ELEŞTİRİ: The Son, Duke Of York's Theatre Londra ✭✭✭✭

Mark Ludmon, Florian Zeller'in Kiln Theatre yapımı olan ve Londra Duke Of York's Theatre'a taşınan The Son (Oğul) oyununu değerlendiriyor.

Nicholas rolünde Laurie Kynaston. Fotoğraf: Marc Brenner

The Son Duke of York’s Theatre, Londra Dört yıldız Bilet Alın

Florian Zeller, önceki oyunları Baba (The Father) ve Anne (The Mother) ile demans ve psikozun parça parça deneyimlerini değişken ve kaygan anlatı yapılarıyla yakalamıştı. The Son'da ise daha doğal bir hikaye anlatımı tarzına dönerek bir ailenin ergenlik depresyonuyla mücadelesini adeta adli bir titizlikle inceliyor. Ancak yönetmen Michael Longhurst'ün elinde ve dört güçlü performans eşliğinde, daha geleneksel lineer yapısına rağmen sarsıcı bir güce ulaşıyor.

John Light (Pierre), Amanda Abbington (Anne) ve Laurie Kynaston (Nicolas). Fotoğraf: Marc Brenner

Kiln Theatre'dan transfer olan bu yapım, ruh sağlığının aileler üzerindeki etkisini inceleyen serbest üçlemenin son halkası. Bazı isimler önceki oyunlarla aynı olsa da, karşımızda kendi geçmişlerine sahip yeni bir karakter grubu var. Başarılı avukat Pierre ve eski eşi Anne, ergenlik çağındaki oğulları, yani "küçük güneş ışıkları" Nicolas'ın depresyondan muzdarip olduğu gerçeğiyle yüzleşmekte zorlanırlar. Bunun sadece geçici bir evre, biraz ergen asabiyeti veya evliliğin sona ermesine verilen geçici bir tepki olmasını isterler; ancak Nicolas bile kendisine ne olduğunu anlamamaktadır. Pierre'in yeni eşi Sofia bile bu sorunlu gence yardım etmek için elinden geleni yapar, fakat ebeveynlerin kendilerini kandırdığı ve kolay bir çözümün olmadığı acı verici bir şekilde ortadadır.

Laurie Kynaston (Nicolas) ve John Light (Pierre). Fotoğraf: Marc Brenner

Zeller bu üçlemede sadece ruhsal hastalıkların patolojilerini sunmakla kalmıyor, bu hastalıkların aile içindeki bireyleri nasıl etkilediğine odaklanıyor. The Son pekala 'Baba' olarak da adlandırılabilirdi; zira oyun, mesafeli ve otoriter bir baba tarafından yetiştirilen Pierre'in, kendi oğluyla başa çıkma konusundaki yetersizliği hakkında da çok şey söylüyor. John Light tarafından ustalıkla canlandırılan Pierre, bu döngüyü kırmayı umutsuzca istiyor ama nasıl yapacağını bilemiyor. Hayatındaki kadın karakterler daha az işlenmiş olsa da, Amanda Abbington ve Amaka Okafor, depresyonun hayatlarına sızmasıyla kendi yöntemleriyle baş etmeye çalışan Anne ve Sofia rollerinde güçlü performanslar sergiliyor. Laurie Kynaston ise Nicolas'ın sessiz acılardan yıkıcı patlamalara uzanan depresyona sürüklenişini etkileyici bir kontrol ve nüansla portreliyor.

Nicolas rolünde Laurie Kynaston. Fotoğraf: Marc Brenner

Christopher Hampton tarafından çevrilen bu oyun, depresyon hakkında mutlaka yeni bir şey söylemese de keskin bir dille yazılmış ve sürekli merak uyandıran bir dram. Yapısı üçlemenin önceki iki oyununa göre daha az zorlayıcı olsa da, Longhurst sahnelemede daha soyut detaylar ekliyor; karakterlerin birbirlerinin sahnelerinde belirmesi aksiyonun akışkanlığını artırırken, hastalığın her aşamasının tüm aileyi kapsadığını hatırlatıyor. Lizzie Clachan’ın dekoru varlıklı Parislilerin evlerini andırıyor ancak Baba ve Anne'de olduğu gibi, Lee Curran’ın maharetli ışıklandırması ve Isobel Waller-Bridge’in ses tasarımı sayesinde mekan ve ruh hali değişirken, zihinsel hastalığın yansımalarını incelemek için klinik beyazlıkta bir fon oluşturuyor. Yürek burkan ve sürükleyici bir yapım olan The Son, sadece depresyonun etkisini değil, ebeveyn olmanın imkansız zorluklarını da ele alıyor.

2 Kasım 2019 tarihine kadar devam ediyor