BINNENKORT: Can't Stop It de Musical

Achter de schermen door het hele Verenigd Koninkrijk werken getalenteerde schrijvers aan geweldige nieuwe ideeën voor musicals. Veel daarvan zullen nooit het publiek bereiken en velen hebben steun nodig om de planken op te komen. BritishTheatre.com heeft onze goede vriend Julian Eaves gevraagd een vaste rubriek te schrijven over het harde werk dat verzet wordt om het publiek te trakteren op nieuwe en opwindende shows. We hopen dat u geniet van deze fantastische nieuwe reeks.

Op donderdag 21 juli werden we in het Dominion Theatre aan Tottenham Court Road getrakteerd op de eerste avond van een prachtig succesverhaal in de wereld van de musical. Nee, het was niet de perspremière van de nieuwe productie van 'The Bodyguard', met de onnavolgbare Beverly Knight in de hoofdrol. Het ging om een nieuwe show die niemand eerder had gezien.

Wie het wilde zien, moest de foyer in de schitterende art-deco entreehal verlaten, de trap op naar de eerste rang, en dan nóg verder omhoog... Hoog boven het theater bevindt zich iets dat alleen de meest oplettende, of meest verdwaalde, bezoekers wel eens op de bordjes hebben zien staan: de 'STUDIO'.

We arriveerden eerst in de knusse vestibule, waar de producenten, Button Lemon Productions, drankjes hadden klaargezet ter verwelkoming. Een kleine maar interessante dwarsdoorsnede van het theatervak was uitgenodigd, waaronder Michael Moor, directeur van de GSA; Eric Buchanan van Millbank Casting; en acteur-regisseur-schrijver Ralph Bogard. Geen van hen leek ook maar enig idee te hebben wat ze konden verwachten. Ook aanwezig, en een stuk beter op de hoogte – maar vastberaden de kaken op elkaar houdend – waren Nick Charters en Lewis Butler van PPA, wier net afgestudeerde studenten de cast voor de voorstelling vormden. Zij hielden vol – en terecht – dat ze de productie voor zichzelf wilden laten spreken.

We werden vervolgens de Studio in geleid: een ruime repetitieruimte, even groot als het podium van het theater, met spiegels aan de muren en – zoals we al snel merkten – een heerlijke verende vloer. Klapstoeltjes stonden opgesteld aan één lange zijde voor het publiek, geflankeerd door twee rijen aan de korte zijden voor de cast; een repetitiepiano stond in de hoek en de repetitieverlichting verlichtte de ruimte en bleef de hele voorstelling aan. Eenmaal gezeten bevond ik me naast Adam Button en Lemon Otter, de makers van de show. Lemon is een ervaren stemcoach met jarenlange ervaring in het lesgeven aan musicalstudenten; Adam is een jongere, enthousiaste debutant. Simpel gezegd bedacht Adam het verhaal, en hebben ze samen de dialogen uitgewerkt en verweven met de nummers uit het repertoire van de Amerikaanse band Suburban Legends. De groep is overigens zo enthousiast over dit project dat ze speciaal voor deze show twee volledig nieuwe nummers hebben geschreven. De meesten van ons verwachtten, vermoed ik, een vrij conventionele 'jukebox'-musical. Dat toont maar aan hoe weinig we eigenlijk van Button en Lemon afweten. Hun ontmoeting en samenwerking is zo'n perfect toeval dat, mocht het als plotwending in een musical voorkomen, het direct zou worden afgedaan als volstrekt ongeloofwaardig en typerend voor een genre dat er zelden in slaagt de werkelijkheid te weerspiegelen.

CAN'T STOP IT: THE MUSICAL is hun eerste gezamenlijke werk, en zelfs hun allereerste werk in het musicalgenre. Het is bijna niet te geloven, maar toch is het zo. Ze zijn pas vorig jaar aan de show begonnen – ook moeilijk te bevatten – tijdens een kleinschalige workshop, en hebben het sindsdien aanzienlijk verder ontwikkeld. En of ze dat hebben gedaan. Het getuigt van een volwassenheid en zelfvertrouwen die je zelden ziet, zelfs niet in het werk van gevestigde makers.

Voordat de voorstelling begon, kwam regisseur Max Reynolds naar voren voor een van die heerlijk ontspannen toespraken die alleen regisseurs onder zulke omstandigheden kunnen houden: vol energie, humor en bescheidenheid. Hij schetste kort het proces van de tweeënhalve week durende workshop waarvan we de resultaten zouden zien, en prees de inzet van alle betrokkenen terwijl hij ons om een welwillend oor vroeg.

Dit bereidde ons nauwelijks voor op wat we daarna ervoeren. De opening van de eerste akte is een meesterwerk van souplesse en helderheid, gevatheid en hartelijkheid, waarbij de vertelling met veel charme en jeugdige aantrekkingskracht moeiteloos wordt neergezet. In de behendige muzikale enscenering van Russell Smith was de briljante kwaliteit van de tekst onmiskenbaar: dit was een fris, levendig verhaal, ingenieus theatraal vormgegeven met een technische vakkennis die niet onderdoet voor het beste dat momenteel op West End te zien is. Smith benutte elke kans om in elegante vormen en strakke ritmes de essentie te vangen van dit verhaal over de gedrevenheid en opwinding van jonge liefde. En de muzikaal leider aan het klavier, Lee Freeman, ondersteunde dit alles door prachtig gevarieerde klankkleuren uit het overduidelijk veelgebruikte instrument te toveren.

De cast, 8 jongens en 8 meiden, vulde de ruimte met de vruchten van hun uitmuntende opleiding. Ze zetten een hele reeks personages neer met totale helderheid en precisie, waarbij elke persoonlijkheid zich duidelijk onderscheidde van de rest. De groepschoreografieën waren harmonieus en boden mooie contrasten, en elke overgang tussen dialoog en underscore, via zang en dans naar meer dialoog, werd verzorgd met de gepolijstheid die je bewondert in het beste moderne muziektheater. Het was opwindend.

Dit tempo en deze gedrevenheid werden – adembenemend genoeg – met een opmerkelijke consistentie volgehouden gedurende de hele eerste akte, toewerkend naar een bevredigend complex probleem dat de pauze inleidde. In de bar in de vestibule praatten we allemaal geanimeerd over hoe betoverend goed de constructie en presentatie waren, en hoe het in de tweede helft zou worden opgelost. We gaven echt om deze mensen. Maar de auteurs hadden meer verrassingen in petto dan we konden voorzien. Het plot in de tweede akte nam verschillende onverwachte wendingen, waarbij de snelheid en complexiteit van de verwikkelingen toenamen naarmate de tijd verstreek, wat ons in vliegende vaart voortstuwde naar een slim geregisseerde ontknoping.

Er was onderweg ruimte voor romantiek en – enige – sentimentaliteit, met één bijzonder mooi lied dat uitgroeide tot een zeer aangrijpend ensemble-stuk; een moment dat me echt tot tranen toe roerde. Maar de schrijvers stuurden ons soepeltjes weer weg van die melancholie en leidden ons opnieuw de energieke, uitgelaten roes van de jeugd in.

En dat is misschien wel de kern van de aantrekkingskracht van deze show. Hoewel de technische vaardigheid en de professionele bekwaamheid van het schrijfwerk bijna volmaakt zijn (en het team gebruikt deze workshop duidelijk om het nog verder te perfectioneren), is het hart van het werk eenvoudiger, directer, tastbaarder en gedenkwaardiger. Het is een veel eerlijker en oprechter beeld van de jongeren van nu dan we in tijden hebben gezien. Het zoekt de grenzen op van wat acceptabel is in 'mainstream' entertainment, maar doet dat zonder pretenties of manipulatie: het zoekt simpelweg naar de 'waarheid' over het leven van vandaag, en verdient daarvoor zowel respect als bewondering. Hoewel het taalgebruik kan amuseren, choqueren of soms zelfs prikkelen, is de oprechte eerlijkheid juist een nobel en verheffend aspect van het werk. In de moed van de tekst en de jonge cast die we afgelopen donderdag zagen, schuilt ook waardigheid en gratie. Het is eigenlijk ronduit magnifiek. Er is, zo lijkt het, iets heel speciaals begonnen.

Alle dank aan het prachtige Dominion Theatre voor het presenteren hiervan, en dat nog wel op de avond van de perspremière van hun eigen nieuwste kassucces.

Wat gaat er nu gebeuren? Button en Otter hebben hun werk voor de boeg. Deze show heeft potentie en een hart, en ik geloof er geen moment van dat we hier het laatste van hebben gehoord. Het is nu tijd dat hun verbeelding, energie en inzet, hun professionele discipline en creativiteit de beloning krijgen in de vorm van serieuze steun en promotie.

Alle inlichtingen via Button and Lemon Productions. info@cantstopit.co.uk www.cantstopit.co.uk