RECENSIE: The Weir, Mercury Theatre Colchester ✭✭✭✭

De cast van The Weir. Foto: Marc Brenner The Weir

Mercury Theatre, Colchester.

14 september 2017

4 sterren

Waar veel theaters hun najaarsseizoen openen met een luidruchtige, komische blikvanger, kiest het Mercury Theatre – in samenwerking met English Touring Theatre – voor Connor McPhersons ingetogen karakterstudie van de Ierse vertelkunst, The Weir. In een plaatselijke pub komen vijf personages samen. De komst van de mysterieuze Valerie, die kersvers vanuit Dublin naar de streek is verhuisd, roept nieuwsgierigheid op en vormt de aanleiding voor een reeks spookverhalen. Uiteindelijk is het echter háár tragische geschiedenis die de meeste indruk maakt. Het resulteert in een stuk vol majestueuze melancholie, doortrokken van messcherpe humor die de spanning op de juiste momenten doorbreekt.

Sean Murray, Sam O'Mahony, Natalie Radmall-Quirke. Foto: Marc Brenner

Regisseur Adele Thomas hanteert het perfecte tempo. The Weir is een soort theatrale variant op 'Slow TV': gebeurtenissen krijgen alle ruimte om zich te ontvouwen. Zo wordt het zoeken naar en openen van een fles witte wijn verheven tot een gedenkwaardig ritueel waarover nog jaren zal worden nagepraat. Ze heeft een voortreffelijke cast samengebracht die de pub – een prachtig decor van Madeleine Girling dat aanvoelt als een door de wind geteisterd niemandsland met een inrichting van decennia geleden – levensecht bewoont. Dit is bij uitstek een acteursstuk, waarbij McPherson elk personage verdieping geeft met schitterende monologen en teksten.

Sean Murray is uitmuntend als de nukkige oude stamgast Jack; een kritische observant van zijn dorpsgenoten die gaandeweg zijn verdriet onthult over een gemiste kans op de liefde, waardoor hij nu definitief alleen is. Louis Dempsey zet een sterke rol neer als de ijdele Finbar, die in zijn nette pak duidelijk laat merken dat hij zich boven zijn buren verheven voelt terwijl hij Valerie de omgeving laat zien. John O’Dowd speelt Jim, die voor zijn zieke moeder zorgt en troost vindt in het gezelschap; zijn spookverhaal is wellicht het meest onheilspellend en wordt prachtig verteld. Natalie Radmall-Quirke vangt op briljante wijze de essentie van buitenstaander Valerie, die de mannen én het publiek verbijstert met haar tragische verhaal over verlies. Het absolute hoogtepunt is de uitstekende Sam O’Mahony als barman Brendan; hij heeft zelf geen verhaal omdat hij nog niet heeft bemind of verloren. Terwijl hij luistert naar Jacks waarschuwingen om niet zo te eindigen als hij, zien we een studie in stille wanhoop over het verstrijken van de tijd. Hoewel dit alles uiterst melancholisch klinkt, zorgt de natuurlijke dynamiek en het plagen tussen de personages voor de nodige luchtigheid.

John O'Dowd, Sean Murray, Sam O'Mahony en Louis Dempsey in The Weir. Foto: Marc Brenner

Ik heb een paar kanttekeningen. De belichting is wat excentriek; minder effectief wanneer het de voortgang van de dagen probeert te tonen, maar juist krachtiger in de eenvoud waarmee sfeer wordt gecreëerd voor de verhalen. Daarnaast is er tegenwoordig een trend onder regisseurs om een stuk te ondersteunen met spookachtige soundscapes en muziek. Hier attendert een volstrekt overbodige viool ons erop dat wat we horen belangrijk is – stop daarmee, het is niet nodig, dat weten we ook zo wel. De acteurs en de schrijver spreken voor zich. Dat daargelaten zorgt deze productie ervoor dat je direct een Guinness wilt inschenken, dicht bij het vuur wilt kruipen en naar deze mensen en hun verhalen wilt luisteren.

TOURSCHEΜΑ THE WEIR