RECENSIE: The Book Of Mormon, Prince Of Wales Theatre ✭✭✭✭✭

The Book of Mormon The Prince of Wales Theatre 21 september 2015

5 sterren

Boek Nu | Meer Info The Book of Mormon begint lang voordat je de zaal binnenstapt. De stad hangt vol met de iconische posters en op de redactie blijven de grappen en liedjes maar doorechhen. Wie via Leicester Square naar het Prince of Wales loopt, komt in een ware flessenhals terecht – al helemaal als er een filmpremière is – en bij het theater word je omringd door rijen voor de entree en de kassa. De sfeer is betoverend en de verwachtingen zijn huizenhoog. Mijn verwachtingen werden dubbel en dwars waargemaakt – The Book of Mormon is een ongetemde, uitgelaten show waarbij we de hele avond vurig hebben gelachen. Het gebeurt zelden dat een publiek zó onvoorwaardelijk op de hand van de cast is. Maar goed, gezien de culturele status van de show en de ticketprijzen, zul je hier niet snel een sceptische toeschouwer vinden. Ook als je het verhaal nog niet kent, weet je inmiddels waarschijnlijk wel dat je voorliefde voor het werk van Matt Stone en Trey Parker (en South Park in het bijzonder) de perfecte graadmeter is voor je kijkplezier. Hoewel The Book of Mormon het scherpe, satirische randje van hun beroemdste creatie mist, behoudt het dat tikkeltje maffe humanisme, wat verrassend diepzinnige ondertonen geeft aan dit energieke spektakel.

Ik vind het de moeite waard om details over het verhaal te vermijden voordat je de show ziet, dus ik houd de inleiding kort. Elder Price (Nic Rouleau) is het goudhaantje van zijn trainingscentrum voor missionarissen en droomt van een tweejarige missie in Orlando, Florida. Hij krijgt de sociaal onhandige Elder Cunningham (Brian Sears) toegewezen als partner, en vanaf dat moment gaat het bergafwaarts. Ten eerste worden ze niet naar het paradijselijke Florida gestuurd, maar naar Oeganda. Bij aankomst worden ze direct beroofd, toegezongen dat God niet is wie hij beweert te zijn (via de oorwurm “Hasa Diga Eebowai”) en gewaarschuwd voor een despotische generaal (Chris Jarman). De geloofscrisis van Price wordt verergerd door de ontdekking dat de oudsten die al in Oeganda gestationeerd zijn (onder leiding van Stephen Ashfields Elder McKinley) nog geen enkele ziel hebben weten te bekeren. Toch biedt het lokale meisje Nabalungi (Alexia Khadime) een sprankje hoop; zij is wars van cynisme en heeft invloed op het dorp. Kunnen Price en Cunningham hun kerk alsnog de overwinning bezorgen, ondanks alle hindernissen?

Zoals je misschien al raadt, is de verhaallijn grotendeels bijzaak. Het dient vooral als podium voor een reeks uiterst vermakelijke nummers, afgewisseld met dialogen over de aard van geloof en de functie van religie. De mormoonse leer wordt weliswaar op de hak genomen, maar de volgelingen zijn overduidelijk de ‘good guys’. Cruciaal is dat de sterrencast ervoor zorgt dat het een genot is om naar ze te kijken. Nic Rouleau schittert als de zelfingenomen Elder Price; hij brengt een onstuitbare joie de vivre in de eerste nummers (“You and Me (But Mostly Me)” en “All-American Prophet” werden heerlijk egocentrisch neergezet) en geeft een grappig bitter randje aan zijn latere tegenspoed.

Aan de Elder Cunningham van Brian Sears moet je logischerwijs even wennen (het personage heeft niet echt een ‘binnenstem’), maar zijn feilloze energie en sterke komische timing zijn de hele tijd meeslepend. Zodra hij de hoofdrol opeist, wordt hij met gemak het filosofische hart van het stuk – al is hij op zijn memorabelst tijdens het tedere, van toespelingen vergeven “Baptize Me”, in een scène met de ‘nep-Disney-prinses’ Nabalungi.

De charmante en loepzuivere vertolking door Alexia Khadime zal nog lang in het geheugen blijven. Haar ‘I Want’-song “Sal Tlay Ka Siti” was een perfecte parodie op dromen over een betere wereld, en haar emotionele bereik was de hele avond diep indrukwekkend. Stephen Ashfields seksueel gefrustreerde Elder McKinley was een genot op het toneel, vooral in het zwart-komische “Turn it Off”, en Richard Lloyd King verdient alle lof voor zijn uitstekende Mafala Hatimbi, die een overtuigende vaderlijke invloed uitoefende op de vrijgevochten Nabalungi.

De choreografie en het decorontwerp waren simpelweg fantastisch. Casey Nicholaw mag extreem trots zijn op zijn performers, die met souplesse en creativiteit dansten, zonder ook maar één misstap. Het decor van Scott Pask was inventief en meeslepend, van het mierzoete Orlando-decor dat plaatsmaakte voor een “Spooky Mormon Hell Dream” (inclusief een gitaarspelende Satan), tot de Oegandese krottenwijken die het decor vormden voor het grootste deel van de show. Gezien de manier waarop The Book of Mormon het vermogen van religie om mensen in tijden van crisis te helpen deconstrueert én weer opbouwt, was het essentieel dat de achtergrond passend ‘hels’ was. Het Oeganda van Pask is onvergetelijk troosteloos, een dorre woestenij bezaaid met mistroostige huisjes, in schril contrast met zijn Utah. Het is werkelijk de perfecte setting om te overpeinzen waar het mis is gegaan. Als je fan bent van het eerdere werk van Matt Stone en Trey Parker, zul je smullen van The Book of Mormon. De cast is subliem, de liedjes blijven hangen en de choreografie is onberispelijk. Het zijn wellicht de leukste twee uur die je dit jaar gaat beleven. BOEK NU VOOR THE BOOK OF MORMON IN LONDEN BOEK NU VOOR THE BOOK OF MORMON IN NEW YORK