RECENSIE: The Phantom Raspberry Blower, St James Theatre ✭✭✭

The Phantom Raspberry Blower

St James’ Theatre

30 oktober

3 sterren

Tegen het einde van The Phantom Raspberry Blower zit een zeer treffende regel. Verteller James Petherick beweert dat een van de agenten ‘op zoek was naar een verhaallijn, al was dat waarschijnlijk al sinds acht uur 's avonds het geval’. Het was grappig (zoals veel grappen deze avond), maar zoals vaker bij comedy was het vooral grappig omdat het de waarheid was.

De voorstelling heeft zeker haar kwaliteiten, maar een consistent script en een ijzersterke plot horen daar helaas niet bij. Oorspronkelijk bedacht door Spike Milligan en Ronnie Barker en nu opgefrist door Lee Moone, variëren de grappen van subliem en absurd tot ronduit flauw.

Het plot is even simpel als absurd: een op Jack the Ripper gebaseerde gek teistert het victoriaanse Londen en vermoordt zijn slachtoffers door een fatale 'raspberry' (het nadoen van een scheetgeluid met de lippen) te blazen. Hij schakelt de hooggeplaatste heren van het establishment één voor één uit, terwijl hij op de hielen wordt gezeten door twee klungelige agenten. De show is opgezet als een ouderwets hoorspel, compleet met live geluidseffecten op het podium en een BBC-omroeper in smoking.

Ondanks het flinterdunne verhaal en de repetitieve humor hangt er een heerlijk Britse, maffe sfeer met dubbelzinnigheden, snelle woordspelingen en excentrieke personages. Toch is het duidelijk waarom dit oorspronkelijk als een reeks sketches was bedoeld; de tomeloze energie van de show houdt het slechts tot op zekere hoogte vol voordat de vaart er merkbaar uit begint te raken.

De cast weet deze gaten echter vakkundig te dichten met uitstekend spel. Met name Steve Elias viel op als Sergeant Bowles; het verbaasde me in zijn biografie te lezen dat hij geen achtergrond in comedy heeft – zijn timing was subliem en zijn interactie met het publiek ongeëvenaard. Zijn medespeler David Boyle was eveneens vermakelijk als de ernstige en pompeuze Corner of the Yard, scherp met zijn oneliners en ad-libs.

Jodie Jacobs, het enige vrouwelijke castlid, vertolkte een breed scala aan typetjes, waardoor zij veelvuldig haar prachtige zangstem kon laten horen. Er was ook een speciale gastrol voor Jon Culshaw als de Phantom; een leuke verrassing die voor hoorbare verbazing in de zaal zorgde (en voor ik beschuldigd word van spoilers: er staat elke avond een andere beroemdheid op het programma!).

De eigenzinnige enscenering voelde alsof deze door Milligan zelf bedacht had kunnen zijn; het publiek werd regelmatig ingeschakeld om geluidseffecten te maken of zelfs het podium opgevraagd voor een rolletje.

De absolute ster van de avond was echter Jessica Bowles achter de tafel met geluidseffecten. Net als bij een echt hoorspel werden alle geluiden live geproduceerd met een verzameling vreemde huishoudelijke voorwerpen. Het was fascinerend om te zien en droeg, samen met de Python-achtige projecties van Benjamin Walden, bij aan de bizarre en chaotische sfeer van de avond.

The Phantom Raspberry Blower laat je even hard lachen als zuchten. Hoewel het concept objectief gezien niet sterk genoeg is voor een avondvullende voorstelling van twee uur, zorgt het aanstekelijke enthousiasme van de cast voor een vermakelijke, zij het pretentieloze avond uit.