ELEŞTİRİ: Seasons Of Larson, Apollo Theatre ✭✭✭✭

Seasons Of Larson ekibi. Fotoğraf: Claire Bilyard Seasons Of Larson

Lyric Theatre

25 Ocak 2016

4 Yıldız

Seasons of Larson gibi tek seferlik bir konserin amacı nedir? Bağlamdan, karakterlerden veya bir olay örgüsünden yoksunken, Broadway’in efsanevi bestecisinin eserleri nasıl bir anlam ifade eder? Bu olağandışı sıcak Ocak akşamında, mikrofon başındaki sanatçılarla bir West End tiyatrosunun boşluğunda yankı bulması beklenebilir mi? Görünüşe göre evet.

Gerçekten de, Jonathan Larson’ın ölümünün 20. yılında Lyric Theatre’ın koltuklarında otururken, insan kendini binyılın sonundaki o mücadeleci sanatçının hayatından fersah fersah uzakta hissediyor. Ancak seyirci, Adrian Gee’nin zarif tasarımı, Grant Murphy’nin yönetmen dokunuşları ve müzik direktörü Gareth Bretherton (ki kendisi harika bir müzisyen olmasının yanı sıra müthiş bir dansçı) liderliğindeki güçlü canlı orkestra sayesinde bu mesafeyi aşıp hikayeye dahil oldu.

Anton Stephans, Noel Sullivan, Debbie Kurup, Krysten Cummings ve Damien Flood’dan oluşan kadro, Larson’ın Seasons of Love, What You Own ve Louder Than Words gibi en ikonik şarkılarının yanı sıra Break Out The Booze ve Open Road gibi pek bilinmeyen eserlerini de yeniden hayat buldu. Müzik aralarında oyuncuların bestecinin hayatlarına nasıl dokunduğuna dair içten ve kişisel anektodları yer aldı. Larson’ın rock melodilerine ve şarkı sözlerine sıkıca tutundular; her kelime, her ritim öfke ve aciliyetle doluydu. Sullivan (Dirty Rotten Scoundrels, Rock of Ages, Priscilla Queen Of The Desert ve We Will Rock You), kelimeleri sanki son sözleriymişçesine dile getirerek hem bilinen hem de az tanınan parçalara büyük bir enerji ve kalp katarak iz bıraktı. Larson’ın hayatının evrelerine bölünen konser, Cummings ve Kurup’un, Larson’a 1996 Pulitzer Dram Ödülü ve Tony En İyi Müzikal Ödülü’nü getiren Rent müzikalinden Take Me Or Leave Me yorumuyla iyice canlandı. Bu iki kadın, bir şarkıyı iliklerinde hisseden sanatçıların sahip olabileceği o nadir coşku ve oyunbazlığı sergiledi. West End ve turnelerde Mimi karakterini canlandırmış olan Cummings’in Out Tonight performansındaki o harika çılgınlık için de aynısı söylenebilir. West End’de Roger rolünü üstlenen gerçek rock yıldızı Flood ise What You Own ve One Song Glory parçalarında devleşti; özellikle sonuncusunu büyük bir onur ve özlemle seslendirdi. Bu şarkının onun için her zaman özel kalacağı şüphe götürmez; tıpkı West End çıkışını Larson’ın Destination Sky şarkısıyla yapan yetenekli kızı Scarlett Silver gibi.

Krysten Cummings Seasons Of Larson’da. Fotoğraf: Claire Bilyard Gecenin vokal performansı ise tartışmasız Debbie Kurup’a aitti. Rent'in Kanada, Londra ve Broadway prodüksiyonlarında Mimi'yi canlandırmış olan Kurup, Tick Tick Boom’dan Come To Your Senses’ı ve Rent’ten Without You’yu sanki Larson bu şarkıları sadece onun için yazmış gibi, her bir tiz notanın hakkını vererek söyledi. Akşamı sonlandıran ve seyirciyi ayağa kaldıran an ise Stephans’ın I’ll Cover You Reprise yorumuydu; The London School of Musical Theatre öğrencilerinden oluşan koronun ilahi benzeri vokalleriyle eşlik ettiği bu an gerçekten etkileyiciydi. Larson, Rent'in Broadway dışındaki ilk ön gösterim gününde beklenmedik bir şekilde öldüğü için, bilmeden kendi anma törenini yazdığı söylenir. Yirmi yıl önce o gece, yıkılmış olan oyuncu kadrosu onu gururlandırmak için sahneye çıkmıştı. Trajedi ise şurada; eserlerinin sadece notalar ve sözler olarak değil, Jonathan Larson Vakfı aracılığıyla insanlığa verilen bir mesaj olarak yarattığı etkiyi asla göremeyecek olması.

Bu tür tek seferlik konserlerin doğası gereği, birkaç pürüzlü an da vardı: Bazen fazla iddialı çıkışlar, unutulmuş bir iki söz veya seyirciyle kurulan bazen dozu kaçmış etkileşimler... Ancak etkinliğin amacı o kadar güzel yerine getirildi ki, tüm bunlar görmezden gelinebilir.

Ve baştaki soruma dönersek: Seasons of Larson gibi bir konserin amacı nedir? Bu kutlamanın ekibi, Larson’ın eserlerinin zamansızlığını kanıtlamakla kalmayıp, onun değişim ve reform için haykırdığı o acil çağrıyı yeniden canlandırarak bu cevabı net bir şekilde verdi. Konser, Larson bu dünyadan erkenden göçüp gitmiş olsa da, müziğinin ve ruhunun yaşamaya devam ettiğini hatırlattı. Ve bu ruhu tek bir akşam için bile olsa diriltmenin değeri paha biçilemez.