TERUGBLIK DONDERDAG: West End-legende Claire Moore

Voor de Throwback Thursday van deze week spraken we met West End-legende Claire Moore. Van Phantom tot Miss Saigon en Calendar Girls: onze theaters zijn gezegend met het talent van Claire.

Claire Moore en Joanna Riding in de musical Calendar Girls. Foto: Matt Crockett

1) Wat was de allereerste show die je als kind deed en wat zorgde ervoor dat je de theaterwereld in wilde stappen?

Mijn eerste echte rol was Mabel in The Pirates of Penzance op school. Ik was veertien en vanaf dat moment wist ik dat ik van theater mijn beroep wilde maken.

2) Waar werk je momenteel aan? Ik speelde de rol van Miss Andrew in Mary Poppins in het Prince Edward Theatre; we waren net bezig met de warming-up toen we naar huis werden gestuurd, de week voor de officiële lockdown. Dat was de laatste keer dat ik in het theater stond. 3) Hoe blijf je creatief tijdens de lockdown?

Ik heb het geluk gehad dat ik mocht meewerken aan een aantal 'virtuele' theater- en cabaretvoorstellingen, waarmee geld werd ingezameld voor onze prachtige sector. Daarnaast geef ik veel les, wat me het gevoel geeft dat ik nuttig bezig ben.

Thuis zijn we ontzettend dankbaar voor onze fijne tuin, waarin ik heerlijk heb kunnen werken. We hebben dit jaar ontzettend veel groenten verbouwd en we beginnen nu eindelijk de vruchten (of nou ja, de groenten!) van ons werk te plukken! Ook vind ik naaien erg leuk en heb ik al de nodige dingen gemaakt.

4) Welke drie dingen kunnen we altijd in je kleedkamer vinden? Denk aan geluksbrengers... zaken

die je op het podium helpen... blauwe M&M's...

Ik heb altijd mijn blokfluit in mijn kleedkamer bij me. Die heb ik al sinds mijn schooltijd

en ik gebruik hem voor de warming-up van elke show die ik ooit heb gedaan. Verder een foto van mijn gezin,

en minstens één fles bubbels in de koelkast voor het geval er gasten komen!

5) Als jouw leven een musical was, hoe zou deze dan heten?

Ha ha! Daar heb ik eigenlijk nooit over nagedacht – ik denk dat de titel dan

“Just Bloody Sing!” zou zijn. Dat was wat mijn geweldige docent Joseph Ward aan het RNCM altijd tegen me zei als ik weer eens in de stress schoot over een lied waaraan ik werkte. Het is nog steeds mijn eigen mantra!