RECENSIE: Undetectable, King's Head Theatre Londen ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Tom Wright's toneelstuk Undetectable, geregisseerd door Rikki Beadle-Blair, nu te zien in het King's Head Theatre in Londen.

Lewis Brown en Freddie Hogan. Foto: Nick Rutter Undetectable

King's Head Theatre

18 februari 2020

4 Sterren

BOEK TICKETS

Na het succesvolle debuut vorig jaar keert dit prachtige stuk van de jonge acteur en schrijver Tom Wright terug naar dit theater. Dit stuk voor twee acteurs is van begin tot eind een genot en bezit een vleugje echte magie. In een meesterlijk geregisseerde productie door Rikki Beadle-Blair zien we de ontmoeting tussen twee aantrekkelijke, schaars – of helemaal niet – geklede mannen in en rondom een tweepersoonsbed. Het resultaat is een levendige dialoog die veel goeds belooft voor de toekomst van deze interessante nieuwe stem.

Van de twee acteurs heeft Freddie Hogan de beste papieren met zijn rol als Lex, de drijvende kracht achter bijna alle actie. Hij grijpt deze kans met beide handen aan en toont een verblindende variatie aan dramatische vaardigheden: of je nu een persoonlijke klik hebt met het personage of niet, het pure genot van het kijken naar dit vakmanschap is een traktatie op zich. Zijn gezicht is enorm expressief en volgt feilloos elke verandering in sfeer en toon van deze dankbare rol. Veel lastiger is de weg die Lewis Brown moet afleggen met de verlammende negativiteit van de neurotische Bradley, die voortdurend een domper zet op de levendigheid van Lex. Wat deze twee precies bindt blijft een mysterie: de tekst vraagt ons te geloven dat ze – of althans Lex – elkaar al drie lange, seksloze maanden het hof maken voordat ze belanden op de plek waar we ze nu zien, een keurige slaapkamer.

Freddie Hogan en Lewis Brown. Foto: Nick Rutter

Ja, er zit iets aandoenlijk ouderwets en zelfs kneuterigs in de benadering van seks hier. Het komt misschien niet helemaal geloofwaardig over, zeker gezien hun verleden (waar ik nog op terugkom), maar geconfronteerd met de tomeloze energie van de een en de stugge, bijna kuise weigeringen van de ander, voelt dat eigenlijk niet als een probleem. Dit is een ideeënstuk, waarbij we moeten luisteren naar *wat* ze zeggen, in plaats van onze neus te steken in eventuele gaten in het plot.

En bovendien verliest dat alles zijn gewicht bij het echte hoogtepunt van de productie, dat overigens niet te vinden is in een lijfelijke omhelzing. Integendeel. Het vuurwerk ontstaat hier door de perfecte samensmelting van Beadle-Blairs regie, zijn strakke decorontwerp en zijn eigen prachtig gecomponeerde soundscape van club-achtige grooves en beats. Dit alles wordt onvergetelijk tot leven gewekt door het uiterst nauwkeurige en inventieve lichtplan van Richard Lambert: de aanwijzingen voor de cruciale rol die licht speelt in de transformatie van dit stuk worden al vroeg geplant, maar het uiteindelijke resultaat is even verbluffend als onverwacht. (En Brown mag de goden danken voor dit moment, want dan zien we pas echt wat hij nog meer in zijn mars heeft.) Juist tijdens de episode waarin de jongens uit hun beknellende setting stappen, komt de theatraliteit van de show en hun personages volledig tot hun recht. Als publiek krijgen we eindelijk de kans om sympathie voor hen te voelen door wat we hen zien doen – bevrijd van het eindeloze vraag-en-antwoordspel van het script tot dan toe. Ze herbeleven vormende ervaringen uit de gayscene, vol hedonistisch genot en hectische onzekerheden. Toegegeven, de schrijfstijl doet enigszins denken aan de sfeer van 'The Inheritance', maar dan in een verrukkelijk miniatuurformaat, wat het er niet minder mooi op maakt.

Lewis Brown en Freddie Hogan. Foto: Nick Rutter

Maar na 75 minuten zit het erop, en neem je van de ervaring mee wat je er zelf in ziet. Persoonlijk was ik blij om te ontdekken dat de regisseur en de auteur – die hun succesvolle samenwerking begonnen met 'My Dad's Gap Year' in het Park Theatre – alweer aan een nieuw stuk werken. Er hangt hier een sfeer van een voortdurende dialoog, die nog alle kanten op kan gaan. 'Gay Year' heb ik gemist, maar het is in druk verschenen en ik ga het zeker lezen. Wacht ondertussen niet tot de toekomst zich aandient: ga dit huidige aanbod nu bekijken. Het is echt de moeite waard.

Tot 7 maart in het Kings Head Theatre.

BOEK TICKETS