RECENSIE: The Tin Drum, West Yorkshire Playhouse ✭✭✭✭

Kneehigh Theatre's The Tin Drum

West Yorkshire Playhouse

4 Sterren

Tourinformatie Op het eerste gezicht lijkt het verhaal simpel, bijna kinderlijk, met de rijmpjesachtige ondertonen van trommels en speelgoedwinkels – toch is 'The Tin Drum' een duivels gelaagd en complex epos dat zich niet in een paar zinnen laat samenvatten.  De jonge geniale Oskar wordt geboren tegen een achtergrond van sociale en politieke onrust; hij ontdekt een bijna goddelijke macht d.m.v. zijn blikken trommel, waarvan de beat door het verhaal dendert als een onheilspellende disco-beat uit de jaren tachtig. Tegen de tijd dat hij volwassen is, heeft hij zijn ouders (alle drie) verloren, is hij verliefd geworden op de minnares van zijn vader en heeft hij toegezien hoe zijn vaderland uiteen werd gereten door etnische zuiveringen van een nazi-achtig regime. Gaandeweg realiseert hij zich dat hij glas en trommelvliezen kan verbrijzelen door te gillen, en besluit hij op vierjarige leeftijd zijn groeiproces stop te zetten door zichzelf van de trap te werpen. Met deze jongen valt niet te spotten; de kinderlijke wreedheid en de reikwijdte van zijn macht weerspiegelen de even meedogenloze maatschappelijke omwentelingen om hem heen. Dit klinkt misschien verwarrend of rommelig – maar dat is het leven meestal ook, zeker de duistere kanten ervan en de dynamiek van samenlevingen in chaos. Nooit was dat relevanter dan in deze tijden van Brexit, muren aan de Mexicaanse grens en etnische zuiveringen in Myanmar. 

Het ensemble van The Tin Drum. Het verhaal, door Carl Grose bewerkt naar de roman van Günter Grass, wordt op passende, energieke en fantastische wijze tot leven gewekt door Kneehigh onder regie van Mike Shepherd. Er wordt een waar smorgasbord aan poppen, schaduwspel, explosies en decormodellen uit de kast getrokken, terwijl de acteurs zingen onder begeleiding van een live orkest – vaak in een pastiche van de jaren '80-sound (het tijdperk waarin de iconische filmbewerking populair werd). In een cast die net zo dynamisch is als de effecten, vallen Rina Fatania op als Oskars oer-grootmoeder – die voedsel, ganzen, geweren en zelfs Oskars grootvader onder haar volumineuze rokken vandaan tovert – en Damon Daunno als Oskars gedoemde, tenor-zingende (mogelijke) vader. 

Kneehigh Theatre's The Tin Drum. Maar het is vooral het pure spektakel van de productie dat bijblijft. Sommige scènes zijn werkelijk adembenemend: een stoet van piepkleine mensen die naar de vernietigingskampen wordt gemarcheerd, of papieren ramen die versnipperen door Oskars onaardse schreeuw. Soms won het spektakel het voor mij van het verhaal en vertraagde het tempo wanneer een enkel dramatisch punt werd uitgesponnen in een lied of beweging, maar het enthousiasme van de toeschouwers – een verkwikkend jong publiek – bewees dat ik wat dat betreft een minderheid vormde.  En dan was er nog de verschijning van Oskar zelf. Op een griezelige en onheilspellende manier verwezenlijkt als een blauwachtige marionette, bezat hij een dwingende podiumpresentatie die volledig uniek was.  De energie en de visuele kracht van dit ongemakkelijke verhaal zijn onmiskenbaar. Ik verliet het theater met talloze gedachten en reflecties die me zullen bijblijven en me ongetwijfeld opnieuw aan het denken zetten over de evenzeer onrustige tijden waarin we nu leven. 

The Tin Drum speelt van 6 t/m 23 december 2017 in Shoreditch Town Hall.

ONTDEK MEER OVER KNEEHIGH THEATRE'S THE TIN DRUM