RECENSIE: The Son, Duke of York’s Theatre Londen ✭✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt de West End-transfer van Kiln Theatre's The Son van Florian Zeller in het Duke Of York's Theatre, Londen.

Laurie Kynaston als Nicholas. Foto: Marc Brenner

The Son Duke of York’s Theatre, Londen Vier sterren Boek Tickets

Met hun verschuivende, ongrijpbare vertelstructuren wisten Florian Zellers eerdere stukken The Father en The Mother de gefragmenteerde ervaringen van dementie en psychose perfect te vangen. In The Son keert hij terug naar een meer naturalistische vertelstijl, waarbij hij op bijna forensische wijze onderzoekt hoe een familie omgaat met depressie bij jongeren. Maar onder regie van Michael Longhurst en dankzij een kwartet aan krachtige vertolkingen, bezit het stuk een verpletterende kracht, ondanks de meer conventionele lineaire structuur.

John Light (Pierre), Amanda Abbington (Anne) en Laurie Kynaston (Nicolas). Foto: Marc Brenner

Overgekomen van het Kiln Theatre is dit het sluitstuk van een losse trilogie die de impact van geestelijke gezondheid op gezinnen verkent. Sommige namen zijn hetzelfde als in de vorige stukken, maar het gaat om een nieuwe groep personages met hun eigen geschiedenis. Succesvol advocaat Pierre en zijn ex-vrouw Anne worstelen met de ontdekking dat hun tienerzoon, hun 'zonnestraaltje' Nicolas, aan een depressie lijdt. Ze hopen dat het slechts een fase is, een vlaag van puberaal humeur of een tijdelijke reactie op de scheiding, maar zelfs Nicolas begrijpt niet wat er met hem gebeurt. Ook Pierre's nieuwe vrouw, Sofia, doet haar uiterste best om de getroebleerde jongen te helpen, maar het is pijnlijk duidelijk dat zijn ouders zichzelf iets wijsmaken en dat er geen eenvoudige oplossingen bestaan.

Laurie Kynaston (Nicolas) en John Light (Pierre). Foto: Marc Brenner

In deze drie stukken presenteert Zeller niet alleen de pathologie van psychische aandoeningen, maar richt hij zich vooral op de impact die deze ziekten hebben op individuen binnen een gezin. The Son had net zo goed The Father kunnen heten, omdat het evenzeer gaat over hoe Pierre onvoldoende is toegerust om met zijn zoon om te gaan, nadat hij zelf is opgevoed door een afstandelijke, autoritaire vader. John Light speelt dit briljant; hij wil het patroon wanhopig doorbreken, maar weet simpelweg niet hoe. De vrouwenrollen zijn minder diep uitgewerkt, maar Amanda Abbington en Amaka Okafor zetten sterke prestaties neer als Anne en Sofia, die elk op hun eigen manier worstelen met de inbreuk die depressie op hun leven maakt. Laurie Kynaston is indrukwekkend beheerst en genuanceerd in zijn vertolking van Nicolas' afdaling in de depressie, van stil lijden tot destructieve uitbarstingen.

Laurie Kynaston als Nicolas. Foto: Marc Brenner

Vertaald naar het Engels door Christopher Hampton, is dit een scherp geschreven, constant boeiend drama, ook al zegt het misschien niets nieuws over depressie. Hoewel de structuur minder uitdagend is dan die van de voorgaande twee delen van de trilogie, voegt Longhurst abstracte details toe aan de enscenering. Personages dwalen door elkaars scènes, wat de vloeibaarheid van de actie versterkt en ons eraan herinnert dat elk stadium van de ziekte invloed heeft op iedereen in de uitgebreide familie. Het decor van Lizzie Clachan roept de sfeer op van de huizen van welgestelde Parijzenaars, maar dient net als in The Father en The Mother als een klinisch witte achtergrond voor het onderzoeken van de gevolgen van een psychische aandoening. De setting en sfeer verschuiven door het vakkundige lichtontwerp van Lee Curran en het geluidsontwerp van Isobel Waller-Bridge. Hartverscheurend en meeslepend; The Son kaart niet alleen de impact van depressie aan, maar ook de onmogelijke uitdagingen van het ouderschap.

Te zien tot en met 2 november 2019