RECENSIE: The Jazz Age, Playground Theatre Londen ✭✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt The Jazz Age van Allan Knee, nu te zien in The Playground Theatre.

The Jazz Age

The Playground Theatre, Londen

Vier sterren

Boek Tickets

Drie van de grootste literaire grootheden uit de jaren twintig en dertig komen wild en koortsachtig tot leven in Allan Knee’s toneelstuk The Jazz Age. Ernest Hemingway, F. Scott Fitzgerald en zijn vrouw Zelda waren destijds evenzeer voer voor de roddelrubrieken als voor de literaire critici. Knee put uit hun eigen werk om hun turbulente geschiedenis te vertellen via de lens van hun vriendschap. Na de première Off-Broadway in 2008, is het stuk nu in het VK te zien onder regie van Anthony Biggs en Jana Robbins.

Het stuk voert ons mee van de eerste ontmoeting tussen Fitzgerald en Hemingway in Parijs in 1925 tot aan het jaar 1940. Door een aaneenschakeling van fragmentarische scènes is het minder een traditionele biografie en meer een portret van de complexe onderlinge verhoudingen van het trio. Het onderzoekt deels wat de rebelse Alabama-socialite Zelda Sayre aantrok in de ambitieuze jonge Scott, en de band die hen ondanks jaloezie en breuken bij elkaar hield. Hannah Tointon geeft Zelda een frisse, rusteloze onschuld, waarin nog weinig te merken is van de fragiele mentale gezondheid die haar later fataal zou worden en waar ze tegenwoordig vooral om bekendstaat.

Hoewel Zelda een cruciale rol speelt in deze literaire ménage à trois, vormt de vriendschap tussen Ernie en Scott de kern van The Jazz Age. Een hoogtepunt van de voorstelling is het verbale – en soms fysieke – gestoei tussen de twee. Het toont de dynamiek van een vriendschap die standhield ondanks rivaliteit en enorme karakterverschillen. Robert Boulter is uitstekend als de zenuwachtige en behoeftige Scott, die streeft naar grootsheid maar gebukt gaat onder een zelftwijfel die hem in het alcoholisme dreef. Jack Derges combineert charme met minachting als de onstuimige Hemingway, met een prikkelbaarheid die soms omslaat in gemeenheid en bokkigheid. Knee schuwt het niet om de gebreken van beide mannen te tonen, vooral hun vrouwenhaat, maar ze blijven sympathiek ondanks hun extravagantie en geprivilegieerde positie.

Knee’s script zit vol seks – openhartige gesprekken die weerspiegelen hoe taboes in de Jazz Age kortstondig en hoopvol werden doorbroken. De tijdsgeest komt echter pas echt tot leven door de fantastische nieuwe partituur van Darren Berry. De muziek is nauw verweven met de tekst en wordt uitgevoerd door Berry, Rebekah Bouche en João Mello op vleugel en diverse andere instrumenten. Het decor van Gregor Donnelly, dat doet denken aan een jazzclub uit de jaren twintig, zorgt voor extra sfeer. Hoewel het stuk aan narratieve spanning inboet, slaagt het er uitstekend in de geest van het tijdperk en zijn drie markante hoofdrolspelers te vangen. Nu we bijna aan de jaren twintig van de 21e eeuw beginnen, is dit een actuele en fascinerende kans om terug te blikken op een decennium dat velen van ons nog steeds tot de verbeelding spreekt.

Te zien tot en met 19 oktober 2019

Foto's: Robert Workman