RECENSIE: The Full Monty, Churchill Theatre (On Tour) ✭✭✭✭

The Full Monty

Churchill Theatre

19 oktober

4 Sterren

Boek Tickets

The Full Monty is een van de meest verrassende kaskrakers uit de Britse filmgeschiedenis. Het rauwe maar ontroerende verhaal werd een sensatie aan de kassa, versloeg Titanic voor een BAFTA en won zelfs een Oscar voor de soundtrack.

Het is dan ook geen verrassing dat de productie na een West End-run van twee jaar geleden nog steeds op tournee is. Het verhaal is bekend; tegen de achtergrond van schrijnende werkloosheid en depressie zien zes werkloze mannen uit Sheffield het enthousiasme voor een rondreizende groep Chippendales. Ze besluiten de handen ineen te slaan en hun trots en persoonlijke strijd opzij te zetten om hun eigen stripact te vormen.

Ondanks de humor in het script blijft The Full Monty een hartverwarmend verhaal met een buitengewone diepgang. Ondanks de nuchtere, noordelijke humor die erin verweven zit, snijdt het serieuze en rake thema's aan, waaronder zelfmoord, depressie en gendergelijkheid.

Martin Miller, Gary Lucy, Louise Emerick, Bobby Schofield, Rupert Hill en Andrew Dunn in The Full Monty. Foto: Matt Crockett

Het brengt ook mannelijke onzekerheden beter in beeld dan de meeste producties, of het nu gaat om Gaz die zijn zoon niet kan onderhouden, Dave's problemen met zijn gewicht of Lompers verwarring over zijn seksualiteit. Er zit ook een knappe politieke ondertoon in via de licht snobistische Gerald, die zijn werkloosheid verbergt om de schijn op te houden. Dat gezegd hebbende, vielen sommige grappen over de Conservatieve partij volledig dood – misschien geen verrassing in Bromley, een traditioneel Tory-bolwerk!

Met het script zit het dus wel goed, maar hoe zit het met de enscenering? De show heeft op het toneel niets van zijn impact verloren, dankzij het evocatieve en veelzijdige decorontwerp van Robert Jones. Deze gelaagde structuur evolueert voortdurend: van de smerigheid en het vet van de staalfabriek tot een 'goedkoop maar gezellig' buurthuis voor arbeiders.

De scèneovergangen verlopen vloeiend en de show springt spaarzaam om met de geprezen soundtrack; waarschijnlijk vanuit de gedachte dat de musicalversie van deze productie met een reden is geflopt!

Rupert Hill en Bobby Schofield in The Full Monty. Foto: Matt Crockett

Er wordt zeer goed geacteerd, met een bijzonder sterke rol van Martin Miller als Dave, die een bijtende spot combineert met een gevoelige vertolking van een man die worstelt met zijn zelfvertrouwen. Andrew Dunn is ook overtuigend als Gerald, een Tory die in zwaar weer verkeert; de scène waarin zijn vrouw hem confronteert met zijn gedrag is bijzonder pijnlijk. Credits gaan ook naar Bobby Schofield als Lomper, een excentrieke voormalige staalarbeider die worstelt met zijn homoseksualiteit; Schofield zet een heerlijk eigenzinnige versie neer van een zeer ongebruikelijke jonge man.

Gary Lucy is een opvallende keuze voor de rol van Gaz; in de film is hij een vrij ruig en ongepolijst personage, terwijl voormalig tieneridool Lucy eruitziet alsof hij zo bij de Chippendales naar binnen had kunnen lopen. Zijn accent is ook niet helemaal de 'full monty' en raakt ergens rond de Pennines de weg kwijt. Toch heeft hij een innemende charme en is de chemie tussen Gaz en zijn zoon Nathan (Brook Exley) erg aandoenlijk.

The Full Monty is een meesterklasse in Brits schrijven en de energie en gevoeligheid ervan vertalen zich soepel naar het toneel. Het is luidruchtig en brutaal, maar vooral ontzettend leuk – als de tournee bij je in de buurt komt, is het absoluut een bezoek waard.

LEES HIER MEER OVER DE TOURNEE VAN THE FULL MONTY