RECENSIE: The Unfriend, Wyndham's Theatre ✭✭

Paul T. Davies recenseert The Unfriend, nu te zien in het Wyndham's Theatre.

Sarah Alexander, Frances Barber en Lee Mack. Foto: Manuel Harlan The Unfriend

Wyndham’s Theatre, Londen.

8 januari 2024

2 Sterren

Boek Tickets

Een snelle herneming van Steven Moffats duistere komedie over een seriemoordenaar die wordt uitgenodigd in het huis van het keurige Engelse middenklasse-echtpaar Peter en Debbie, die simpelweg te beleefd zijn om haar de deur te wijzen. Het is een zedenkomedie waarin goede omgangsvormen tot moord kunnen leiden, maar toch voelt het geheel erg braaf aan en bereikt het nooit de duistere diepten die het in zich heeft. Met Lee Mack die de rol van Peter overneemt van Reece Shearsmith, is er sprake van een uitstekende komische timing bij de hele cast. Toch wordt wat een door Inside No. 9 geïnspireerd verhaal vol wendingen en horror had kunnen zijn, een nogal voorspelbare klucht die zich stevig in Britse sitcom-sferen bevindt — wellicht als een bewust eerbetoon aan de geschiedenis van de British comedy. (De tieners zijn vreselijk, de buurman is een irritante maar de show stelende figuur, enzovoort.)

Lee Mack en Sarah Alexander. Foto: Manuel Harlan Het stel ontmoet de raadselachtige Elsa tijdens een cruise en nodigt haar dwaas genoeg uit om langs te komen als ze ooit in hun deel van Engeland is. Ze verzuimen haar aan boord even te googelen en ontdekken pas vlak voor haar komst dat ze wordt beschuldigd van meerdere moorden, hoewel ze nooit is veroordeeld. De rol van Elsa is Frances Barber op het lijf geschreven; ze geniet er zichtbaar van om al haar energie in de personage te leggen en houdt de voorstelling daarmee bij elkaar. Het is lastig om los te komen van het bekende komische imago van Lee Mack, ook al schittert hij in de langstlopende huidige sitcom Not Going Out; ik had het gevoel dat we het personage Peter nooit echt te zien kregen. Hij trekt iets te veel gezichten naar het publiek en eist af en toe te veel de aandacht op. Sarah Alexander, een oude bekende uit Moffats uitstekende Coupling, toont een even vaardige komische timing, en Nick Sampson is volkomen overtuigend als de buurman tegen wie je wilt schreeuwen omdat hij zo saai is. Elsa’s invloed doet een beetje denken aan een sinistere Mary Poppins; haar effect op de kinderen, Alex en Rosie (verdienstelijk gespeeld door Jem Matthews en Maddie Holiday), is dat ze in veel leukere mensen veranderen, en de buurt en een nieuwsgierige politieagent vallen onmiddellijk voor haar charmes.

Lee Mack, Frances Barber en Sarah Alexander. Foto: Manuel Harlan

Wellicht zijn de verwachtingen voor het stuk zo hoog gespannen omdat het is geschreven door een auteur van het kaliber Moffat, maar ironisch genoeg — gezien hoe goed Moffat een verhaal kan laten ontsporen — staat er nooit echt genoeg op het spel; het voelt allemaal wat veilig aan. Er zijn lange sequenties, zoals Alex die voortdurend om zijn moeder roept en de buurman die aan het begin van het tweede bedrijf minutenlang op de bank zit, die nauwelijks iets opleveren. Dat wil niet zeggen dat er niet wat degelijke grappen in zitten, maar het is frustrerend dat een stuk dat zo lang de tijd neemt om het uitgangspunt op te bouwen, zo weinig brengt en eindigt op het moment dat het net interessant begint te worden.