RECENSIE: The Go-Between, Apollo Theatre ✭✭

Gemma Sutton, William Thompson en Michael Crawford in The Go-Between. Foto: Johan Persson The Go-Between

Apollo Theatre

8 juni 2016

3 sterren

Meer informatie | Tickets boeken

The Go-Between is een nieuwe musical gebaseerd op de gelijknamige roman van L.P. Hartley, oorspronkelijk gepubliceerd in 1953.

Als recensent loop ik bij dit stuk wellicht wat achter de feiten aan, aangezien ik noch de roman heb gelezen, noch de film uit 1971 met Julie Christie en Michael Bates heb gezien, en ook de BBC-adaptatie uit 2015 aan mij voorbij is gegaan. Ik stapte de zaal dus met een volledig frisse blik binnen.

Jenni Bowden, Issy van Randwyck, Gemma Sutton, Stuart Ward en Luke Green in The Go-Between. Foto: Helen Maybanks

The Go-Between is een herinneringsstuk dat draait om Leo Colston. Als jonge man bracht hij een zomer door op Brandham Hall in Norwich met zijn schoolvriend Marcus. Wanneer Marcus ziek wordt, transformeert Leo onbedoeld in een geheime koerier tussen Marian en de lokale boer Ted, die een clandestiene affaire hebben. Omdat Marian al verloofd is met burggraaf Trimingham, is het slechts een kwestie van tijd voordat het misgaat. Het verhaal ontvouwt zich terwijl de oudere Leo vele jaren later terugkeert en de confrontatie aan moet gaan met de gebeurtenissen van weleer.

Het decor van The Go-Between is statisch: een overwoekerd landhuis dat zijn beste tijd heeft gehad. Grote ramen staan open, onkruid en grassen tieren welig, maar te midden van het verval staat een grote kist met oude boeken en het dagboek van de jonge Leo, wat zijn herinneringen aanwakkert. De oudere Leo wordt achtervolgd door de geesten van het verleden terwijl de personages uit het drama een voor een tevoorschijn komen.

Tot dusver klinkt het veelbelovend, maar The Go-Between verzandt al snel in een moeras van flauwiteit waar de voorstelling, ondanks de verwoede pogingen van een deel van de cast, nooit meer uit loskomt.

Michael Crawford, William Thompson en Gemma Sutton. Foto: Johan Persson

Michael Crawford lijkt de perfecte casting voor de oudere Leo. Met zijn voorovergebogen, breekbare verschijning is hij de hele tijd op het toneel aanwezig, toekijkend hoe de schimmen uit het verleden het verhaal onthullen. Het is een fantastische acteerprestatie in een musical die de plank misslaat.

Hij spreekt voortdurend met zijn jongere zelf – tijdens deze voorstelling gespeeld door William Thompson – en daagt hem later zelfs uit. Zowel Thompson als Archie Stevens (als Marcus, de schoolvriend van de jonge Leo) dreigen meermaals de show te stelen van de volwassen acteurs. Hun dynamiek spat van het toneel, grotendeels dankzij de voortreffelijk geschreven dialogen van David Wood.

Gemma Sutton, Michael Crawford en William Thompson in The Go-Between. Foto: Johan Persson

Gemma Sutton is als Marian ronduit charmant; het is volkomen begrijpelijk dat de jonge Leo als een blok voor haar valt. Stuart Ward speelt Ted, die voor het eerst verschijnt terwijl hij baadt bij de rivier. Net als Marian sluit Ted gemakkelijk vriendschap met de jonge Leo en wordt hij subtiel in het drama verweven. Beiden zijn sympathiek, maar het is misschien wel een van de interessantere aspecten van dit stuk dat de volwassenen in een handomdraai kunnen veranderen in nare, egoïstische individuen zodra hun situatie wijzigt. Sutton en Ward zijn prachtig om naar te kijken en zorgen samen met Crawford en de twee jongens voor de meer gedenkwaardige momenten van een verder zoutloze avond. Ik merk dat ik het woord 'flauw' of 'zoutloos' blijf gebruiken, maar het is lastig om het anders te omschrijven.

Stuart Ward. Foto: Helen Maybanks

Het merendeel van de cast van The Go-Between werkt hard om de boel levendig te houden. Stephen Carlisle als Trimingham, Julian Forsyth als de heer Maudsley en Silas Wyatt-Barke als Denys zijn bijzonder sterk, maar zelfs zij kunnen niet opboksen tegen de matte muziek van Richard Taylor.

De begeleiding van The Go-Between bestaat uit een enkele piano op het toneel, prachtig bespeeld door Nigel Lilley. Tijdens de pauze merkten de mensen om mij heen echter op dat piano-begeleiding voor een West End-productie, tegen de gebruikelijke West End-prijzen, op zijn zachtst gezegd teleurstellend was, en ik kan me daar alleen maar bij aansluiten. Echter, een groter orkest had waarschijnlijk ook geen extra dynamiek aan deze partituur kunnen geven.

Blijkbaar begon The Go-Between oorspronkelijk als toneelstuk, en voor de verandering ligt het probleem hier niet bij het script van David Wood. De voorstelling faalt door de muziek, die op elk vlak tekortschiet. Als u naar The Go-Between gaat in de hoop Michael Crawford nummers in de stijl van 'Phantom' te horen zingen, zult u zwaar teleurgesteld worden. Er zijn geen echte songs en geen enkel muzikaal moment blijft hangen.

Misschien dat ik de muziek na vaker luisteren meer ga waarderen, maar ik zie mezelf niet snel opnieuw de portemonnee trekken terwijl er zoveel andere shows in het West End te ontdekken zijn.

BOEK NU VOOR THE GO-BETWEEN IN HET APOLLO THEATRE