. Oyuncuları da giydiren Large, zekice tasarlanmış kostüm değişimleriyle harikalar yaratıyor. Sahnedeki müziği ise; müzik direktörü Liam Holmes (klavye), Liam Stevenson (solo gitar), Alex Ward (gitar 2), Elliot Mason (bas) ve Vito Guirrieri'den (davul) oluşan sahici bir rock grubu sağlıyor. Ancak bana kalırsa, bu yapım en çok Winston'ın dozunda ve titizlikle planlanmış yorumuyla hatırlanacak. Metindeki bilinçli abartılı sahneleri bir parodiye dönüştürmek için her türlü imkana sahip olmasına rağmen Winston, dizginleri elden bırakmayarak bu karakterleri tüm tuhaflıklarına rağmen ciddiye almamızı sağlıyor ve dünyalarına ortak olmamızı mümkün kılıyor. Sonuçta bu akılcı yaklaşım meyvesini veriyor; gösteriye samimi bir kalp ve tutku katıyor.

Joe Gash (Lonny), Ross Dawes (Dennis) ve Luke Walsh (Drew). Fotoğraf: Richard Davenport

Winston'ın ellerinde 18 kişilik yoğun oyuncu kadrosu da aynı başarıyı yakalıyor. Hikaye anlatıcısı ve gösterinin sözde yıldızı Joe Gash'in canlandırdığı Lonny karakteri, tüm odayı bitmek bilmeyen enerjisiyle avucunun içine alıyor. Lonny bize; muhteşem sesli Sherrie (Rhiannon Chesterman), gerçek hayattaki partneri Drew (Luke Walsh) ve onu baştan çıkaran kaba Stacee Jaxx (Kevin Clifton) arasındaki o meşhur aşk hikayesini anlatıyor. Ancak gösteri asıl yan karakterlerle canlanıyor: Gabriella Williams, Regina rolündeki komedi dehasıyla ve Andrew Carthy'nin kuralcı Alman Franz'ıyla yaşadığı aşkla kesinlikle zirveyi paylaşıyor. Jenny Fitzpatrick'in güçlü sesiyle hayat verdiği Justice ise şarkılarıyla salonu inletirken, Ross Dawes'in sıcak ve etkileyici Dennis karakterine harika bir eşlikçi oluyor.

Justice rolünde Jenny Fitzpatrick. Fotoğraf: Richard Davenport.

Bu son turnenin açılış gecesinde tiyatro neredeyse tamamen doluydu. Gösteri sonundaki alkışlar, Clifton'ın içten konuşmasıyla taçlandı. Clifton, bu uzun ve belirsiz kapanış döneminden sonra tiyatronun 'yeniden açılmasına' yardımcı olduğumuz için teşekkür ederken, haberi arkadaşlarımıza ve sosyal medyada yaymamız için çağrıda bulundu. 'Geri döndük!' diye bitirdi sözlerini. Seyirciler de 'Biz de öyle!' diye yanıt verebilir. Yine de, Birleşik Krallık'ın paha biçilemez tiyatro endüstrisinin aldığı onca hasardan sonra ileride bizi nelerin beklediğini kestirmek güç. Kim bilir, eğer bu muhteşem gösteriyi bu sefer kaçırırsanız, benzer bir yapımı tekrar görmek için epey uzun bir süre beklemeniz gerekebilir.