RECENSIE: The Sound Of Music, Regent's Park Open Air Theatre ✭✭✭✭

The Sound of Music

Regent’s Park Open Air Theatre

10 augustus 2013

Ik heb The Sound of Music werkelijk honderden keren gezien. Ik heb er mijn universitaire scriptie over geschreven, bezit een bijna ongezonde hoeveelheid castopnames, heb jaren geleden zelf de rol van Oom Max vertolkt en heb natuurlijk de verplichte pelgrimstocht naar Salzburg gemaakt om de filmlocaties en de abdij te bewonderen. Het is een musical die eigenlijk geen verrassingen meer kent.

Dat dacht ik althans, totdat ik de verbazingwekkende, werkelijk magische productie van Rachel Kavanaugh in het Regent's Park Open Air Theatre zag.

Wat je voorheen ook van The Sound of Music vond, de manier waarop Kavanaugh de show hier neerzet met een fabelachtig goede cast, geeft het stuk een nieuwe betekenis. Het krijgt een oprechtheid en frisheid die simpelweg hartverwarmend is.

Ze wordt hierbij uitstekend geholpen door het prachtige decor van Peter McIntosh (het gebruik van één vast decor zorgt voor snelle scènewisselingen waardoor de vaart er goed in blijft) en de werkelijk fantastische choreografie van Alistair David (wat hij doet met Do-Re-Mi en Lonely Goatherd is opzwepend).

Maar de acteerprestaties... die zullen je nog lang bijblijven.

Als Maria is Charlotte Wakefield een openbaring: loepzuiver van stem, pittig en beeldschoon, maar tegelijkertijd zachtaardig en volledig onbaatzuchtig. Je gelooft direct dat ze een non wilde worden en voelt de worsteling wanneer ze valt voor de kapitein. Haar affectie voor de kinderen brengt ze overtuigend, doordacht en genuanceerd over. Geen greintje kunstmatigheid; ze barst van het talent en heeft een hart van goud. De herinnering aan Julie Andrews wordt door haar resoluut naar de achtergrond gedrongen.

Michael Xavier doet op geen enkel moment voor haar onder en zet een Kapitein von Trapp neer die zowel dwingend en mannelijk als uiterst charmant is. De scène waarin zijn kinderen onverwacht voor hem zingen is bijna ondraaglijk om naar te kijken; hij toont de pijn en het verdriet die de kapitein sinds het verlies van zijn vrouw met zich meedraagt zo puur en realistisch dat het je raakt. Vervolgens zie je hoe die muur afbrokkelt zodra de magie van de muziek en de liefde van zijn kinderen zijn gesloten buitenkant doorbreken. De manier waarop hij voor Maria valt, culminerend in een prachtig moment bij de slotgracht, is een meesterzet qua detail. Zijn houding en uitstraling maken hem tot een geloofwaardige marineofficier, een toegewijde patriot en een vader die de weg is kwijtgeraakt.

Samen zorgen deze Maria en deze Kapitein voor pure toneelmagie.

De zeven kinderen zijn een genot om naar te kijken en vormen een geloofwaardig gezin. Ieder kind was perfect gecast, maar Ava Merson-O'Brien (Brigitta), Oliver Breedon (Kurt) en Gemma Fray (Gretel) sprongen er echt uit. De nonnen zorgen voor prachtige harmonieën en het trio Helen Walsh, Chloe Taylor en Nadine Cox is bijzonder sterk.

Helaas is Helen Hobson vocaal niet helemaal opgewassen tegen de eisen van Climb Ev'ry Mountain. Dat is jammer, want ze geeft het personage veel warmte en overtuiging mee. Caroline Keiff is een heerlijke en unieke Barones Schrader; zij weet haar neer te zetten als een oprechte match voor de kapitein in plaats van de gebruikelijke ijzige verschijning. Haar samenspel met Max (Michael Matus) is uitstekend, en de twee vaak geschrapte nummers 'How Can Love Survive?' en 'No Way To Stop It' zijn hier absolute hoogtepunten.

De Rolf van Joshua Tonks is wellicht iets te voorzichtig en zelfbewust in zijn dans, maar Stuart Matthew Price (Franz), Gemma Page (Frau Schmidt) en Tim Frances (Zeller) zijn allen voortreffelijk.

Het orkest onder leiding van Stephen Ridley klinkt prachtig en de tempi zijn perfect. Dit is zo’n theateravond waarbij tranen van geluk rollen en het gevoel van euforie bij de finale door niets wordt verstoord.

Het is een hartverwarmende ervaring die precies laat zien hoe een prachtige herneming van een klassieke musical hoort te zijn.

Geniaal!