RECENSIE: Sunset Boulevard, Savoy Theatre ✭✭✭✭

Onze eigen theaterkenner Libby Purves (theatreCat) deelt haar visie op Jamie Lloyds gloednieuwe productie van Andrew Lloyd Webbers Sunset Boulevard in het Savoy Theatre.

Nicole Scherzinger in Sunset Boulevard

Savoy Theatre

4 Sterren

Boek Tickets

"ITS THE PICTURES THAT GOT SMALL"? Niet als het aan Lloyd ligt.

Het voelde een tikkeltje onwerkelijk om dit te aanschouwen in de krochten van het Savoy tijdens de galapriemère, slechts enkele weken nadat ons lokale filmhuis de originele film uit 1950 vertoonde. Het verhaal over vergane glorie, ouderdomswaanzin en moord: Gloria Swanson als Norma Desmond, de gevallen megaster in een vervallen Hollywood-mansion met een dode chimpansee en Max, de beschermende, aanbiddende butler die aast op de gedesillusioneerde schrijver Joe om haar comeback-script te redden. De film is iconisch: Cecil B De Mille speelde zelfs zichzelf. Deze musical van Lloyd Webber (boek en liedteksten van Don Black en Christopher Hampton) was een tijdje terug nog te zien met Glenn Close bij de ENO, maar Jamie Lloyd brengt nu een ultra-stemmige, monochrome multimedia-versie.

In het middelpunt (behalve op maandagen) staat de vocale grootmacht Nicole Scherzinger. Zelfs zonder de aanzienlijke inventiviteit van de regisseur is de voormalige Pussycat Doll in staat iedereen van zijn sokken te blazen. De eigenzinnige soberheid en de abrupte close-ups van gezichten op video in Lloyds enscenering vormen eigenlijk de perfecte omlijsting voor deze menselijke vulkaan: een zwarte doos, rook, schijnwerpers en af en toe rondlopende cameramannen die de gezichten van de cast wel 15 meter hoog boven het toneel projecteren. Geen imposante trappen, sterker nog, helemaal geen meubilair tot de sombere Max na 35 minuten de verbouwereerde verteller en slachtoffer Joe een enkele stoel aanbiedt. Maar het orkest onder leiding van Alan Williams klinkt natuurlijk weelderig en de muziek is aangenaam. Het is Lloyd Webber ergens halverwege de smachtende romantiek van Phantom en de rauwe energie van School of Rock.

Tom Francis speelt Joe prachtig droog en gedesillusioneerd; hij twijfelt aan de eens zo grote ster, maar is gehypnotiseerd door haar krankzinnige zelfvertrouwen. David Thaxton als Max is passend dreigend. Beiden beschikken over uitstekende stemmen. Francis is na de pauze te zien in een ondeugende filmsequentie waarin hij door de gangen van het theater dwaalt en vanaf de Strand op film verschijnt, om het nummer vervolgens live te eindigen terwijl hij door het gangpad paradeert. Vergeet niet dat het origineel bedoeld was als een zwarte komedie: het is toegestaan om te lachen om de arme Norma. Je zou een punt kunnen maken van de onvervalste misogynie in de showbizz, maar waarom zou je?

David Thaxton (Max) en de cast. Foto: Marc Brenner

Het sterdebuut van Grace Hodgett Young als Betty, Joe's ware liefde en co-auteur, is ook opmerkelijk: haar melodieuze tederheid vormt een mooi contrast met de waanzinnig mooie uithalen van Scherzinger. Het ensemble, dat als een storm over het toneel raast als ambitieuze 'wannabes' en auditie-materiaal in trainingskleren, is afwisselend feestelijk en onheilspellend gechoreografeerd.

Maar Scherzinger! Een ongeslepen diamant, een gevaarlijk en ontembaar fenomeen, zowel vocaal krachtig als fysiek gevat. Het is heel wat om haar te zien dromen van haar ambitie om Salome te zijn, in een wilde, uitzinnige dans in een zwarte zijden slip en met wapperende zwarte haren, terwijl ze de omgekeerde spagaat doet en huilt als een nymfomane pantergodin. Toch staat ze soms als een standbeeld terwijl het subplot van de jonge generatie zich om haar heen afspeelt, wat voor een vleugje pathos zorgt. Ondanks de prachtige nummers waarin zij en haar voormalige regisseur Max beweren dat het hun missie is om "de wereld nieuwe manieren van dromen te geven", is haar werkelijke behoefte aanbidding van "jullie prachtige mensen daarbuiten in het donker".

Ze rekent in ieder geval definitief af met de geest van Gloria Swanson: Lloyd is niet van plan te capituleren voor retro-romantiek door zijn Norma in een tulband en met grijzende krullen te steken. En waarom zou hij? De tekst maakt duidelijk dat, ondanks alle praatjes over verval, de werkelijke leeftijd van deze "oude taart" die door 30 miljoen fans in de steek werd gelaten... rond de veertig is. Er klonk een zacht snuiven van de jonge Arts Ed-studenten voor ons bij de wrede zin: "er is niets mis met veertig zijn, tenzij je twintig speelt". Dus Scherzingers vloeiende manen en atletische bewegingen passen hier perfect.

Hoewel ik soms mijn ogen rol bij Jamie Lloyds onbedwingbare regisseursinstinct om meer met zichzelf te koop te lopen dan met zijn cast, was ik tegen de tijd dat we bij de uitzinnige finale vol geren, geschreeuw, zwaaiende camera's en gigantische gezichten aankwamen, per saldo blij dat ik twee en een half uur in het donker had gezeten en "prachtig" mocht zijn. De ticketprijzen vallen overigens mee, aangezien het zicht vanaf vrijwel elke plek uitstekend is.

Te zien tot en met 6 januari 2024 in het Savoy Theatre

.