RECENSIE: Standing At The Sky's Edge, National Theatre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Standing At The Sky's Edge, een nieuwe musical van Chris Bush en Richard Hawley, nu te zien in het National Theatre in Londen.

Rachel Wooding (Rose) en Robert Lonsdale (Harry). Foto: Johan Persson Standing At the Sky’s Edge.

National Theatre.

13 februari 2023

5 sterren

Reserveer tickets

Park Hill Estate, Sheffield. Eén appartement in de hoogbouw van deze wijk, drie decennia en de geschiedenis van Groot-Brittannië en haar arbeidersklasse van 1960 tot nu. In 1960 trekken Harry en Rose erin na de sanering van de krottenwijken, vol hoop en, zoals Harry later opmerkt, dankbaarheid. Het is geen toeval dat hun achternaam Stanhope is. In 1989 trekken Joy en haar oom en tante erin als vluchtelingen, gewaarschuwd om hun deur altijd op slot te houden vanwege de "slechteriken". De wijk raakte, zoals zoveel wijken in Groot-Brittannië, in verval toen het Thatcherisme de industrie de nek omdraaide en leidde tot economische wanhoop. Maar de gebouwen staan op de monumentenlijst en mogen niet worden gesloopt. In 2015 trekt Poppy in een "split-level duplex", terwijl ze wacht op een boodschappenbezorging van Ocado en een nieuwe start maakt na een gebroken hart. Het script van Chris Bush en de muziek en teksten van Richard Hawley vormen een perfecte synergie om dit ontroerende en inspirerende verhaal te vertellen. De architectuur mag dan brutalistisch zijn, de structuur bestaat uit liefde, familie en overleving.

Het ensemble. Foto: Johan Persson

Het ensemble staat op een ijzersterk fundament, de band is subliem, en de musical staat trots overeind met personages die elk essentieel zijn voor het verhaal. Rachael Wooding is uitmuntend als Rose, die haar man Harry probeert te steunen. Robert Lonsdale brengt Harry's wanhoop vakkundig in kaart: van de jongste voorman die de stad ooit kende tot langdurig werkloze in de jaren '80 en '90. Woodings vertolking van Hawley's beste nummer, After The Rain, is hartverscheurend. Hun zoon Jimmy ontmoet Joy (een geweldige Faith Omole) in 1989, en hun dochter Connie (Bobbie Little, een uitstekende verteller en commentator) is de makelaar die het appartement verkoopt aan Poppy. Poppy's hart is gebroken door haar geliefde Nikki, die plotseling opduikt voor een verzoening. Maimuna Memon bevestigt hier haar enorme talent dat ze al toonde in Manic Street Creature, en Alex Young geniet zichtbaar van Poppy’s venijnige gevoel voor humor. Alle vrouwen staan niet alleen aan de rand van de hemel ('the sky’s edge'), ze houden hem ook omhoog. De climax van het eerste bedrijf dondert je zintuigen binnen wanneer de wijk in verval raakt; There’s A Storm A’Comin’ tilt de musical van bijzonder naar buitengewoon.

Het ensemble. Foto: Johan Persson

Waar het eerste bedrijf draait om ergens intrekken en hoop voor de toekomst, gaat het tweede bedrijf over verdergaan, verlies en overleving, en dat komt emotioneel hard aan. Er komen drie verkiezingen voorbij, met name de algemene verkiezingen van 1979 die Thatcher aan de macht brachten, en het Brexit-referendum, maar de show is verstandig genoeg om het politieke persoonlijk te houden. We leven zo mee met de personages dat we duidelijk zien hoe beslissingen van bovenaf de levens beïnvloeden van degenen die met de gevolgen moeten leven. "I love you, will you marry me?" was een graffititekst die werd verwijderd en later vervangen door een neonversie; het hangt boven het prachtige decor van Ben Stones, en de regie van Robert Hastie is werkelijk feilloos. Wanneer de cast terugkeert naar het openingsnummer As The Dawn Breaks, dat bij de afsluiting een hymne-achtige kwaliteit krijgt, stroomt je hart over. Dit is een volkomen ontroerende en meeslepende ervaring. Roep het van de daken van de hoogste flatgebouwen: dit is dé musical die je nu moet gaan zien.