ELEŞTİRİ: The Jazz Age, Playground Theatre Londra ✭✭✭✭

Mark Ludmon, şu anda The Playground Theatre'da sahne alan Allan Knee imzalı The Jazz Age oyununu inceliyor.

The Jazz Age

The Playground Theatre, Londra

Dört Yıldız

Bilet Alın

Yirminci ve otuzuncu yılların en büyük üç edebiyat yıldızı, Allan Knee'nin The Jazz Age (Caz Çağı) adlı oyununda çılgın ve hareketli bir şekilde yeniden canlanıyor. Ernest Hemingway, F. Scott Fitzgerald ve eşi Zelda, kitap sayfaları kadar magazin sütunlarının da odağındaydı. Knee, onların çalkantılı hikayesini dostluklarının penceresinden anlatmak için kendi yazılarından yararlanmış. 2008'de Off-Broadway'de prömiyerini yapan oyun, yönetmenler Anthony Biggs ve Jana Robbins yönetiminde Birleşik Krallık'ta sahneye taşındı.

Oyun bizi Fitzgerald ve Hemingway'in 1925'te Paris'teki ilk karşılaşmalarından 1940'a kadar götürüyor. Parçalı bölümlerden oluşan bu yapıt, bir biyografiden ziyade üçlünün birbirleriyle olan karmaşık ilişkilerinin bir portresi niteliğinde. Bir yanıyla, isyankar Alabamalı sosyetik Zelda Sayre'yi hırslı genç Scott'a çeken şeyi ve kıskançlıklar ile ayrılıklara rağmen onları bir arada tutan bağı irdeliyor. Hannah Tointon’un Zelda'sı, daha sonra kendisini mahveden ve günümüzde çoğunlukla hatırlandığı o kırılgan akıl sağlığından pek iz taşımayan, taze ve huzursuz bir masumiyete sahip.

Zelda bu edebi ménage à trois içinde kilit bir rol oynasa da, The Jazz Age'in kalbinde Ernie ve Scott arasındaki dostluk yatıyor. Gösterinin en can alıcı noktalarından biri, rekabete ve mizaç farklarına rağmen süregelen bir dostluğun dinamiklerini keşfeden ikilinin, çoğu zaman sözlü, bazen de fiziksel olan atışmaları. Robert Boulter; gergin, muhtaç, büyüklüğe özenen ancak kendisini alkolizme sürükleyen şüphelerin yükü altındaki Scott rolünde mükemmel. Jack Degres ise, bazen gaddarlık ve hırçınlığa kaçan sinirliliğiyle, hırçın Hemingway karakterinde cazibe ve küçümsemeyi birleştiriyor. Knee, iki adamın kusurlarını, özellikle de kadın düşmanlıklarını ifşa etmekten geri durmuyor, ancak savurganlıklarına ve ayrıcalıklarına rağmen sevimli kalmayı başarıyorlar.

Knee’nin metni seksle dolu; Caz Çağı boyunca pek çok tabunun kısa bir süreliğine ve umutla nasıl ortadan kaldırıldığını yansıtan dürüst, utanmazca konuşmalar mevcut. Ancak dönemin ruhunu asıl yansıtan, Darren Berry'nin metne ustalıkla işlenmiş ve Berry, Rebekah Bouche ve João Mello tarafından kuyruklu piyano ve çeşitli enstrümanlarla icra edilen muhteşem yeni müzik bestesi oluyor. Gregor Donnelly’nin 1920’lerin bir caz kulübünü andıran dekoru ise atmosfere derinlik katıyor. Oyun olay örgüsü gerilimi açısından zayıf kalsa da, çağın ruhunu ve onun üç devasa temsilcisini yakalama konusunda oldukça güçlü. 21. yüzyılın '20'li yıllarına girmemize üç aydan az bir süre kala bu eser, bugün hala pek çoğumuzda yankı uyandırmaya devam eden bir on yıla bakmak için hem zamanlaması yerinde hem de büyüleyici bir fırsat sunuyor.

19 Ekim 2019'a kadar devam ediyor.

Fotoğraflar: Robert Workman