ELEŞTİRİ: Standing At The Sky's Edge, National Theatre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies, Londra'daki National Theatre'da sahne alan Chris Bush ve Richard Hawley imzalı yeni müzikal Standing At The Sky's Edge'i değerlendiriyor.

Rachel Wooding (Rose) ve Robert Lonsdale (Harry). Fotoğraf: Johan Persson Standing At the Sky’s Edge.

National Theatre.

13 Şubat 2023

5 Yıldız

Bilet Alın

Sheffield, Park Hill Konutları. Bu yüksek katlı sitedeki tek bir daire, üç farklı on yıl ve Britanya işçi sınıfının 1960'lardan günümüze uzanan serüveni. 1960 yılında Harry ve Rose, gecekondu dönüşüm projelerinin ardından umutla ve Harry'nin deyişiyle minnetle buraya taşınırlar. Soyadlarının Stanhope (Umut) olması tesadüf değildir. 1989'da mülteci olan Joy, teyzesi ve amcasıyla birlikte "kötü adamlardan" korunmak için kapılarını hep kilitli tutmaları tembihiyle buraya yerleşir. Birçok Britanya sitesi gibi burası da Thatcherizmin sanayiyi bitirip ekonomik buhranı tetiklemesiyle bakımsızlığa terk edilmiştir. Ancak binalar tescilli yapı olduğu için yıkılamaz; 2015'te ise Poppy, kırık kalbini onarıp yeni bir başlangıç yapmak üzere, sipariş ettiği market poşetleriyle bu "dubleks daireye" adım atar. Chris Bush'un metni ile Richard Hawley'nin söz ve besteleri, bu dokunaklı ve ilham verici hikayeyi anlatmak için kusursuz bir uyum içinde. Mimari belki Brütalist bir sertlikte olabilir ancak yapının harcı sevgi, aile ve hayatta kalma mücadelesiyle yoğrulmuş.

Topluluk. Fotoğraf: Johan Persson

Temeli sağlam bir kadro; orkestra muazzam, müzikal dimdik ayakta ve her bir karakter hikayenin kalbinde. Rose rolünde Rachael Wooding, şehrin gördüğü en genç ustabaşıyken 80'lerde ve 90'larda uzun süreli işsizliğe sürüklenen kocasını (Harry rolünde Robert Lonsdale'in çaresizliği ustalıkla çiziliyor) desteklemeye çalışırken tek kelimeyle olağanüstü. Wooding’in Hawley’nin en iyi şarkısı olan After The Rain’i yorumu ise insanın kalbini parça parça ediyor. Oğulları Jimmy, 1989'da Joy (mükemmel Faith Omole) ile tanışıyor. Kızları Connie ise (harika bir anlatıcı ve gözlemci olan Bobbie Little), daireyi barışmak için geri gelen sevgilisi Nikki tarafından kalbi kırılan Poppy'ye satan emlakçı olarak karşımıza çıkıyor. Burada Maimuna Memon, Manic Street Creature'daki o muazzam yeteneğini tescilliyor; Alex Young ise iğneleyici mizahıyla Poppy rolünün tadını çıkarıyor. Sahnede sadece gökyüzünün eşiğinde (sky’s edge) durmuyorlar, adeta gökyüzünü omuzlarında taşıyorlar. İlk perdenin finalinde sitenin harabeye dönüşü duyularınızı sarsıyor; There’s A Storm A’Comin’ parçası müzikali "özel" bir yapım olmaktan çıkarıp "olağanüstü" bir noktaya taşıyor.

Topluluk. Fotoğraf: Johan Persson

İlk perde taşınma ve gelecek umudu üzerineyken, ikinci perde ayrılık, kayıp ve hayatta kalma üzerine odaklanıyor ve duygusal etkisi oldukça ağır. 1979 genel seçimleri ve Brexit referandumu gibi siyasi dönemeçler yer alsa da, oyun akıllıca davranarak siyaseti kişisel hikayeler üzerinden veriyor. Karakterlerle o kadar bağ kuruyoruz ki, yukarıda alınan kararların consequences (sonuçlar) ile yaşamak zorunda olanların hayatlarını nasıl etkilediğini apaçık görüyoruz. Bir zamanlar silinen, sonra neon bir versiyonuyla geri getirilen "Seni seviyorum, benimle evlenir misin?" grafitisi, Ben Stones'un muhteşem dekorunun üzerinde asılı duruyor. Robert Hastie'nin rejisi ise tek kelimeyle kusursuz. Topluluk kapanışta açılış şarkısı As The Dawn Breaks'i adeta bir ilahi tadında tekrar seslendirirken, kalbinizin dolup taştığını hissedeceksiniz. Bu, son derece etkileyici ve büyüleyici bir deneyim. En yüksek bloktan haykırmak gerekirse: Şu an görmeniz gereken müzikal tam olarak bu.