RECENSIE: Seasons Of Larson, Apollo Theatre ✭✭✭✭

De cast van Seasons Of Larson. Foto: Claire Bilyard Seasons Of Larson

Lyric Theatre

25 januari 2016

4 sterren

Wat is het nut van een eenmalig concert als Seasons of Larson? Hoe vertaalt het werk van de legendarische Broadway-componist zich zonder context, personages of gevolgen? Kan het hier wel resoneren, op deze ongebruikelijk warme januari-avond, binnen de kaders van een West End-theater met artiesten achter microfoonstandaards... of toch niet?

Het is waar. Zittend in de zaal van het Lyric Theatre, precies 20 jaar na de dood van Jonathan Larson, voelt men zich een eeuwigheid verwijderd van het leven van de ploeterende kunstenaar in het Amerika van ‘het einde van het millennium’. Het publiek ontsnapte echter aan deze beperkingen dankzij het subtiele decorontwerp van Adrian Gee, de regievondsten van Grant Murphy en de krachtige liveband onder leiding van muzikaal leider Gareth Bretherton (die overigens ook een uitstekend danser is).

De cast - Anton Stephans, Noel Sullivan, Debbie Kurup, Krysten Cummings en Damien Flood - bracht Larsons meest iconische nummers (Seasons of Love, What You Own, Louder Than Words) ten gehore en bracht daarnaast minder bekend werk (Break Out The Booze en Open Road) opnieuw tot leven. De muziek werd afgewisseld met aangrijpende persoonlijke reflecties van de cast over de invloed die de componist op hen heeft gehad. Ze grepen Larsons teksten en aanzwellende rockmelodieën stevig vast - elk woord en elke tel was doordrenkt van woede en urgentie. Zijn teksten bevatten dwingende boodschappen die niet passief geconsumeerd kunnen worden en vangen het gevoel van haast dat kenmerkend is voor een leven dat te vroeg verloren ging. Sullivan (Dirty Rotten Scoundrels, Rock of Ages, Priscilla Queen Of The Desert en We Will Rock You) maakte indruk door de woorden uit te spuwen alsof het zijn laatste waren, waarbij hij zowel bekende als onbekende nummers van ziel en energie voorzag. Het concert, verdeeld in vier secties - de seizoenen van Larsons leven - kwam echt op stoom met de uitvoering van Take Me Or Leave Me uit Rent door Cummings en Kurup. Dit is de musical waar Larson het meest bekend om is en waarvoor hij postuum de Pulitzer Prize for Drama en de Tony Award voor Beste Musical ontving in 1996. Deze vrouwen toonden een zeldzame uitbundigheid en speelsheid die je alleen ziet als een nummer echt in de genen van een artiest zit. Hetzelfde gold voor de doorleefde en heerlijk koortsachtige vertolking van Out Tonight door Cummings (die Mimi speelde in Rent op West End en tijdens de tour). Ras-rockster Flood, die Roger speelde in Rent, kwam onvermijdelijk tot zijn recht in What You Own en One Song Glory - waarbij hij de laatste zong met een enorm gevoel van eer en nostalgie. Het lijdt geen twijfel dat dit nummer hem altijd dierbaar zal blijven, net als zijn getalenteerde dochter Scarlett Silver, die haar West End-debuut maakte met Larsons Destination Sky.

Krysten Cummings in Seasons Of Larson. Foto: Claire Bilyard De vocale prestatie van de avond ging echter zonder twijfel naar Kurup, die daadwerkelijk in Amerika woonde aan ‘het einde van het millennium’ en Mimi speelde in producties van Rent in Canada, Londen en op Broadway. Kurup zong Come To Your Senses uit Tick Tick Boom en Without You uit Rent alsof Larson ze speciaal voor haar had geschreven, waarbij ze de teksten koesterde en elke moordende hoge noot feilloos raakte. Om de avond af te sluiten en het publiek op de banken te krijgen, volgde Stephans’ uitvoering van I’ll Cover You Reprise uit Rent - een werkelijk ontroerend moment met hemelse begeleiding van het koor bestaande uit studenten van The London School of Musical Theatre. Omdat Larson onverwacht overleed op de dag van de eerste preview van Rent Off-Broadway, wordt wel eens gezegd dat hij onbewust zijn eigen herdenking had geschreven. De aangeslagen cast ging die avond, twintig jaar geleden, het podium op om zijn muziek te zingen en hem trots te maken. Het tragische is dat hij nooit de impact van zijn werk heeft mogen meemaken - niet alleen als noten en woorden op papier, maar als een boodschap aan de mensheid die nu wordt doorgegeven via het werk van de Jonathan Larson Foundation.

Zoals dat gaat bij eenmalige concerten waren er een paar ongemakkelijke momenten: een incidentele overambitieuze noot of een vergeten tekst, een enkele misplaatste interactie met het publiek, of momenten waarop de artiesten het net iets meer 'voelden' dan de zaal. Dit is echter allemaal vergeven, omdat het doel van het evenement is bereikt.

En dus terug naar mijn eerdere vraag: wat is het nut van een eenmalig concert als Seasons of Larson? Nou, de cast en het creatieve team van deze viering maakten dat volkomen duidelijk door niet alleen de tijdloosheid van Larsons werk aan te tonen, maar ook door zijn dringende roep om verandering en hervorming opnieuw te laten horen. Het concert herinnerde het publiek eraan dat, hoewel Larson tragisch jong uit dit leven werd weggerukt, zijn muziek en de geest daarin voortleven. En de waarde daarvan, zelfs voor slechts één korte avond, is onschatbaar.